4/19/18

Παράδοξα προσαναματική

Ψάχνωντας στις παλιές μου σκέψεις τη λογική της εξαφάνισης, 
βρήκα το ένστικτο να κρέμεται κάπου ζαρωμένο 
και για μια στιγμή 
ένιωσα την απαλότητα της κρυφής μας ζωής να με πλησιάζει. 

Α ρ α ι ώ θ η κ α .

 
<<ο κόμβος μεταξύ διασύνδεσης και διάρρηξης υποδηλώνεται στο ενδεχομένως.>>


Όταν η ώρα περνάει, γίνομαι ανυπόφορη. 
Αυτό που τρίζει, 
είναι η προσπάθειά μου να πιστέψω στη μεταμόρφωση 
πριν χρειαστεί να συγχωρέσω τον εαυτό μου για την αποτυχία.

Τα εσώρουχα της σχέσης μας.


<<Πως προσφέρεται ένας εαυτός που δεν κατέχεται;>>

 
 Η υδάτινη φύση των αισθήσεων, 
 μου θυμίζει
πως υπάρχει αλληλεγγύη στο βουβό κινηματογράφο...

 




* Είναι φορές που αναρωτιέμαι αν δυσανασχετεί με την παρουσία μου, 
αν θα προτιμούσε να με συγκρατεί με απουσίες 
ή αν το ύφος είναι μυρηκαστικό.


**
 -Έπειτα είναι που εσύ μιλάς 
κι εγώ φοβάμαι 
ότι αν αστοχήσεις 
θα φταίω.



4/18/18

accumulative beside-ness

Το κόκκινο είναι όμορφο χρώμα
και πάει με το μαύρο.

Αυτός ο χώρος δεν ήταν χώρος,
ήταν η κτηνωδία μου.

Απο-στερούμαι.

Η μνήμη αποθηκεύει τη γεύση και την υφή 
και
οι μύγες που έκοβαν βόλτες ανάμεσα
παραμορφώνοντας κάθε ήχο,
διέκοψαν τη γραφική μου ανάγκη 
να έρχομαι
για να σου πω,


-μη συννεφιάζεις...
γιατί γίνομαι άχαρη.


4/15/18

Ψηφία

<<Ο κόσμος αγαπά τις διενέξεις και τις αρμοδιότητες. Γι' αυτό τείνουν να διακρίνουν το δυσδιάκριτο, δηλαδή να καθορίσουν αυτό που ανήκει στον καθένα μας. Αλλά αφού εκείνος ο καθένας, όπως όλοι, είναι ήδη μια πλειοψηφία, θα πρέπει οπωσδήποτε να συναντηθεί μ' ένα πλήθος.>>



*Gilles Deleuze, <<Η κοινωνία του Ελέγχου>>

4/9/18

Τα βλέφαρα από μέσα

Οι κρυψώνες που σκαρφίζομαι
για το ιδιωτικό
με αναγκάζουν να αποδεχτώ
πως ούτε σήμερα είμαι έτοιμη
να νιώσω αυτό που θέλω.

Η λέξη: επιθυμία  
 -και τα εμβόλιμά της.

Απαντώ στη συγκρότηση με εγκράτεια.
Τόσο, όσο
είναι το μαζί
πιστή

την αφήνω να με χρησιμοποιεί
ευτυχισμένη
και υγρή
μα ίσως
καλύτερα ανέκφραστη
και απέναντι

παρά εκεί
που θα έχουν όλα λεπτομερώς μελετηθεί

και η λειψυδρία 
δεν θα εγκυμονεί τη μαρτυρία της.


Στην έσχατη των περιπτώσεων
εγώ θα πέσω στην πλάνη,
ενστικτωδώς,
έχοντας βαρεθεί μια γερή κράση 
που εκφυλίζεται.
 

