12/15/17

Περπατάω προς τα έξω,
με την πλάτη στα πόδια.

Ξάφνου η πλάτη 
στέφεται στο πρόσωπο
και το πρόσωπο
αντί να σκουντίξει, φιλάει. 

Οι μισόγυμνοι αστράγαλοι
θωρακίζουν το μέσα
με τις υποψίες του έξω
κι εγώ υποψιάζομαι
πως έχω χάσει τη μιλιά μου
που προσπαθεί να βγει
απ' τους κωφούς αστραγάλους μου.
 
Η πλάτη δεν ακούει
και το πρόσωπο ασχολείται με το φίλημα.

Εκτιμώ τους αγκώνες μου
ακόμα κι αν δεν τους έχω προσέξει ποτέ πραγματικά
γιατί όταν καταρρέω μπρούμητα
εκείνοι με σώζουν.

Τα χέρια μου, με τη στενή έννοια
 είχαν παραδωθεί απο πάντα...
 

12/12/17

Εκπομπές

Το κρεβάτι προσπαθεί με κάθε τρόπο,
ο καφές μου παραμένει άπιωτος,
τα τραγούδια με αποφεύγουν,
εγώ τα κυνηγάω,
ως συνήθως,
η τσάντα δεν αδειάζει,
εκτός απροόπτου. 

Κουβαλιέμαι απο δω κι από 'κει,
συμπληρώνω τις συλλεκτικές μου εκδόσεις,
στα τοπία που με ζήτησαν
κι εκπληρώνω μέσω απουσίας
για να μην πληρώσω εγώ στο τέλος
τα σπασμένα που έπονται.
 
Μα ευτυχώς έχω τους φίλους μου,
που αστειεύονται τρομαγμένοι
και μαζί αλέθουμε τη μόνη 
συνέπεια που κατάφερα να υπομείνω.

Κατακρεούργησα τον εαυτό μου
γιατί νόμιζα πως τουλάχιστον το αίμα κυλάει.

Κι ενώ σπαρταράω απο μέσα
απο άγχος, από ντροπή, από φιλανθρωπία
μένω ακίνητη.

Δίχως έ  λ  ξ ε ι ς.

και το πρωί ο καφές δεν πίνεται.




12/6/17

Stalemate

Τα όνειρά μου προκαλούν πρωινές αναγούλες.
Κάνει κρύο.
Μπλέχνω το κρύο χέρι μου στα μαλλιά μου για να ζεσταθεί
και ζεσταίνεται,
για λίγο.
Πάντα ήθελα να έχω ζεστά χέρια.

Μερικές φορές σκέφτομαι την πρώτη φορά
και καυλώνω με ένα πολύ γλυκό τρόπο.
Με κάνει να θέλω να πάω σινεμά μαζί σου.

Αμηχανία.
Το ζεστό μου κεφάλι.
Η οργή.

Κάποια μου είπε πως η εμπειρία της έχει δείξει 
πως δεν έχουμε τόση επιρροή πάνω στα πράγματα.
Γαμώτο, στεναχωρήθηκα τόσο πολύ.
 
Οι σκέψεις μου για τη μέρα που θα τα καταφέρουμε
απεβίωσαν.
 
"Recognition is the misrecognition you can bear."

Ψυχοβγαλτικό 
δεν είναι;


12/3/17

Tracks on the ground

Τότε δείξαμε το τέλος
με μουδιασμένα δάχτυλα,
κι εγώ κατάλαβα
πως αν κάτι με περιμένει 
αυτό θα είναι μια διηνεκής επανακατοχύρωση
του υπεδάφου μου και όλων των ζωντανών 
που περιφέρονται μέσα του 
δημιουργώντας τις ταλαντώσεις
που θα μου επιτρέψουν να χορεύω ατέρμονα.





