6/13/18

το αυτο-κίνητρό μου

Τα μικρά μου ρούχα,
τα αγόρια που εποπτεύουν
το καθημερινό μου δρομολόγιο,
ο κρύος καφές,
τα χείλη το πρωί
το αλκόολ που ενσωματώνει 
το κρύο και τη ζέση.

Σωματο-ποιούμαι
ανάμεσα σε
ένα σωρό κόσμο
που εκχυλίζεται
γυρω μου
και παρόλο που το ξέχασα για λίγο
τελικά
κάποια πράγματα
απλά
δε μου τελειώνουν.

Σε ντρέπομαι
γιατί δε σε ντράπηκα αρκετά.

Ξάφνου, 
μαύρα γυαλιά
καρφιά στο πάτωμα,
αναδιπλώνουν την εικόνα σου,
κι ένα κάποιο αντι-ηλιακό φως απλώνεται πάνω μου.

Τα ρούχα που διαλέγεις, μοιάζουν λίγο
με τα δικά μου και
σαν ήξερα πως θα ήθελες να έχεις πλάκα
μέσα σε όλη αυτή τη σοβαρότητα.
Πράγματι,

μέσα απ' αυτό το σπασμένο γκρι που σε καλύπτει,
το δέρμα σου αχνοφαίνεται πάντα υγρό.

Έχω ένα χειμερινό εργαστήρι
που κρατάει τις σημειώσεις του καλοκαιριού
σε μια συνεχή αιώρηση
και είναι εκεί που βρίσκω
τις αλλοτινές μου εαυτές να (πανη)γυρίζουν.
Κι όταν αναρωτιέμαι αν έχουμε νόημα,
αν υπάρχει το μέλλον,
αν είμαστε ασφαλείς μαζί εμείς οι δύο
σκέφτομαι ότι

το αυτοκίνητό μου θέλει να μας πάει στη θάλασσα...

5/13/18

y la luna fue testigo

Η διαπραγμάτευση μεταξύ αισθητήριου και αρμόζοντος σε μια συνομιλία 
είναι μια διαδικασία που τείνει προς την αποδέσμευση 
του Υποκειμένου από την Ιστορία,
από τον άλλο
και από τον εαυτό του. 

Δεν πρόκειται όμως για έναν εκ-στατικό εαυτό, 
αλλά για έναν εαυτό που καταπίνεται απο μια ψευδαίσθηση συνέχειας 
που παράγεται απ' το ρυθμό της επανάληψης. 
Οι κατασταλτικές δυνάμεις επενεργούν σε αυτό το επίπεδο με τρόπο αδιόρατο 
ώστε να πριμοδοτείται η αίσθηση διάσωσης ή συντήρησης του νοήματος του εαυτού
(ακόμα κι αν αυτό νοείται ως ρέον)
που κινδυνεύει να πολιορκηθεί απ' την τροποποίησή του
 από το ά-λογο.  

 Όταν μια συνομιλία μεταξύ του τώρα και του τώρα 
ρουτινοποιεί την ασημαντότητα της σχέσης ως μνήμης, 
οι συναντήσεις εκκενώνονται 
και η συνεχής επανάληψη μιας θεατρικοποιημένης επιτέλεσης της αδιαφορίας 
κανονικοποιεί την απομάκρυνση.


*
Στις στιγμιαίες μου εκλάμψεις,
ένας μικρός εξευτελισμός εκρήγνυται μέσα μου.


4/24/18

Αγγειακό

Οι παλινδρομικές κινήσεις μέσα μου
ανακατασκευάζουν 
λίγο-λίγο
την ευλαβική προσπάθεια συντονισμού
του έρωτα με τη νηφαλιότητα
και τη συγκυρία.

Αυτό που έχω αγαπήσει
στη διαλογή των αναμνήσεων
είναι οι σκιές που αποδέχτηκα
να φωτίζουν 
την ανθρωπινότητα στις συνευρέσεις μας
και που συγκρατούν
τα πιο λεπτά μου αισθήματα
υπεράνω όλων.
  