4/6/18

Εξομολογητικό

Χτες ονειρεύτηκα ότι βρεθήκαμε τυχαία κι εγώ σου είπα, κάπως στα μουλωχτά, πόσο ντράπηκα. Ήθελα να μας απαλλάξω, μα έπειτα ήρθε το άλλο και με καταβρόχθησε. Εξαπάτησα την εαυτή μου επιτυχώς και ξέρασα πάνω σου όλη μου τη χαλαρότητα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μην αναμετρηθώ ξανά με την απόρριψη, την επίκριση, το τελειωμένο μπαρ, την κακοβαλμένη σκιά, τη λάθος μουσική, τη λάθος ηλικία, ξανά, τη γνωστή μου 
που προσπαθώντας να μαντέψει το ζώδιό μου, είπε: "Για να δούμε... είσαι πολύ DOMINANT προσωπικότητα". Αναρωτήθηκα τότε εαν όντως είχε μαντέψει σωστά, 
το προσωπείο: Δίδυμος με ωροσκόπο Λέων και Σελήνη στον Τοξότη. 
Στεναχωρήθηκα...

Έχω ένα ταλέντο να ελίσσομαι, το οποίο αναγνωρίζω και με αναγνωρίζει κι αυτό
κάθε που
ξεκινάω έναν αγώνα προσαρμογής και συμμόρφωσης
στη νέα κατάσταση
να είμαι
αυτή που θέλει(ς).

Είδα τον εαυτό μου μπροστά στη μπάρα, τα δυνατά εφτάχρονα πόδια μου ορθάνοιχτα, σε ένα αντεόρ ανευ προηγουμένου, το ροζ κορμάκι να στάζει όλη μου τη γύμνια ενόσω η Κυρία μου χάιδευε το στήθος με λαγνεία. Εγώ ήρεμη, πειθαρχούσα και ο καθρέφτης μας κοίταζε en face. Εκείνη κοιτούσε τον εαυτό της κι εγώ κοιτούσα εκείνη.

Κάπως έτσι έγινα όμορφη.
  
Τελικά, πολλά χρόνια αργότερα, γνώρισα το μπαλέτο που με σεβάστηκε και ερωτεύτηκα σωστά.

Έχω ένα ταλέντο να ελίσσομαι, το οποίο αναγνωρίζω και με αναγνωρίζει κι αυτό
κάθε που
ξεκινάω έναν αγώνα  προσαρμογής και συμμόρφωσης
στη νέα κατάσταση.

Τον γνώρισα στα σκαλιά της πολυκατοικίας του. Στην ίδια πολυκατοικία έμενε η φίλη μου η Wendy, η οποία δεν έχω ιδέα τι κάνει τώρα.  Ήταν πολύ ντροπαλός. Ο κολλητός του (και συμμαθητής μου) είχε αυτοκτονήσει πρόσφατα και περίπου 2 μήνες πριν απ' αυτό, με είχε φιλήσει. Δεν του το είπα ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά και για τους δυο μας και μέχρι σήμερα πιστεύω πως δεν υπάρχει ομορφότερο συναίσθημα απ' αυτή την αμήχανη έλξη. Εκτελέσαμε τις πορνο-αναπαραστάσεις μας με φροντίδα και αγάπη. Αυτή την αγάπη, τη συντηρώ μέσα μου εδώ και πολλά χρόνια. Παρόλο που χρειάστηκε να φύγω, (όπως πάντα), ποτέ δε μου ζητήθηκε να αμυνθώ απέναντί της.

Έχω ένα ταλέντο να ελίσσομαι, το οποίο αναγνωρίζω και με αναγνωρίζει κι αυτό.

Μερικές φορές έχω την αίσθηση πως προσπαθώ πάρα πολύ για να είμαι ξανά όμορφη. 
 
- Εσύ δε χαμογέλασες κι εγώ σου είπα "Συγγνώμη!".

4/4/18

Μαθήματα αυτοάμυνας VOL. I

Ήταν εκείνη η στιγμή
που με άκουσε να εκπνέω
μια δόση φωνήματος
πάνω στο δέρμα.

Μια νοσταλγία
για το σώμα εκείνο
που κουβαλούσα στην πλάτη μου.