12/2/17

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΙ

«[..]Ο λαβύρινθος ξετυλίγεται σ’ έναν χώρο μονοεπίπεδο, στον λαβύρινθο ακολουθείται ένας δρόμος
που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά τα πόδια ακουμπούν σε συγκεκριμένο έδαφος. Η σχέση ανάμεσα στο ύψος και το βάθος είναι, τουλάχιστον, εξασφαλισμένη. Το επίπεδο του λαβυρίνθου δεν διαπερνάται από κανένα άλλο επίπεδο. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να διαφύγουμε. Δεν υπάρχουν γραμμές διαφυγής σ’ ένα μονοεπίπεδο έδαφος. Το έδαφος που μιλούν οι Ντελέζ-Γκουατταρί δεν είναι λαβυρινθώδες, γιατί είναι ένα έδαφος πολυεπίπεδο, δηλαδή κατά βάθος δεν είναι έδαφος. Περπατάς επί μακρόν τους δρόμους ενός λαβυρίνθου, αλλά σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο βρίσκεσαι να περπατάς σ’ έναν άλλο.[..] Η γλώσσα θα μπορούσαμε να πούμε ότι λειτουργεί σαν ένας λαβύρινθος: μπαίνεις στο παιχνίδι στο οποίο κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία, και κάθε σημασία με τη σειρά της είναι σημείο μιας άλλης σημασίας, και το παιχνίδι των παραπομπών μπορεί να κρατήσει επ’ αόριστον, δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει από οποιαδήποτε πλευρά.[..] Αν κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία που είναι σημείο άλλων σημασιών κι έτσι καταλήγουμε στο άπειρο, πώς και καταφέρνω να πω πάμε και οι άνθρωποι που βρίσκονται μαζί μου πηγαίνουν στ’ αλήθεια; Ιδού πώς έχουν τα πράγματα: η γλώσσα δεν είναι καθόλου ένα σύστημα που λειτουργεί σύμφωνα
με αμφίσημες απαντήσεις, μονοεπίπεδες παραπομπές, η γλώσσα έχει ένα εξωτερικό μέρος που σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο γίνεται εσωτερικό, η γλώσσα ξαναεκπέμπει επίσης στο περιβάλλον της, στο σώμα, πρώτα και μετά στο φανταστικό και στην προσδοκία, στην επιθυμία. Η γλωσσολογική παραγωγή του νοήματος είναι δυνατή από εκείνο που βρίσκεται απ’ έξω, από το ότι η γλώσσα διασταυρώνεται, συνδέεται και γονιμοποιείται με άλλα επίπεδα. Εμείς μπορούμε να προσπαθήσουμε να περιγράφουμε τα διάφορα επίπεδα ξεχωριστά, αλλά αυτά λειτουργούν μόνο αλληλοδραστικά. 

Όταν δύο μαλώνουν, σκεφτόμαστε ότι ο ένας από τους δύο έχει άδικο και ο άλλος δίκιο, ότι υπάρχει εδώ μια διαμάχη ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμμα. Έτσι αρχίζει η διαλεκτική, έτσι αρχίζει ο πόλεμος. Το νόημα, η συμφωνία, η ανοησία, το λάθος, δεν πρόκειται γι’ αυτό, δεν πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα σε μια αλήθεια και σ’ ένα ψέμμα. Πρόκειται για γραμμές διαφυγής προς άλλα επίπεδα του νοήματος, όταν δύο μαλώνουν, δεν μπορούμε να πούμε αυτό είναι αλήθεια και αυτό είναι ψέμμα, ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο αυτοί οι δύο μαλώνουν. Μαλώνουν γιατί στέκονται σε μη γειτονικά δύο επίπεδα, γιατί δεν στέκονται στο ίδιο επίπεδο του νοήματος, γιατί ο ένας περπατά επί μακρόν σ’ έναν λαβύρινθο διαφορετικό από εκείνον που περπατά ο άλλος, γιατί οι δύο λαβύρινθοι διατέμνονται κατά μήκος μιας γραμμής που επιτρέπει τη διαφυγή σ’ ένα άλλο επίπεδο, αλλά δεν ταιριάζουν σε σχέση με τα υπόλοιπα.»

«Το ρίζωμα είναι η διάσταση της δικτυακής διατομής των επιπέδων
που διατέμνονται χωρίς να επιβάλλονται.
»

*

(του Franco Berardi «Bifo»)

11/30/17

Τρομακτικό

Προσπαθώ να νιώσω καλά ακούγοντας Joy Division και αισθάνομαι τις επικρίσεις σου πάνω μου.





https://www.youtube.com/watch?v=jEcpJhsfYt4&index=2&list=RDQM7Q7Q4VtepLM 
Θυμάμαι εκείνο τον πρώτο διάλογο 
που η ακατέργαστη φαντασία μου ήταν θελκτική. 
Μπορούσα να αρθρώσω για τα καλά. 
Η άγνωστη φωνή μου, θελκτική, μπορούσε να κυλήσει.
Μας φρόντιζα.
Είναι αλήθεια πως ποτέ δεν προσπάθησα να βάλω όρια
 σε αυτούς που αγαπώ.
Οι διαστρεβλώσεις μου με ελαχιστοποίησαν.
Δεν είναι περισσότερο περιορισμένη, 
απλώς είμαι λιγότερη.
Συσσωρευτικά.