Όταν σιωπώ προσπαθώ να σώσω.

Και πράγματι, είσαι πολύ όμορφη
ακόμα κι αν με τραυματίζεις καθημερινά. 

Και πράγματι, υπήρχε πολύ πάθος
όταν τα πόδια μου τυλίγονταν γύρω απ' το φαλλό σου.

Και πράγματι, ήταν ανακουφιστικά ασφαλές
να μιλάς για το πόσο σου αρέσει το φιλί μου.

Προσπαθώ να γράψω κάτι για την αγάπη που λανθάνει
στο αυθόρμητο που σβήνει,
στη χορογραφία με τα μη
και τα όχι,
στη διαρκή μάχη για τη φροντίδα του άλλου.
 
Ακόμα κι όταν αποσαρκώνομαι,
προσπαθώ πολύ σκληρά
να δουλέψω με την εμπλοκή,
να βρίσκω το αντίδοτο
τη στιγμή της ασφυξίας
και να συνεχίζω να έχω νόημα
στα συμφραζόμενα που στερρούνται τις φράσεις τους.


Πέφτω σε λούπες αναδιανομής των αισθήσεων.

Συμμαχώ με την αφέλεια
και τη γλύκα της,
εώς ένα βαθμό,
γιατί με βοηθάει να εκφράζομαι.

Αγωνίζομαι για να μην αποκηρύξω
τη στιγμή της διασύνδεσης.
Την επιθυμία για σύμπραξη,
όταν πληγώνω 
και όταν πληγώνομαι,
όταν παραβιάζω 
την τρωτότητα
τη δική σου
και τη δική μου.


Και όταν πια δεν θα μου έχει μείνει τίποτα
θα βάλω ένα τέλος 
που θα σημάνει μόνο,
την κρούση μου 
με ένα υλικό
για το οποίο 
δεν είμαι ακόμα 
αρκετά οξύνους.

4/19/18

Παράδοξα προσαναματική

Ψάχνωντας στις παλιές μου σκέψεις τη λογική της εξαφάνισης, 
βρήκα το ένστικτο να κρέμεται κάπου ζαρωμένο 
και για μια στιγμή 
ένιωσα την απαλότητα της κρυφής μας ζωής να με πλησιάζει. 

Α ρ α ι ώ θ η κ α .


<<ο κόμβος μεταξύ διασύνδεσης και διάρρηξης υποδηλώνεται στο ενδεχομένως.>>


Όταν η ώρα περνάει, γίνομαι ανυπόφορη. 
Αυτό που τρίζει, 
είναι η προσπάθειά μου να πιστέψω στη μεταμόρφωση 
πριν χρειαστεί να συγχωρέσω τον εαυτό μου για την αποτυχία.

Τα εσώρουχα της σχέσης μας.


<<Πως προσφέρεται ένας εαυτός που δεν κατέχεται;>>

 
 Η υδάτινη φύση των αισθήσεων, 
 μου θυμίζει
πως υπάρχει αλληλεγγύη στο βουβό κινηματογράφο...

 



**
 -Έπειτα είναι που εσύ μιλάς 
κι εγώ φοβάμαι 
ότι αν αστοχήσεις 
θα φταίω.



4/18/18

accumulative beside-ness

Το κόκκινο είναι όμορφο χρώμα
και πάει με το μαύρο.

Αυτός ο χώρος δεν ήταν χώρος,
ήταν η κτηνωδία μου.

Απο-στερούμαι.

Η μνήμη αποθηκεύει τη γεύση και την υφή 
και
οι μύγες που έκοβαν βόλτες ανάμεσα
παραμορφώνοντας κάθε ήχο,
διέκοψαν τη γραφική μου ανάγκη 
να έρχομαι
για να σου πω,


-μη συννεφιάζεις...
γιατί γίνομαι άχαρη.