Η παραπλανητική απ(α)λότητα
που με καύλωσε καταλάθος
και καταβάθος ισορρόπησα
στην ανέχεια.




-Το σεντόνι διαπρέπει μόνο τις νύχτες.
Και ίσως τελικά, να έπρεπε να σιωπήσω 
για να χωρέσουν μέσα μου 
όλες σου οι λέξεις.

4/3/18

Όταν τρώω φρίκες, κόβω τα μαλλιά μου.





"Θα ντύνομαι όπως θέλω εγώ. 
Με γάτας σώμα. 
Τραγουδώ με λάθος στόμα. 
Και θα τραγουδώ με λάθος στόμα.
 Αν γλείψετε θα αναγκαστώ να λιώσω. 
Αν με γλείψετε θα αναγκαστώ να λιώσω.
 Μα όλο τραγουδιέμαι αντί να φιλιέμαι."

3/19/18


Μια μέρα, 
θα πούμε σ'αγαπώ 
και δεν θα πονάει.

--
και θα είναι αλήθεια.

2/5/18

Σιωπές Vol.505

Απ' την αφή εκπέμπεται


μια όραση που με εκτοπίζει,
μια όσφρηση που με γερνάει
η ανυπομονησία που με εμπνέει
και με στεγάζει στα σκέλια της
για να αναπνέω καλύτερα.

Στροβιλίζω τη γλώσσα μου
επιδιώκωντας τη δική σου.




Αναζωογονούμαι απ' τη διαρκή ανεπάρκεια των αισθήσεων
και συν-τελώ μαζί της 
οραματικά.





Μια ουτοπική ανακούφιση, 
η αναιμική μου ύπαρξη σ'αυτούς τους καιρούς
και η χλίδα της καλής επίδοσης 
που τρεμοπαίζει.



Ηδονίστηκα με την δυστοπική εικόνα,
και ντράπηκα τα ίχνη της,



και το ξεπέρασα.



Οι δυσοσμίες λειτουργούν αναφορικά
Κι εγώ επιδίδομαι στο να τις παραφράζω.




Με τα προσθετικά μου όργανα, 
τις οργανώνω
και  ανατέλλω ξανά
απ' το ίδιο κέλυφος

για να βγάλω την κραυγή
που θα σε σκάψει.





 *
Έχω έναν υποβόσκων οργασμό στα όρια της εξάτμισης.

1/29/18

Διευθετήσεις

Ελλειπτικές εντάσεις,
αποτέλεσμα ανεπαρκών ελιγμών,
η εκπληρωμένη αυθάδεια του αναμασητού
που ταυτίζει την έκβαση 
με αποσπασματικά ομόλογα

Η προηγούμενη κίνηση
που μονίμως συμπληρώνεται
ακυρώνεται
ομογενοποιείται
για να τεμαχιστεί
ξανά και ξανά
μέχρι να ταυτιστεί
με τον κόφτη
κι έπειτα με τον ράφτη
και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσά τους
καθώς πολτοποιούνται
για να επινοηθεί
μια καινούργια τεχνολογία απόσταξης. 

12/15/17

Περπατάω προς τα έξω,
με την πλάτη στα πόδια.

Ξάφνου η πλάτη 
στρέφεται στο πρόσωπο
και το πρόσωπο
αντί να σκουντίξει, φιλάει. 

Οι μισόγυμνοι αστράγαλοι
θωρακίζουν το μέσα
με τις υποψίες του έξω
κι εγώ υποψιάζομαι
πως έχω χάσει τη μιλιά μου
που προσπαθεί να βγει
απ' τους κωφούς αστραγάλους μου.

Η πλάτη δεν ακούει
και το πρόσωπο ασχολείται με το φίλημα.

Εκτιμώ τους αγκώνες μου
ακόμα κι αν δεν τους έχω προσέξει ποτέ πραγματικά
γιατί όταν καταρρέω μπρούμητα
εκείνοι με σώζουν.

Τα χέρια μου, με τη στενή έννοια
 είχαν παραδωθεί απο πάντα...