11/15/17

I probably still adore you with your hands around my neck

Δεν υπάρχει πια ο γυρισμός
μείναμε άστεγοι
δεν υπάρχει το σπίτι
δεν υπάρχει η χώρα
υπάρχει μόνο η αχνή αίσθηση του τέλους 
να καταδεικνύει την αδυναμία μας
να σφάζουμε τα τέρατα
γιατί δίχως τα τέρατα
δεν υπάρχει φαντασία.



μόνο θάνατος.




*Frightened by the bite though it's no harsher than the bark

6/24/17

Do you look into the mirror to remind yourself you´re there?

Σηκώνομαι απ'το κρεβάτι νωρίς (9.40 π.μ), η πρώτη μου σκέψη είναι το πρωινό μου. Με ευχαριστεί το πρωινό μου και με ευχαριστεί η συνέπεια του στο να με ευχαριστεί. Δε χρειάζεται να σηκωθώ αμέσως. Παίρνω το χάπι μου, δε με ευχαριστεί αυτή η συνέπεια, αλλά με ευχαριστεί το πρωινό μου που έπεται κι έτσι συμμορφώνομαι. Δεν το έκανα παλιά.
Παίρνω το χάπι μου, 9.00 π.μ, περιμένω... Είναι ακόμα νωρίς. Αυτό με ευχαριστεί. Ξανακοιμάμαι διότι καλύτερα να μένω ακίνητη. Η ακινησία μου δε με ευχαριστεί, εκ των υστέρων. Τη μετανιώνω όπως τον ύπνο. Μου δημιουργεί τύψεις. Δεν μου συνέβαινε παλιά.

-Γιατί;
με ρωτάει,
και δεν ξέρω πως να του πω ότι έχω ξοφλήσει.


Τί είναι όλα αυτά μέσα μου; 




-και το πρωινό πάντα έπεται...



3/21/17

Quien imagina no se comporta como un observador de su imagen.

3/8/17

that kind of blood

Να μου λείπεις και να μη μπορώ να με στραγγίξω.
Τα κόκκαλά μου να βαθαίνουν.
Αδίστακτη ανάγκη
για ζωή.
Αδίστακτη θέληση
για θάνατο.

Η δύση του ήλιου μας είχε μοβίσει.
Άπλωσα το λαιμό μου στον αυχένα σου
και ευχήθηκα να σχηματιστώ.



1/30/17

Στειρωτικό

Στο σπίτι έχω πολλά μικρά πραγματάκια. 
Συμβολίζουν τη συμπύκνωσή μου στο χωροχρόνο. 

Φαντάζομαι αυτή την ηρεμία που πλαταίνει την ακτογραμμή 
και αγγίζει τα σημεία διέλευσης απ' το ένα σημείο στο άλλο 
καθώς οι πάγοι λιώνουν και η έρημος υγροποιείται. 
Η συνεχής προσπάθεια να διεκπεραιωθώ 
χωρίς να χρειάζεται να μάχομαι γι' αυτό τον ανύπαρκτο τ(ρ)όπο 
είναι η επιθυμία μου να είμαι κοντά σου 
δίχως να φοβάμαι 
πως θα μυρίσω ναφθαλίνη, 
πως θα μου ξεφύγει κάποια εποχή που δεν κυνήγησα 
ή πως θα είμαι πάντοτε μια φευγαλέα ευχαρίστηση. 

Βρίσκομαι σε μια θέση που συνεχώς με απεμπολίζει. 
Μη αναγνωρίσιμη 
γιατί

-Δεν υπάρχει τόπος ταυτόχρονος με τη δική μου ύπαρξη.

12/3/16

Εκεί που....

θα αγγίζεται.




11/15/16

επιστροφή στο μέλλον

Ακούμπησε το χέρι στο ποτήρι.
Υγράνθηκε από το περίσσευμα.
Το ποτήρι έπεσε.
Τα πόδια αιμάτινα σχημάτισαν
με το περίσσευμά τους
μια λίμνη.
Η στάθμη απλωνόταν.
Το ποτήρι,
το χέρι
αλλά και η ορατότητα
χάθηκαν.