4/9/18

Τα βλέφαρα από μέσα

Οι κρυψώνες που σκαρφίζομαι
για το ιδιωτικό
με αναγκάζουν να αποδεχτώ
πως ούτε σήμερα είμαι έτοιμη
να νιώσω αυτό που θέλω.

Η λέξη: επιθυμία  
 -και τα εμβόλιμά της.

Απαντώ στη συγκρότηση με εγκράτεια.
Τόσο, όσο
είναι το μαζί
πιστή

την αφήνω να με χρησιμοποιεί
ευτυχισμένη
και υγρή
μα ίσως
καλύτερα ανέκφραστη
και απέναντι

παρά εκεί
που θα έχουν όλα λεπτομερώς μελετηθεί

και η λειψυδρία 
δεν θα εγκυμονεί τη μαρτυρία της.


Στην έσχατη των περιπτώσεων
εγώ θα πέσω στην πλάνη,
ενστικτωδώς,
έχοντας βαρεθεί μια γερή κράση 
που εκφυλίζεται.
 

4/4/18

Μαθήματα αυτοάμυνας VOL. I

Ήταν εκείνη η στιγμή
που με άκουσε να εκπνέω
μια δόση φωνήματος
πάνω στο δέρμα.

Μια νοσταλγία
για το σώμα εκείνο
που κουβαλούσα στην πλάτη μου.

Η παραπλανητική απ(α)λότητα
που με καύλωσε καταλάθος
και καταβάθος ισορρόπησα
στην ανέχεια.




-Το σεντόνι διαπρέπει μόνο τις νύχτες.
Και ίσως τελικά, να έπρεπε να σιωπήσω 
για να χωρέσουν μέσα μου 
όλες σου οι λέξεις.

3/19/18


Μια μέρα, 
θα πούμε σ'αγαπώ 
και δεν θα πονάει.

--
και θα είναι αλήθεια.

2/5/18

Σιωπές Vol.505

Απ' την αφή εκπέμπεται


μια όραση που με εκτοπίζει,
μια όσφρηση που με γερνάει
η ανυπομονησία που με εμπνέει
και με στεγάζει στα σκέλια της
για να αναπνέω καλύτερα.

Στροβιλίζω τη γλώσσα μου
επιδιώκωντας τη δική σου.




Αναζωογονούμαι απ' τη διαρκή ανεπάρκεια των αισθήσεων
και συν-τελώ μαζί της 
οραματικά.





Μια ουτοπική ανακούφιση, 
η αναιμική μου ύπαρξη σ'αυτούς τους καιρούς
και η χλίδα της καλής επίδοσης 
που τρεμοπαίζει.



Ηδονίστηκα με την δυστοπική εικόνα,
και ντράπηκα τα ίχνη της,



και το ξεπέρασα.



Οι δυσοσμίες λειτουργούν αναφορικά
Κι εγώ επιδίδομαι στο να τις παραφράζω.




Με τα προσθετικά μου όργανα, 
τις οργανώνω
και  ανατέλλω ξανά
απ' το ίδιο κέλυφος

για να βγάλω την κραυγή
που θα σε σκάψει.





 *
Έχω έναν υποβόσκων οργασμό στα όρια της εξάτμισης.

1/29/18

Διευθετήσεις

Ελλειπτικές εντάσεις,
αποτέλεσμα ανεπαρκών ελιγμών,
η εκπληρωμένη αυθάδεια του αναμασητού
που ταυτίζει την έκβαση 
με αποσπασματικά ομόλογα

Η προηγούμενη κίνηση
που μονίμως συμπληρώνεται
ακυρώνεται
ομογενοποιείται
για να τεμαχιστεί
ξανά και ξανά
μέχρι να ταυτιστεί
με τον κόφτη
κι έπειτα με τον ράφτη
και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσά τους
καθώς πολτοποιούνται
για να επινοηθεί
μια καινούργια τεχνολογία απόσταξης. 

12/15/17

Περπατάω προς τα έξω,
με την πλάτη στα πόδια.