12/12/17

Εκπομπές

Το κρεβάτι προσπαθεί με κάθε τρόπο,
ο καφές μου παραμένει άπιωτος,
τα τραγούδια με αποφεύγουν,
εγώ τα κυνηγάω,
ως συνήθως,
η τσάντα δεν αδειάζει,
εκτός απροόπτου. 

Κουβαλιέμαι απο δω κι από 'κει,
συμπληρώνω τις συλλεκτικές μου εκδόσεις,
στα τοπία που με ζήτησαν
κι εκπληρώνω μέσω απουσίας
για να μην πληρώσω εγώ στο τέλος
τα σπασμένα που έπονται.
 
Μα ευτυχώς έχω τους φίλους μου,
που αστειεύονται τρομαγμένοι
και μαζί αλέθουμε τη μόνη 
συνέπεια που κατάφερα να υπομείνω.

Κατακρεούργησα τον εαυτό μου
γιατί νόμιζα πως τουλάχιστον το αίμα κυλάει.

Κι ενώ σπαρταράω απο μέσα
απο άγχος, από ντροπή, από φιλανθρωπία
μένω ακίνητη.

Δίχως έ  λ  ξ ε ι ς.

και το πρωί ο καφές δεν πίνεται.




12/6/17

Stalemate

Τα όνειρά μου προκαλούν πρωινές αναγούλες.
Κάνει κρύο.
Μπλέχνω το κρύο χέρι μου στα μαλλιά μου για να ζεσταθεί
και ζεσταίνεται,
για λίγο.
Πάντα ήθελα να έχω ζεστά χέρια.

Μερικές φορές σκέφτομαι την πρώτη φορά
και καυλώνω με ένα πολύ γλυκό τρόπο.
Με κάνει να θέλω να πάω σινεμά μαζί σου.

Αμηχανία.
Το ζεστό μου κεφάλι.
Η οργή.

Κάποια μου είπε πως η εμπειρία της έχει δείξει 
πως δεν έχουμε τόση επιρροή πάνω στα πράγματα.
Γαμώτο, στεναχωρήθηκα τόσο πολύ.
 
Οι σκέψεις μου για τη μέρα που θα τα καταφέρουμε
απεβίωσαν.
 
"Recognition is the misrecognition you can bear."

Ψυχοβγαλτικό 
δεν είναι;


12/3/17

Tracks on the ground

Τότε δείξαμε το τέλος
με μουδιασμένα δάχτυλα,
κι εγώ κατάλαβα
πως αν κάτι με περιμένει 
αυτό θα είναι μια διηνεκής επανακατοχύρωση
του υπεδάφου μου και όλων των ζωντανών 
που περιφέρονται μέσα του 
δημιουργώντας τις ταλαντώσεις
που θα μου επιτρέψουν να χορεύω ατέρμονα.