Εγώ κολυμπούσα.





                                                          (*)
Όταν οι ακτίνες του ήλιου εναλλάσσονται απότομα,
δεν ξέρω αν πρέπει να κρυφτώ στα βλέφαρα
ή αν πρέπει να τυφλώνομαι δικαιότερα.

11/5/16

ωμοιότητα

Ήθελα από καιρό να μιλήσω γι' αυτό.

Πριν από κάποια χρόνια, ένα πρωινό, δεν είμαι σίγουρη αν ήταν η πρώτη φορά που 
βρέθηκα...


Μια εγκλωβιστική έλξη σαν να ήθελα να πέσω πάνω σου.
Να χυθώ! 
Ήθελα,

να σου κάνω 
έρωτα.


Απρέπεια.
Ανυπακοή,
τα θεμέλια του σπιτιού μας, 
τα πλακάκια και ο τοίχος που τα ακολουθούσε. 
Με πιάνανε τα κλάματα. 
Συγκινούμουν!
-Εγώ 
με τους ώμους σου.

Οι ώμοι σου, 

τα δάχτυλά σου, 


η ομοιότητα και η ωμότητα

ΈΤΡΕΧΑ 
να σε πιάσω να σε κρατήσω για δυο λεπτά, βασανιστικά, ακαταμάχητα και συνάμα 


μια-ευγενική-αδράνεια. 


Πάγωνε ο αέρας.  
Γινόμουν εγώ το φάντασμα
να με φαντάζεσαι, 
ήθελα.
Έβαζα το λευκό μου πέπλο, το διάφανο 
-και αγωνιζόμουν.
για την τριβή, την διείσδυση.
να σου δημοσιευθώ.
 Πάσχιζα.

Έχανα-το φως-της μέρας 
για να μην ταϊζομαι 
-και έμενα
να λιμοκτονώ
για να σε χορταίνω,
να σου προδίδομαι απ'την ανάγκη.
να με οσφραίνεσαι.

Έπειτα με μίσησες.
δεν κατάλαβα ποτέ αληθινά 
αν ήταν 
η ανατριχίλα, ο φόβος, η διείσδυση, το γαργαλητό, το φαγοπότι, το απόγευμα, 

η χορευτική μου διάθεση,
η ανατρεπτική μου διάσταση 
-το φέρσιμο 
ή τα χείλη. 


10/16/16

μ προσ εχω ς

Κάνω τις ασκήσεις μου
και το σώμα μου,
το σώμα αυτό, 
δουλεύει

τις πομπές μου στα σημεία 
που σπρώχνονται οι πέτρες
για να γίνουν σκόνη 
να ελαφραίνει ο τόπος

το περίγραμμα του γκρεμού
που στηρίζει τα πόδια μου. 

Αν είχα τη γραφή σου,
θα καθόμουν στην άκρη
και θα κοίταζα το σύννεφό της να ψηλώνει.

Κι ύστερα, θα αναρωτιόμουν αν βρίσκεται κανείς εδώ 

να στέκει.


8/30/16

Δεν μπορούσα να συσσωρεύσω τίποτα. 
Αδιάλειπτα διαλείμματα και
ελλειπτικά αναπληρώματα 
μιας διάχυσης φωτός που υπήρχε κάποτε νοερά
σε μια σπηλιά από σταλαγμίτες που έλιωναν 
τις κρυστάλλινες συγκινήσεις που φώλιαζαν μέσα μου.

Το υλικό βρισκόταν εκεί 


κι εγώ το άφηνα να βρίσκεται.

7/22/16

Η καρδιά δεν είναι καμίνι, 


ντεπόζιτο

είναι. 

6/14/16

αδημοσίευτο

Η Αγάπη μου
να γίνει ένα 
με την ακτή.