Ξάφνου η πλάτη 
στρέφεται στο πρόσωπο
και το πρόσωπο
αντί να σκουντίξει, φιλάει. 

Οι μισόγυμνοι αστράγαλοι
θωρακίζουν το μέσα
με τις υποψίες του έξω
κι εγώ υποψιάζομαι
πως έχω χάσει τη μιλιά μου
που προσπαθεί να βγει
απ' τους κωφούς αστραγάλους μου.

Η πλάτη δεν ακούει
και το πρόσωπο ασχολείται με το φίλημα.

Εκτιμώ τους αγκώνες μου
ακόμα κι αν δεν τους έχω προσέξει ποτέ πραγματικά
γιατί όταν καταρρέω μπρούμητα
εκείνοι με σώζουν.

Τα χέρια μου, με τη στενή έννοια
 είχαν παραδωθεί απο πάντα...

12/12/17

Εκπομπές

Το κρεβάτι προσπαθεί με κάθε τρόπο,
ο καφές μου παραμένει άπιωτος,
τα τραγούδια με αποφεύγουν,
εγώ τα κυνηγάω,
ως συνήθως,
η τσάντα δεν αδειάζει,
εκτός απροόπτου. 

Κουβαλιέμαι απο δω κι από 'κει,
συμπληρώνω τις συλλεκτικές μου εκδόσεις,
στα τοπία που με ζήτησαν
κι εκπληρώνω μέσω απουσίας
για να μην πληρώσω εγώ στο τέλος
τα σπασμένα που έπονται.
 
Μα ευτυχώς έχω τους φίλους μου,
που αστειεύονται τρομαγμένοι
και μαζί αλέθουμε τη μόνη 
συνέπεια που κατάφερα να υπομείνω.

Κατακρεούργησα τον εαυτό μου
γιατί νόμιζα πως τουλάχιστον το αίμα κυλάει.

Κι ενώ σπαρταράω απο μέσα
απο άγχος, από ντροπή, από φιλανθρωπία
μένω ακίνητη.

Δίχως έ  λ  ξ ε ι ς.

και το πρωί ο καφές δεν πίνεται.




12/3/17

Tracks on the ground

Τότε δείξαμε το τέλος
με μουδιασμένα δάχτυλα,
κι εγώ κατάλαβα
πως αν κάτι με περιμένει 
αυτό θα είναι μια διηνεκής επανακατοχύρωση
του υπεδάφου μου και όλων των ζωντανών 
που περιφέρονται μέσα του 
δημιουργώντας τις ταλαντώσεις
που θα μου επιτρέψουν να χορεύω ατέρμονα.