12/2/17

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΙ

«[..]Ο λαβύρινθος ξετυλίγεται σ’ έναν χώρο μονοεπίπεδο, στον λαβύρινθο ακολουθείται ένας δρόμος
που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά τα πόδια ακουμπούν σε συγκεκριμένο έδαφος. Η σχέση ανάμεσα στο ύψος και το βάθος είναι, τουλάχιστον, εξασφαλισμένη. Το επίπεδο του λαβυρίνθου δεν διαπερνάται από κανένα άλλο επίπεδο. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να διαφύγουμε. Δεν υπάρχουν γραμμές διαφυγής σ’ ένα μονοεπίπεδο έδαφος. Το έδαφος που μιλούν οι Ντελέζ-Γκουατταρί δεν είναι λαβυρινθώδες, γιατί είναι ένα έδαφος πολυεπίπεδο, δηλαδή κατά βάθος δεν είναι έδαφος. Περπατάς επί μακρόν τους δρόμους ενός λαβυρίνθου, αλλά σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο βρίσκεσαι να περπατάς σ’ έναν άλλο.[..] Η γλώσσα θα μπορούσαμε να πούμε ότι λειτουργεί σαν ένας λαβύρινθος: μπαίνεις στο παιχνίδι στο οποίο κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία, και κάθε σημασία με τη σειρά της είναι σημείο μιας άλλης σημασίας, και το παιχνίδι των παραπομπών μπορεί να κρατήσει επ’ αόριστον, δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει από οποιαδήποτε πλευρά.[..] Αν κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία που είναι σημείο άλλων σημασιών κι έτσι καταλήγουμε στο άπειρο, πώς και καταφέρνω να πω πάμε και οι άνθρωποι που βρίσκονται μαζί μου πηγαίνουν στ’ αλήθεια; Ιδού πώς έχουν τα πράγματα: η γλώσσα δεν είναι καθόλου ένα σύστημα που λειτουργεί σύμφωνα
με αμφίσημες απαντήσεις, μονοεπίπεδες παραπομπές, η γλώσσα έχει ένα εξωτερικό μέρος που σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο γίνεται εσωτερικό, η γλώσσα ξαναεκπέμπει επίσης στο περιβάλλον της, στο σώμα, πρώτα και μετά στο φανταστικό και στην προσδοκία, στην επιθυμία. Η γλωσσολογική παραγωγή του νοήματος είναι δυνατή από εκείνο που βρίσκεται απ’ έξω, από το ότι η γλώσσα διασταυρώνεται, συνδέεται και γονιμοποιείται με άλλα επίπεδα. Εμείς μπορούμε να προσπαθήσουμε να περιγράφουμε τα διάφορα επίπεδα ξεχωριστά, αλλά αυτά λειτουργούν μόνο αλληλοδραστικά. 

Όταν δύο μαλώνουν, σκεφτόμαστε ότι ο ένας από τους δύο έχει άδικο και ο άλλος δίκιο, ότι υπάρχει εδώ μια διαμάχη ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμμα. Έτσι αρχίζει η διαλεκτική, έτσι αρχίζει ο πόλεμος. Το νόημα, η συμφωνία, η ανοησία, το λάθος, δεν πρόκειται γι’ αυτό, δεν πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα σε μια αλήθεια και σ’ ένα ψέμμα. Πρόκειται για γραμμές διαφυγής προς άλλα επίπεδα του νοήματος, όταν δύο μαλώνουν, δεν μπορούμε να πούμε αυτό είναι αλήθεια και αυτό είναι ψέμμα, ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο αυτοί οι δύο μαλώνουν. Μαλώνουν γιατί στέκονται σε μη γειτονικά δύο επίπεδα, γιατί δεν στέκονται στο ίδιο επίπεδο του νοήματος, γιατί ο ένας περπατά επί μακρόν σ’ έναν λαβύρινθο διαφορετικό από εκείνον που περπατά ο άλλος, γιατί οι δύο λαβύρινθοι διατέμνονται κατά μήκος μιας γραμμής που επιτρέπει τη διαφυγή σ’ ένα άλλο επίπεδο, αλλά δεν ταιριάζουν σε σχέση με τα υπόλοιπα.»

«Το ρίζωμα είναι η διάσταση της δικτυακής διατομής των επιπέδων
που διατέμνονται χωρίς να επιβάλλονται.
»

*

(του Franco Berardi «Bifo»)

11/15/17

I probably still adore you with your hands around my neck

Δεν υπάρχει πια ο γυρισμός
μείναμε άστεγοι
δεν υπάρχει το σπίτι
δεν υπάρχει η χώρα
υπάρχει μόνο η αχνή αίσθηση του τέλους 
να καταδεικνύει την αδυναμία μας
να σφάζουμε τα τέρατα
γιατί δίχως τα τέρατα
δεν υπάρχει φαντασία.



μόνο θάνατος.




*Frightened by the bite though it's no harsher than the bark

6/24/17

Do you look into the mirror to remind yourself you´re there?