Καθώς εγώ και τα (αντι)κείμενα γύρω μου προερχόμαστε απ' την ίδια απεικόνιση, δεν αφουγκράζομαι καμιά διαμεσολάβηση και κανένα κέντρο. Η φωνή δαμάζει. Διαστέλλει και συστέλλει τη λογική της εικόνας και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί εάν θέλουμε να βρισκόμαστε σε κίνηση, να προωθούμε την κίνηση πέρα απ' τη συναρμολόγηση της κίνησης (των κινήσεων). Ατελείωτες επεμβάσεις πριονίζουν τη μορφή: ενέσεις σαμποτάζ και επιμορφώσεις των αισθήσεων, προμελετημένες απαντήσεις και πειθαρχημένες εκβάσεις, ταυτόχρονες κινήσεις διαμετρικά αντίθετης κατεύθυνσης συνειρμικά ευάλωτες στην άνοια και την ανία.
Ο συνειρμός: μια καταβρόχθιση της συνέχειας ή μια καταβρόχθιση απ'τη συνέχεια. Το συνεχές δουλεμπόριο που κυριαρχεί τη διαίσθηση. Το διττό εργαλείο του αφέντη και της προσταγής.

:Η αγάπη: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :







-Στη δική μου αγάπη,
συντροφεύω-μαι.

6/9/16

περιπέτειες vol. -

Ένα παιχνίδι
για το φευγιό
και τη λήθη
που κρύβεται
στις ατέρμονες ετοιμασίες,
στα αδίστακτα χάδια
που διστάζουν
να (δια)σχίσουν
τα μάτια εκείνα
που αγκαλιάζουν
το ημίφως.



Ένα παιχνίδι

για τη στάχτη
και την κλεισούρα.

6/2/16

Σαν σταφύλια

Η συντριπτική πλειοψηφία των απολαύσεων που επιβίωσαν
βρέθηκαν κάπου στο νερό, αμίλητες 
να ξεγελάνε έναν ίσκιο χειμωνιάτικο
που χρονοτριβεί για να αισθανθεί 
τη θερμότητα και τα βράχια 
να γίνονται ένα.




καθώς ο χρόνος μας 
πληθυντικοποιεί
η φωνή μου αποκτά τη χροιά της άφοβα... 

5/24/16

Αν ήταν να φύγω θα το είχα ξεχάσει από καιρό.

Όταν ήμουνα μικρή είχα πολλές αλλεργίες, λιγότερες απ' ότι τώρα βέβαια αλλά είχα και μια κότα. Μου την είχε χαρίσει ο νονός μου μια φορά που είχαμε πάει Πάσχα στο Καστέλι και ήταν τόσο μικρούλα, τοσοδούλα! Χρειάστηκε να τη διαλέξω με πολύ προσοχή.
Όταν άρχισε να μεγαλώνει, της έδινα τα αμπελόφυλλα που είχαμε στην αυλή και τα τσιμπολογούσε. Τις τα έδινα με το χέρι κι εκείνη σχεδόν είχε μάθει να πετάει για να τα φτάνει. Την αγαπούσα πολύ.
Έπειτα είχα μια χελώνα. Μου την είχε χαρίσει ο παιδικός μου έρωτας που την είχε πιάσει στο ποτάμι και ήταν μικρούλα, πολύ μικρούλα. Την είχα για κάποιο καιρό εσώκλειστη κι έπειτα την άφησα στον κήπο με την κότα και το αμπέλι. 
Η κότα είχε όνομα και όταν τη φώναζα ερχόταν, η χελώνα δεν είχε. 
Εξαφανίστηκε και δεν την ξαναείδα ποτέ, όμως πάντα είχα την αίσθηση πως είναι κάπου στον κήπο, πως μεγαλώνει και πως μια μέρα θα βρεθεί μπροστά μου και θα δω στο καβούκι της ζωγραφισμένες τις δαχτυλιές από τον έρωτα εκείνο που την έπιασε και μου την έφερε. Δεν την ένιωσα ποτέ πραγματικά αυτή την απώλεια. 
Την κότα τη βρήκε ο αδερφός μου και με απάλλαξε από τη βρώμικη δουλειά παρόλο που δεν ήμουν και πολύ μικρή πια. Την έθαψε κάτω απ' τη λεμονιά και μέσα σε ένα χρόνο είχαμε δίκροκα λεμόνια που έκαναν τη λεμονιά να γέρνει απ' το βάρος. 
Έκλαιγα ασταμάτητα θυμάμαι, σα να προσπαθούσα να παρατείνω αυτά τα έξι χρόνια που με συντρόφευε μέσω κάποιου είδους αντιστοίχησής της με το παρόν. Έτρωγα τα λεμόνια σκέτα με αλάτι και έκλαιγα. 
Έπειτα ήρθε η μέρα που η λεμονιά αρρώστησε κι εγώ σταμάτησα να κλαίω, για την απουσία. Περνούσαν τα χρόνια κι εγώ δεν έκλαιγα και μου έλειπε η κότα και καμιά φορά νόμιζα πως βλέπω τη χελώνα στον κήπο αλλά τελικά έφυγα απ' το σπίτι και δεν έχω πια την ίδια άνεση να τα σκέφτομαι αυτά τα πράγματα. 
 Την αγαπούσα πολύ όμως,
 -και πρόσφατα ξανάρχισα τα κλάματα. 