12/2/17

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΙ

«[..]Ο λαβύρινθος ξετυλίγεται σ’ έναν χώρο μονοεπίπεδο, στον λαβύρινθο ακολουθείται ένας δρόμος
που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά τα πόδια ακουμπούν σε συγκεκριμένο έδαφος. Η σχέση ανάμεσα στο ύψος και το βάθος είναι, τουλάχιστον, εξασφαλισμένη. Το επίπεδο του λαβυρίνθου δεν διαπερνάται από κανένα άλλο επίπεδο. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να διαφύγουμε. Δεν υπάρχουν γραμμές διαφυγής σ’ ένα μονοεπίπεδο έδαφος. Το έδαφος που μιλούν οι Ντελέζ-Γκουατταρί δεν είναι λαβυρινθώδες, γιατί είναι ένα έδαφος πολυεπίπεδο, δηλαδή κατά βάθος δεν είναι έδαφος. Περπατάς επί μακρόν τους δρόμους ενός λαβυρίνθου, αλλά σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο βρίσκεσαι να περπατάς σ’ έναν άλλο.[..] Η γλώσσα θα μπορούσαμε να πούμε ότι λειτουργεί σαν ένας λαβύρινθος: μπαίνεις στο παιχνίδι στο οποίο κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία, και κάθε σημασία με τη σειρά της είναι σημείο μιας άλλης σημασίας, και το παιχνίδι των παραπομπών μπορεί να κρατήσει επ’ αόριστον, δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει από οποιαδήποτε πλευρά.[..] Αν κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία που είναι σημείο άλλων σημασιών κι έτσι καταλήγουμε στο άπειρο, πώς και καταφέρνω να πω πάμε και οι άνθρωποι που βρίσκονται μαζί μου πηγαίνουν στ’ αλήθεια; Ιδού πώς έχουν τα πράγματα: η γλώσσα δεν είναι καθόλου ένα σύστημα που λειτουργεί σύμφωνα
με αμφίσημες απαντήσεις, μονοεπίπεδες παραπομπές, η γλώσσα έχει ένα εξωτερικό μέρος που σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο γίνεται εσωτερικό, η γλώσσα ξαναεκπέμπει επίσης στο περιβάλλον της, στο σώμα, πρώτα και μετά στο φανταστικό και στην προσδοκία, στην επιθυμία. Η γλωσσολογική παραγωγή του νοήματος είναι δυνατή από εκείνο που βρίσκεται απ’ έξω, από το ότι η γλώσσα διασταυρώνεται, συνδέεται και γονιμοποιείται με άλλα επίπεδα. Εμείς μπορούμε να προσπαθήσουμε να περιγράφουμε τα διάφορα επίπεδα ξεχωριστά, αλλά αυτά λειτουργούν μόνο αλληλοδραστικά. 

Όταν δύο μαλώνουν, σκεφτόμαστε ότι ο ένας από τους δύο έχει άδικο και ο άλλος δίκιο, ότι υπάρχει εδώ μια διαμάχη ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμμα. Έτσι αρχίζει η διαλεκτική, έτσι αρχίζει ο πόλεμος. Το νόημα, η συμφωνία, η ανοησία, το λάθος, δεν πρόκειται γι’ αυτό, δεν πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα σε μια αλήθεια και σ’ ένα ψέμμα. Πρόκειται για γραμμές διαφυγής προς άλλα επίπεδα του νοήματος, όταν δύο μαλώνουν, δεν μπορούμε να πούμε αυτό είναι αλήθεια και αυτό είναι ψέμμα, ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο αυτοί οι δύο μαλώνουν. Μαλώνουν γιατί στέκονται σε μη γειτονικά δύο επίπεδα, γιατί δεν στέκονται στο ίδιο επίπεδο του νοήματος, γιατί ο ένας περπατά επί μακρόν σ’ έναν λαβύρινθο διαφορετικό από εκείνον που περπατά ο άλλος, γιατί οι δύο λαβύρινθοι διατέμνονται κατά μήκος μιας γραμμής που επιτρέπει τη διαφυγή σ’ ένα άλλο επίπεδο, αλλά δεν ταιριάζουν σε σχέση με τα υπόλοιπα.»

«Το ρίζωμα είναι η διάσταση της δικτυακής διατομής των επιπέδων
που διατέμνονται χωρίς να επιβάλλονται.
»

*

(του Franco Berardi «Bifo»)

11/15/17

I probably still adore you with your hands around my neck

Δεν υπάρχει πια ο γυρισμός
μείναμε άστεγοι
δεν υπάρχει το σπίτι
δεν υπάρχει η χώρα
υπάρχει μόνο η αχνή αίσθηση του τέλους 
να καταδεικνύει την αδυναμία μας
να σφάζουμε τα τέρατα
γιατί δίχως τα τέρατα
δεν υπάρχει φαντασία.



μόνο θάνατος.




*Frightened by the bite though it's no harsher than the bark

3/21/17

Quien imagina no se comporta como un observador de su imagen.

3/8/17

that kind of blood

Να μου λείπεις και να μη μπορώ να με στραγγίξω.
Τα κόκκαλά μου να βαθαίνουν.
Αδίστακτη ανάγκη
για ζωή.
Αδίστακτη θέληση
για θάνατο.