Σηκώνομαι απ'το κρεβάτι νωρίς (9.40 π.μ), η πρώτη μου σκέψη είναι το πρωινό μου. Με ευχαριστεί το πρωινό μου και με ευχαριστεί η συνέπεια του στο να με ευχαριστεί. Δε χρειάζεται να σηκωθώ αμέσως. Παίρνω το χάπι μου, δε με ευχαριστεί αυτή η συνέπεια, αλλά με ευχαριστεί το πρωινό μου που έπεται κι έτσι συμμορφώνομαι. Δεν το έκανα παλιά.
Παίρνω το χάπι μου, 9.00 π.μ, περιμένω... Είναι ακόμα νωρίς. Αυτό με ευχαριστεί. Ξανακοιμάμαι διότι καλύτερα να μένω ακίνητη. Η ακινησία μου δε με ευχαριστεί, εκ των υστέρων. Τη μετανιώνω όπως τον ύπνο. Μου δημιουργεί τύψεις. Δεν μου συνέβαινε παλιά.

-Γιατί;
με ρωτάει,
και δεν ξέρω πως να του πω ότι έχω ξοφλήσει.


Τί είναι όλα αυτά μέσα μου; 




-και το πρωινό πάντα έπεται...



3/21/17

Quien imagina no se comporta como un observador de su imagen.

3/8/17

that kind of blood

Να μου λείπεις και να μη μπορώ να με στραγγίξω.
Τα κόκκαλά μου να βαθαίνουν.
Αδίστακτη ανάγκη
για ζωή.
Αδίστακτη θέληση
για θάνατο.

Η δύση του ήλιου μας είχε μοβίσει.
Άπλωσα το λαιμό μου στον αυχένα σου
και ευχήθηκα να σχηματιστώ.



12/3/16

Εκεί που....

θα αγγίζεται.




11/15/16

επιστροφή στο μέλλον

Ακούμπησε το χέρι στο ποτήρι.
Υγράνθηκε από το περίσσευμα.
Το ποτήρι έπεσε.
Τα πόδια αιμάτινα σχημάτισαν
με το περίσσευμά τους
μια λίμνη.
Η στάθμη απλωνόταν.
Το ποτήρι,
το χέρι
αλλά και η ορατότητα
χάθηκαν.

Εγώ κολυμπούσα.





                                                          (*)
Όταν οι ακτίνες του ήλιου εναλλάσσονται απότομα,
δεν ξέρω αν πρέπει να κρυφτώ στα βλέφαρα
ή αν πρέπει να τυφλώνομαι δικαιότερα.

11/5/16

ωμοιότητα

Ήθελα από καιρό να μιλήσω γι' αυτό.

Πριν από κάποια χρόνια, ένα πρωινό, δεν είμαι σίγουρη αν ήταν η πρώτη φορά που 
βρέθηκα...


Μια εγκλωβιστική έλξη σαν να ήθελα να πέσω πάνω σου.
Να χυθώ! 
Ήθελα,

να σου κάνω 
έρωτα.


Απρέπεια.
Ανυπακοή,
τα θεμέλια του σπιτιού μας, 
τα πλακάκια και ο τοίχος που τα ακολουθούσε. 
Με πιάνανε τα κλάματα. 
Συγκινούμουν!
-Εγώ 
με τους ώμους σου.

Οι ώμοι σου, 

τα δάχτυλά σου, 


η ομοιότητα και η ωμότητα

ΈΤΡΕΧΑ 
να σε πιάσω να σε κρατήσω για δυο λεπτά, βασανιστικά, ακαταμάχητα και συνάμα 


μια-ευγενική-αδράνεια. 


Πάγωνε ο αέρας.  
Γινόμουν εγώ το φάντασμα
να με φαντάζεσαι, 
ήθελα.
Έβαζα το λευκό μου πέπλο, το διάφανο 
-και αγωνιζόμουν.
για την τριβή, την διείσδυση.
να σου δημοσιευθώ.
 Πάσχιζα.