5/17/16

Ακρα(τειες).

Λέγονται και προάγονται 
και συνεπάγονται 
ολοκληρωτικές μεταβάσεις.

Τί είναι αυτό που αναβλύζει απ' τα πόδια μου όταν η συνέχεια των ιδιοτήτων μεταφέρεται;

Η σκιά που ακολουθεί το βηματισμό μου,
η χλωρίδα και η πανίδα,
η σύσφιξη των αυτεγκλισμών μου στην ύπαρξη.





*
Η ενηλικίωση είχε χαθεί
ένα βήμα πριν 
ν' αφήσω την πνοή μου να ηχήσει πάνω σου,
αποδραστικά. 




4/30/16

αιθεροβάμων

Τα ζυγωματικά μου πέφτουν αργά προς το πάτωμα.
Καθώς το ακούω ξανά και ξανά
εξασφαλίζω την αίσθηση
πως είμαι κάπως λιγότερης σημασίας.

Όλα στη θέση τους.
Το σπίτι,
το γραφείο,
στη θέση τους.

Το πάτωμα απλώνεται 
για να φυτρώνουν πάνω του οι θέσεις
που θα βολέψουν κάπου 
στα μουλωχτά
την κατολίσθηση.

Να μπει κι αυτή
στη θέση 
μου.





4/15/16

Κω.φος.

Η έλξη, 
η ώθηση,
η τριβή,

μια πείνα που συνάπτει σχέση με τη λήθη,
η συντροφιά που ψαχουλεύει τα σωθικά μου
και ένα κοκκινάδι που απλώνεται
συνεπές στην παραβίαση.

Το φως είναι ταχύτερο απ'το σκοτάδι
και οι σκιές που απομένουν καθώς με διασχίζεις
με κάνουν να σωπαίνω
και να εύχομαι

τα χείλη να μη ζαρώσουν
πριν να έχουμε μοιραστεί 
χίλιες και μία νύχτες.