Η δύση του ήλιου μας είχε μοβίσει.
Άπλωσα το λαιμό μου στον αυχένα σου
και ευχήθηκα να σχηματιστώ.



12/3/16

Εκεί που....

θα αγγίζεται.




11/15/16

επιστροφή στο μέλλον

Ακούμπησε το χέρι στο ποτήρι.
Υγράνθηκε από το περίσσευμα.
Το ποτήρι έπεσε.
Τα πόδια αιμάτινα σχημάτισαν
με το περίσσευμά τους
μια λίμνη.
Η στάθμη απλωνόταν.
Το ποτήρι,
το χέρι
αλλά και η ορατότητα
χάθηκαν.

Εγώ κολυμπούσα.





                                                          (*)
Όταν οι ακτίνες του ήλιου εναλλάσσονται απότομα,
δεν ξέρω αν πρέπει να κρυφτώ στα βλέφαρα
ή αν πρέπει να τυφλώνομαι δικαιότερα.

11/5/16

ωμοιότητα

Ήθελα από καιρό να μιλήσω γι' αυτό.

Πριν από κάποια χρόνια, ένα πρωινό, δεν είμαι σίγουρη αν ήταν η πρώτη φορά που 
βρέθηκα...


Μια εγκλωβιστική έλξη σαν να ήθελα να πέσω πάνω σου.
Να χυθώ! 
Ήθελα,

να σου κάνω 
έρωτα.


Απρέπεια.
Ανυπακοή,
τα θεμέλια του σπιτιού μας, 
τα πλακάκια και ο τοίχος που τα ακολουθούσε. 
Με πιάνανε τα κλάματα. 
Συγκινούμουν!
-Εγώ 
με τους ώμους σου.

Οι ώμοι σου, 

τα δάχτυλά σου, 


η ομοιότητα και η ωμότητα

ΈΤΡΕΧΑ 
να σε πιάσω να σε κρατήσω για δυο λεπτά, βασανιστικά, ακαταμάχητα και συνάμα 


μια-ευγενική-αδράνεια. 


Πάγωνε ο αέρας.  
Γινόμουν εγώ το φάντασμα
να με φαντάζεσαι, 
ήθελα.
Έβαζα το λευκό μου πέπλο, το διάφανο 
-και αγωνιζόμουν.
για την τριβή, την διείσδυση.
να σου δημοσιευθώ.
 Πάσχιζα.

Έχανα-το φως-της μέρας 
για να μην ταϊζομαι 
-και έμενα
να λιμοκτονώ
για να σε χορταίνω,
να σου προδίδομαι απ'την ανάγκη.
να με οσφραίνεσαι.

Έπειτα με μίσησες.
δεν κατάλαβα ποτέ αληθινά 
αν ήταν 
η ανατριχίλα, ο φόβος, η διείσδυση, το γαργαλητό, το φαγοπότι, το απόγευμα, 

η χορευτική μου διάθεση,
η ανατρεπτική μου διάσταση 
-το φέρσιμο 
ή τα χείλη. 


10/16/16

μ προσ εχω ς

Κάνω τις ασκήσεις μου
και το σώμα μου,
το σώμα αυτό, 
δουλεύει

τις πομπές μου στα σημεία 
που σπρώχνονται οι πέτρες
για να γίνουν σκόνη 
να ελαφραίνει ο τόπος

το περίγραμμα του γκρεμού
που στηρίζει τα πόδια μου. 

Αν είχα τη γραφή σου,
θα καθόμουν στην άκρη
και θα κοίταζα το σύννεφό της να ψηλώνει.

Κι ύστερα, θα αναρωτιόμουν αν βρίσκεται κανείς εδώ 

να στέκει.


8/30/16

Δεν μπορούσα να συσσωρεύσω τίποτα. 
Αδιάλειπτα διαλείμματα και
ελλειπτικά αναπληρώματα 
μιας διάχυσης φωτός που υπήρχε κάποτε νοερά
σε μια σπηλιά από σταλαγμίτες που έλιωναν 
τις κρυστάλλινες συγκινήσεις που φώλιαζαν μέσα μου.

