11/30/12

Είναι παράξενο πως ο άνθρωπος χάνεται μεσα στην ύπαρξή του

Φυσάει.
Φυσάει πολύ σήμερα και το δέντρο παίρνει παράξενες μορφές. 
Τα κλαδιά του μοιάζουν λαχανιασμένα και τα φύλλα του ανήσυχα.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ, 
σαν να ξεχνάω πως αύριο ειναι μέρα.
Χαράματα σηκώνομαι και κόβω βόλτες γιατί φοβάμαι πως ο χρόνος τελειώνει.
Φοβάμαι μήπως καταπιώ τη ζωή μου πολύ απότομα,
μήπως με ονειρευτούν φρικτοί εφιάλτες και δεν ξυπνήσω ποτέ.
Πρωί.
Πίνω τον καφέ μου καθώς χονεύω αναμνήσεις και ξαφνικά 
μια στάλα αίμα στο δάχτυλό μου.
Κατακόκκινη και πιχτή,
γεμάτη μικροσκοπικά αιμοσφαίρια έτοιμα να πεθάνουν.
Την παρατηρώ κάμποση ώρα να μένει ακκίνητη.
Ύστερα αποφασίζω πως είναι ώρα να έρθει άλλη στη θέση της
και με λίγο νερό την αραιώνω,
Συγκεντρώνομαι στην αργή διάσπαση,
 ώσπου να σου μια
καινούργια, ολοκαίνουργια!


No comments:

Post a Comment