*
https://www.youtube.com/watch?v=qnDl9a6FqSA



4/5/16

γράμμα στην Ιβάνα ΙΙ

  Το έλαβα σήμερα και θέλω να σου πώ πως εδώ οι μέρες δεν κυλούν δυναμικά. Πρέπει να στο πω για να το ξέρεις. Ο κύκλος και η σφαίρα ταυτίστηκαν σε μια άγρια διαμάχη μεταξύ διαστάσεων και το ερώτημα παρέμεινε ανάλγητο. Δεν ξέρω αν εκεί τα πράγματα εξακολουθούν να πλέκονται ζωηρά όμως έχω την αίσθηση, πως ο χρόνος έχει δανειστεί την ακινησία του χώρου ώστε να μπορώ να κυλιέμαι μέσα του. 
  Είναι ένα τραγούδι που μου φέρνει λείπη καιρό τώρα... Δεν θυμάμαι να το έχουμε ακούσει ποτέ μαζί, κι όμως όταν επεξεργάζομαι τις αλληλουχίες του, νιώθω να με προσμένεις. Θα ήθελα να είσαι εδώ. Να βλέπεις τις άγριες στιγμές μου που τώρα έχω υποθηκεύσει, (λόγω του κακού ύπνου και των ευερέθιστων αποφάνσεων που ανασταίνουν τα όνειρά μου), για να μπορέσουμε να συζητήσουμε επιτέλους τί είναι αυτό που ανέκαθεν μας οδηγούσε στη συμπτωματολογία. Το ξέρω πως φέρνω στο προσκήνιο το λεπτότερο των θεμάτων όμως νομίζω πως η μετάθεση δε με ανακουφίζει πλέον. Άλλωστε είχαμε πει πως δε θα γίνουμε απ' αυτούς, γι' αυτό σου ζητώ στα γόνατα να μη με αφήσεις. 
  Ο καιρός πέρασε γρήγορα και σκέφτομαι πως ίσως κι εσύ το νιώθεις: Ποτέ δεν υπήρξαμε αρκετά έφηβες εμεις οι δύο. Έχω λίγο κουραστεί να βλέπω την έκφραση των προσώπων που εκπλήσσονται με την ηλικία μου και αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν θα έπρεπε κι εγώ να εκπλήσσομαι με τη δική τους. Εκείνη τη μέρα που με είδες να χορεύω, θυμάμαι, είχα διακρίνει αυτή την έκφραση σε εσένα και ευχόμουν από μέσα μου να έχω κάνει λάθος. Κάνω συχνά λάθη τελευταία, σχεδόν με έχουν συνηθίσει. Μέσα από τη διαδικασία της πειθούς, προσπαθώ κάθε φορά να ανιχνεύσω τους καινούργιους μου τρόπους να αντιστέκομαι, στο αέναο πάθος μου για τον κόσμο και στην αδάμαστη δωσοληψία. Και το ερώτημα παραμένει ανάλγητο. 
  Η στάση μου στον έρωτα, αυτό με έχει σώσει. Βλέπω τώρα να ανθίζουν αυτά που νόμιζα για αγκάθια και προστάζω την απαλλοτρίωση να με κάνει παιδί της. Είναι δύσκολο να πιστεύεις, όμως είναι ακόμα δυσκολότερο να μην. Εκεί είχαμε καταλήξει κι εμείς έτσι δεν είναι; Να μην, είναι για μας δυσκολότερο. Να μη φύγεις, να μη μείνεις, να κρατηθείς όσο χρειάζονται, να μην παραβείς τα όρια, να μην εμπλακείς, να μην. Είναι τρόμερα δύσκολο, το ξέρουμε καλά και για τις δυο. 
  Θυμάμαι να λέμε πως <<η ευχαρίστηση>> δε θα έπρεπε να είναι στον ενικό. Είναι εννοιολογικό το ζήτημα έλεγες κι εγώ σκεφτόμουν πόσο εύκολα γίνονται οι παραφράσεις και πόσο δύσκολα ξεγίνονται οι λέξεις. Είμαι με τις λέξεις θυμωμένη από πάντα. Κουσούρι μας το πανε στο λύκειο και από τότε αποφάσισα να μην ξεθυμώσω ποτέ. Νομίζω πως έτσι αρχίσαμε το κάπνισμα, με αυτές τις βαθιές ανάσες που διψούσαν για μόλυνση. Έπειτα, αυτός ο κήπος μας άφηνε κι εμάς και τα τσιγάρα μας σιωπηλούς να ελπίζουμε στην ομαλή συναναστροφή μας με τους αλέκτορες. Και φυσικά το ερώτημα παραμένει.
  Ήθελα επίσης να σου πω για ένα ταξίδι που θα κάνω. Θα πάω να σμίξω με μια παλιά μου φίλη που μου έχει λείψει πολύ και είμαι χαρούμενη. Θέλω να την αδράξω, όλη την καινοτομία που μπορούν να προσφέρουν οι αισθήσεις μου σε αυτό τον τόπο. Για την<< αδραξιά>> είχαμε πει; Για τη χούφτα; Εσύ τί γνώμη έχεις για τη χούφτα; Θέλω λοιπόν, να ταξιδέψω πάλι. Είναι περίεργο που ταξιδεύω ενώ δεν είχα ποτέ έντονες τάσεις φυγής. Ίσως ο συλλογισμός να βαίνει ανάποδα. Ίσως κι εγώ να κρέμομαι ακόμη ανάποδα από τα σκοινιά στην Εstaciòn de los deseos, Bacacay 1608. 
Τι ωραία μυρωδιά. Τι ωραία! Αυτό ήταν ανθρώπινο, αυτό.
Estaciòn de los deseos.

Είναι λυπημένος ο κόσμος ρε συ, ο κόσμος δεν αγκαλιάζεται, δε χορεύει, δεν αγγίζεται.
Τι κρίμα ρε συ... 
 Ο κόσμος δε νιώθει μοναδικά. Ο κόσμος νιώθει μόνος του.
Τι κρίμα!
Εσύ πώς το σκέφτεσαι..; 

3/30/16

ιδαλγός

Παρόλο που θα ήθελα να ζωγραφίζω, 
αναγνωρίζω πως η ανεπάρκεια επινοητικότητας 
έχει γίνει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στις μέρες μας.