Έχανα-το φως-της μέρας 
για να μην ταϊζομαι 
-και έμενα
να λιμοκτονώ
για να σε χορταίνω,
να σου προδίδομαι απ'την ανάγκη.
να με οσφραίνεσαι.

Έπειτα με μίσησες.
δεν κατάλαβα ποτέ αληθινά 
αν ήταν 
η ανατριχίλα, ο φόβος, η διείσδυση, το γαργαλητό, το φαγοπότι, το απόγευμα, 

η χορευτική μου διάθεση,
η ανατρεπτική μου διάσταση 
-το φέρσιμο 
ή τα χείλη. 


10/16/16

μ προσ εχω ς

Κάνω τις ασκήσεις μου
και το σώμα μου,
το σώμα αυτό, 
δουλεύει

τις πομπές μου στα σημεία 
που σπρώχνονται οι πέτρες
για να γίνουν σκόνη 
να ελαφραίνει ο τόπος

το περίγραμμα του γκρεμού
που στηρίζει τα πόδια μου. 

Αν είχα τη γραφή σου,
θα καθόμουν στην άκρη
και θα κοίταζα το σύννεφό της να ψηλώνει.

Κι ύστερα, θα αναρωτιόμουν αν βρίσκεται κανείς εδώ 

να στέκει.


8/30/16

Δεν μπορούσα να συσσωρεύσω τίποτα. 
Αδιάλειπτα διαλείμματα και
ελλειπτικά αναπληρώματα 
μιας διάχυσης φωτός που υπήρχε κάποτε νοερά
σε μια σπηλιά από σταλαγμίτες που έλιωναν 
τις κρυστάλλινες συγκινήσεις που φώλιαζαν μέσα μου.

Το υλικό βρισκόταν εκεί 


κι εγώ το άφηνα να βρίσκεται.

7/22/16

Η καρδιά δεν είναι καμίνι, 


ντεπόζιτο

είναι. 

6/14/16

αδημοσίευτο

Η Αγάπη μου
να γίνει ένα 
με την ακτή.

Καθώς εγώ και τα (αντι)κείμενα γύρω μου προερχόμαστε απ' την ίδια απεικόνιση, δεν αφουγκράζομαι καμιά διαμεσολάβηση και κανένα κέντρο. Η φωνή δαμάζει. Διαστέλλει και συστέλλει τη λογική της εικόνας και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί εάν θέλουμε να βρισκόμαστε σε κίνηση, να προωθούμε την κίνηση πέρα απ' τη συναρμολόγηση της κίνησης (των κινήσεων). Ατελείωτες επεμβάσεις πριονίζουν τη μορφή: ενέσεις σαμποτάζ και επιμορφώσεις των αισθήσεων, προμελετημένες απαντήσεις και πειθαρχημένες εκβάσεις, ταυτόχρονες κινήσεις διαμετρικά αντίθετης κατεύθυνσης συνειρμικά ευάλωτες στην άνοια και την ανία.
Ο συνειρμός: μια καταβρόχθιση της συνέχειας ή μια καταβρόχθιση απ'τη συνέχεια. Το συνεχές δουλεμπόριο που κυριαρχεί τη διαίσθηση. Το διττό εργαλείο του αφέντη και της προσταγής.

:Η αγάπη: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :







-Στη δική μου αγάπη,
συντροφεύω-μαι.

6/9/16

περιπέτειες vol. -

Ένα παιχνίδι
για το φευγιό
και τη λήθη
που κρύβεται
στις ατέρμονες ετοιμασίες,
στα αδίστακτα χάδια
που διστάζουν
να (δια)σχίσουν
τα μάτια εκείνα
που αγκαλιάζουν
το ημίφως.



Ένα παιχνίδι

για τη στάχτη
και την κλεισούρα.

6/2/16

Σαν σταφύλια

Η συντριπτική πλειοψηφία των απολαύσεων που επιβίωσαν
βρέθηκαν κάπου στο νερό, αμίλητες 
να ξεγελάνε έναν ίσκιο χειμωνιάτικο
που χρονοτριβεί για να αισθανθεί 
τη θερμότητα και τα βράχια 
να γίνονται ένα.




