1/25/14

Black Is The Color Of My True Love's Hair

Κάθε μέρα μες τις λέξεις, τι γραμμές τις άγραφες 
εκτυλίσσεσαι αργά και βασανιστικά, σαν από χόμπυ.

Στα σχεδόν απογεύματά μας, τα μόνο που έχουμε και που κάθε φορά είναι γρήγορα και αφηρημένα που η λήξη τους είναι άτολμη, δεν έχει βγει καν το φεγγάρι, σκέφτομαι εσένα που είσαι εκεί μπροστά μου, κοντά μου, πάνω μου και εγώ πάλι σε σκέφτομαι και δε σε κοιτάω γιατί σε σκέφτομαι και δε σου μιλάω γιατί μου μιλάς εσύ και είμαι χαρούμενη,  τόσο χαρούμενη που μου δίνεις λίγη σημασία που δεν άκουσα τι είπες, όμως χαμογελώ κι εγώ γιατί σίγουρα θα χαμογελούσα ότι κι' αν μου έλεγες.
Σχεδόν σ' ερωτεύομαι στα σχεδόν απογεύματα, όχι ακριβώς.

Συνέχεια αυτής της σκέψης στην εξελικτική της μορφή είναι ένα συναίσθημα, ή μάλλον μια μορφή συναισθήματος συνυφασμένη με την τρυφερότητα. Στην παρούσα περίπτωση αναφέρομαι στα χάδια τύπου "mute" που όταν τα κάνεις εικόνα στο μυαλό σου δεν υπάρχει κανένας ήχος. Λες και αυτή η χρονική στιγμή αιωρείται.  Τα πάντα είναι χρυσά για δύο. Το χάδι, μετέωρο σ'αυτή τη σκέψη σου δίνει την αίσθηση πως αυτή η στιγμή περιείχε την απόλυτη αμοιβαιότητα, την απόλυτη συνύπαρξη εντός του χρόνου. 
 Αυτή η φαντασίωση έπειτα γίνεται εμμονή, όχι απλά εμμονή, γίνεται εξάρτηση. Συνεχώς ανατρέχεις στις σκέψεις τύπου "mute" και έτσι είσαι πάντα σίγουρος πως αφού η μορφή κάποιου έχει καταφέρει να εισχωρήσει τόσο βαθιά στη φαντασία σου, τότε...
Τότε ξάπλωσε, και η μπλούζα λιγάκι σύρθηκε στο πάτωμα, ομφαλός στον αέρα.

Και τότε,
τότε ξέχασα τι θα πει συνέχεια.