Το υλικό βρισκόταν εκεί 


κι εγώ το άφηνα να βρίσκεται.

7/22/16

Η καρδιά δεν είναι καμίνι, 


ντεπόζιτο

είναι. 

6/14/16

αδημοσίευτο

Η Αγάπη μου
να γίνει ένα 
με την ακτή.

Καθώς εγώ και τα (αντι)κείμενα γύρω μου προερχόμαστε απ' την ίδια απεικόνιση, δεν αφουγκράζομαι καμιά διαμεσολάβηση και κανένα κέντρο. Η φωνή δαμάζει. Διαστέλλει και συστέλλει τη λογική της εικόνας και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί εάν θέλουμε να βρισκόμαστε σε κίνηση, να προωθούμε την κίνηση πέρα απ' τη συναρμολόγηση της κίνησης (των κινήσεων). Ατελείωτες επεμβάσεις πριονίζουν τη μορφή: ενέσεις σαμποτάζ και επιμορφώσεις των αισθήσεων, προμελετημένες απαντήσεις και πειθαρχημένες εκβάσεις, ταυτόχρονες κινήσεις διαμετρικά αντίθετης κατεύθυνσης συνειρμικά ευάλωτες στην άνοια και την ανία.
Ο συνειρμός: μια καταβρόχθιση της συνέχειας ή μια καταβρόχθιση απ'τη συνέχεια. Το συνεχές δουλεμπόριο που κυριαρχεί τη διαίσθηση. Το διττό εργαλείο του αφέντη και της προσταγής.

:Η αγάπη: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :







-Στη δική μου αγάπη,
συντροφεύω-μαι.

6/9/16

περιπέτειες vol. -

Ένα παιχνίδι
για το φευγιό
και τη λήθη
που κρύβεται
στις ατέρμονες ετοιμασίες,
στα αδίστακτα χάδια
που διστάζουν
να (δια)σχίσουν
τα μάτια εκείνα
που αγκαλιάζουν
το ημίφως.



Ένα παιχνίδι

για τη στάχτη
και την κλεισούρα.

6/2/16

Σαν σταφύλια

Η συντριπτική πλειοψηφία των απολαύσεων που επιβίωσαν
βρέθηκαν κάπου στο νερό, αμίλητες 
να ξεγελάνε έναν ίσκιο χειμωνιάτικο
που χρονοτριβεί για να αισθανθεί 
τη θερμότητα και τα βράχια 
να γίνονται ένα.




καθώς ο χρόνος μας 
πληθυντικοποιεί
η φωνή μου αποκτά τη χροιά της άφοβα... 

5/24/16

Αν ήταν να φύγω θα το είχα ξεχάσει από καιρό.