καθώς ο χρόνος μας 
πληθυντικοποιεί
η φωνή μου αποκτά τη χροιά της άφοβα... 

5/24/16

Αν ήταν να φύγω θα το είχα ξεχάσει από καιρό.

Όταν ήμουνα μικρή είχα πολλές αλλεργίες, λιγότερες απ' ότι τώρα βέβαια αλλά είχα και μια κότα. Μου την είχε χαρίσει ο νονός μου μια φορά που είχαμε πάει Πάσχα στο Καστέλι και ήταν τόσο μικρούλα, τοσοδούλα! Χρειάστηκε να τη διαλέξω με πολύ προσοχή.
Όταν άρχισε να μεγαλώνει, της έδινα τα αμπελόφυλλα που είχαμε στην αυλή και τα τσιμπολογούσε. Τις τα έδινα με το χέρι κι εκείνη σχεδόν είχε μάθει να πετάει για να τα φτάνει. Την αγαπούσα πολύ.
Έπειτα είχα μια χελώνα. Μου την είχε χαρίσει ο παιδικός μου έρωτας που την είχε πιάσει στο ποτάμι και ήταν μικρούλα, πολύ μικρούλα. Την είχα για κάποιο καιρό εσώκλειστη κι έπειτα την άφησα στον κήπο με την κότα και το αμπέλι. 
Η κότα είχε όνομα και όταν τη φώναζα ερχόταν, η χελώνα δεν είχε. 
Εξαφανίστηκε και δεν την ξαναείδα ποτέ, όμως πάντα είχα την αίσθηση πως είναι κάπου στον κήπο, πως μεγαλώνει και πως μια μέρα θα βρεθεί μπροστά μου και θα δω στο καβούκι της ζωγραφισμένες τις δαχτυλιές από τον έρωτα εκείνο που την έπιασε και μου την έφερε. Δεν την ένιωσα ποτέ πραγματικά αυτή την απώλεια. 
Την κότα τη βρήκε ο αδερφός μου και με απάλλαξε από τη βρώμικη δουλειά παρόλο που δεν ήμουν και πολύ μικρή πια. Την έθαψε κάτω απ' τη λεμονιά και μέσα σε ένα χρόνο είχαμε δίκροκα λεμόνια που έκαναν τη λεμονιά να γέρνει απ' το βάρος. 
Έκλαιγα ασταμάτητα θυμάμαι, σα να προσπαθούσα να παρατείνω αυτά τα έξι χρόνια που με συντρόφευε μέσω κάποιου είδους αντιστοίχησής της με το παρόν. Έτρωγα τα λεμόνια σκέτα με αλάτι και έκλαιγα. 
Έπειτα ήρθε η μέρα που η λεμονιά αρρώστησε κι εγώ σταμάτησα να κλαίω, για την απουσία. Περνούσαν τα χρόνια κι εγώ δεν έκλαιγα και μου έλειπε η κότα και καμιά φορά νόμιζα πως βλέπω τη χελώνα στον κήπο αλλά τελικά έφυγα απ' το σπίτι και δεν έχω πια την ίδια άνεση να τα σκέφτομαι αυτά τα πράγματα. 
 Την αγαπούσα πολύ όμως,
 -και πρόσφατα ξανάρχισα τα κλάματα. 

5/17/16

Ακρα(τειες).

Λέγονται και προάγονται 
και συνεπάγονται 
ολοκληρωτικές μεταβάσεις.

Τί είναι αυτό που αναβλύζει απ' τα πόδια μου όταν η συνέχεια των ιδιοτήτων μεταφέρεται;

Η σκιά που ακολουθεί το βηματισμό μου,
η χλωρίδα και η πανίδα,
η σύσφιξη των αυτεγκλισμών μου στην ύπαρξη.





*
Η ενηλικίωση είχε χαθεί
ένα βήμα πριν 
ν' αφήσω την πνοή μου να ηχήσει πάνω σου,
αποδραστικά.