Καθώς η σύνταξη είχε τα προνόμιά της ανέκαθεν,
παρατίθεμαι εδώ, μετά το κόμμα 
για να επιβεβαιωθεί η συνέχεια
και η αυταρχική αντικατάσταση
της ειδοποίησης από την προοικονομία.

Ενόσω η εμπιστοσύνη (αυτο)αναιρείται, 
οι επιθυμίες χωλαίνουν
και αυτό το παιδικό τετράδιο της έκθεσης
έχει αγαπήσει τα λευκά περιγράμματα
που προφυλάσσουν την κοινή συλλογή
απ' τα ανέκδοτα ακόμη γραφήματα,
τις λεπτές ξυλομπογιές
και τις εικαστικές περιπλανήσεις
εκεί που άλλωστε πάντα
καραδοκούσε το ξύλο. 


Οι προσδοκίες είναι απέραντα μακριά από *

και επομένως οι σκέψεις αυτές 
δεν είναι παρά μικρές ψαλιδιές,
που διευθετούν τη χωρητικότητα.

-σαν αυτές που ξεχώρισαν την πεταλούδα απ' τον αέρα της 
όταν ακόμη ήταν νωρίς.

3/29/16

Αμίλητα σκαλίζω το δέρμα 
 
Συνήθως κρυώνω και τα μάτια μου κλείνουν
σα χειροτεχνία 

κοψοχολιάζομαι κάθε φορά κυριολεκτικά 

λίγο πριν το σημείο 
που διστάζω


όταν Φόβος ορμητικός
που αισθάνομαι 
προσεχώς 


αχνίζει

ακρωτηριασμός 


μα ίσως τελικά να είχες δίκιο
και να είμαι πολύ αθώα,



για να σκεφτώ τα ενδεχόμενα 

που δε με τοποθετούν κάπου στο σώμα σου 
μου 


Με σώζει
κάποιες φορές
που

γέλασες τότε κι αναρωτήθηκα 

για το κοινό
αν πρέπει να σοβαρευτώ 

για τα καλά                               η αίσθηση που έχω 





να μετράω τη ζωή μου στην ατζέντα 

και η αγανάκτηση για να υπάρχει

το ισο.





*

ερωτ
που κουβαλώ
από τότε...



<<αλλά έρχομαι,
πάντα έρχομαι..>>

3/3/16

Πλεύση

Τα νεκροταφεία γιορτάζουν την ανάσταση.
Η ανάπλαση των ιστών του σώματος είναι μια θαυμάσια τελετουργία. 
Όσο πηγαίνουμε και όσο βλέπω το πρόσωπό σου στο καλειδοσκόπιο, 
το δέρμα μου απλώνεται καλύτερα πάνω στη σάρκα 
και η σάρκα μου απλώνεται καλύτερα πάνω σου.
Όπως ο άνεμος, εκπληρώνομαι στην κίνηση 
και στον καιρό που έλκει και κυκλοφορεί.
Ξαφρίζω τις εποχές μου στα πόδια σου και αισθάνομαι τις αποχρώσεις ρέουσες.

Όταν το κλονάρι βαραίνει από τα πέταλα συλλέγω το βαθύ κόκκινο στα αιμοπετάλια που θα κυλήσουν μέσα μας και αναρωτιέμαι αν οι βραδινές χειρονομίες εκπέμπουν στο μέλλον.


Αμφιβάλλω για το καβούκι μου όπως αμφιβάλλω για την ευκλείδεια γεωμετρία.
-με όλα μου τα ρούχα στο πλυντήριο να περιστρέφονται.

2/20/16

αποκαρδιωτικό

Το μέλλον 
αλλά και το παρελθόν 
είχαν απαχθεί για λίγο απ' τα χέρια μου
σαν εγώ να ήμουν απλώς ένα κέρινο ομοίωμα 
που βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση 
να πρέπει να βαλσαμώνει τον εαυτό του 
για να μη βρίσκουν μέσα του 
αυτά που δεν ψάχνουν.

Ήταν πιο πολύ η (ν)τροπή που πήραν οι λέξεις 
όταν βάλθηκαν η μια δίπλα στην άλλη.

Έπεφτε το νύχι απ' το δάχτυλο και το δάχτυλο από το χέρι 
χωρίς εγώ να αντιλαμβάνομαι τη σμίκρυνση μέσα στην ακολουθία


ώσπου βρέθηκα κατάκοιτη, 
απλωμένη σα χαλί...