Όταν ήμουνα μικρή είχα πολλές αλλεργίες, λιγότερες απ' ότι τώρα βέβαια αλλά είχα και μια κότα. Μου την είχε χαρίσει ο νονός μου μια φορά που είχαμε πάει Πάσχα στο Καστέλι και ήταν τόσο μικρούλα, τοσοδούλα! Χρειάστηκε να τη διαλέξω με πολύ προσοχή.
Όταν άρχισε να μεγαλώνει, της έδινα τα αμπελόφυλλα που είχαμε στην αυλή και τα τσιμπολογούσε. Τις τα έδινα με το χέρι κι εκείνη σχεδόν είχε μάθει να πετάει για να τα φτάνει. Την αγαπούσα πολύ.
Έπειτα είχα μια χελώνα. Μου την είχε χαρίσει ο παιδικός μου έρωτας που την είχε πιάσει στο ποτάμι και ήταν μικρούλα, πολύ μικρούλα. Την είχα για κάποιο καιρό εσώκλειστη κι έπειτα την άφησα στον κήπο με την κότα και το αμπέλι. 
Η κότα είχε όνομα και όταν τη φώναζα ερχόταν, η χελώνα δεν είχε. 
Εξαφανίστηκε και δεν την ξαναείδα ποτέ, όμως πάντα είχα την αίσθηση πως είναι κάπου στον κήπο, πως μεγαλώνει και πως μια μέρα θα βρεθεί μπροστά μου και θα δω στο καβούκι της ζωγραφισμένες τις δαχτυλιές από τον έρωτα εκείνο που την έπιασε και μου την έφερε. Δεν την ένιωσα ποτέ πραγματικά αυτή την απώλεια. 
Την κότα τη βρήκε ο αδερφός μου και με απάλλαξε από τη βρώμικη δουλειά παρόλο που δεν ήμουν και πολύ μικρή πια. Την έθαψε κάτω απ' τη λεμονιά και μέσα σε ένα χρόνο είχαμε δίκροκα λεμόνια που έκαναν τη λεμονιά να γέρνει απ' το βάρος. 
Έκλαιγα ασταμάτητα θυμάμαι, σα να προσπαθούσα να παρατείνω αυτά τα έξι χρόνια που με συντρόφευε μέσω κάποιου είδους αντιστοίχησής της με το παρόν. Έτρωγα τα λεμόνια σκέτα με αλάτι και έκλαιγα. 
Έπειτα ήρθε η μέρα που η λεμονιά αρρώστησε κι εγώ σταμάτησα να κλαίω, για την απουσία. Περνούσαν τα χρόνια κι εγώ δεν έκλαιγα και μου έλειπε η κότα και καμιά φορά νόμιζα πως βλέπω τη χελώνα στον κήπο αλλά τελικά έφυγα απ' το σπίτι και δεν έχω πια την ίδια άνεση να τα σκέφτομαι αυτά τα πράγματα. 
 Την αγαπούσα πολύ όμως,
 -και πρόσφατα ξανάρχισα τα κλάματα. 

5/17/16

Ακρα(τειες).

Λέγονται και προάγονται 
και συνεπάγονται 
ολοκληρωτικές μεταβάσεις.

Τί είναι αυτό που αναβλύζει απ' τα πόδια μου όταν η συνέχεια των ιδιοτήτων μεταφέρεται;

Η σκιά που ακολουθεί το βηματισμό μου,
η χλωρίδα και η πανίδα,
η σύσφιξη των αυτεγκλισμών μου στην ύπαρξη.





*
Η ενηλικίωση είχε χαθεί
ένα βήμα πριν 
ν' αφήσω την πνοή μου να ηχήσει πάνω σου,
αποδραστικά. 




4/30/16

αιθεροβάμων

Τα ζυγωματικά μου πέφτουν αργά προς το πάτωμα.
Καθώς το ακούω ξανά και ξανά
εξασφαλίζω την αίσθηση
πως είμαι κάπως λιγότερης σημασίας.

Όλα στη θέση τους.
Το σπίτι,
το γραφείο,
στη θέση τους.

Το πάτωμα απλώνεται 
για να φυτρώνουν πάνω του οι θέσεις
που θα βολέψουν κάπου 
στα μουλωχτά
την κατολίσθηση.

Να μπει κι αυτή
στη θέση 
μου.





4/15/16

Κω.φος.

Η έλξη, 
η ώθηση,
η τριβή,

μια πείνα που συνάπτει σχέση με τη λήθη,
η συντροφιά που ψαχουλεύει τα σωθικά μου
και ένα κοκκινάδι που απλώνεται
συνεπές στην παραβίαση.

Το φως είναι ταχύτερο απ'το σκοτάδι
και οι σκιές που απομένουν καθώς με διασχίζεις
με κάνουν να σωπαίνω
και να εύχομαι

τα χείλη να μη ζαρώσουν
πριν να έχουμε μοιραστεί 
χίλιες και μία νύχτες.



*
https://www.youtube.com/watch?v=qnDl9a6FqSA