3/28/14

Τρίχες.

Τον τελευταίο χρόνο έχω κάνει συναισθηματικό μπάνιο τουλάχιστον τρεις φορές.
Έχω αλλάξει 3 σαμπουάν, μάλιστα το τελευταίο ήταν χωρίς parabens. 

Το πρώτο ήταν για λάμψη, ήθελα να λάμπουν τα μαλλιά μου, να μοιάζουν σαν καινούργια.
Το δεύτερο ήταν για μπούκλες με όγκο, για μαλλιά με προσωπικότητα και δύναμη.
Το τρίτο ήταν για ξανθές ανταύγειες, για μια ομαλή μετάβαση σε κάτι άλλο.

Μαλακτικό πήρα μόνο ένα και φυσικά στο τέλος είχε μείνει ελάχιστο. 
Γιατί το θέμα είναι να είναι καλό το σαμπουάν για να μη χρειάζομαι τόσο μαλακτικό κάθε φορά. 

Μάλλον θα χρειαστεί να ξανακάνω ένα μπανάκι κάπου τώρα...
Μου λεν να κόψω τα μαλλιά μου να ησυχάσω. 
Δεν θα είναι τόσο απαιτητικά με το σαμπουάν και σχεδόν δε θα χρειάζονται μαλακτικό.

Όμως όταν έχεις κοντά μαλλιά δεν μπορείς να κάνεις και πολλά χτενίσματα.
Από την άλλη όταν έχεις μακριά, πρέπει αναγκαστικά να ασχολείσαι μαζί τους.

* Έχω παρατηρήσει πως όταν χορεύω τα μαλλιά μου τα πιάνω κότσο ψηλό και επειδή έχουν μακρύνει, που και που μου μπαίνουν στα μάτια. Νομίζω όμως πως δε με ενοχλεί γιατί μ'αρέσει να χορεύουν μαζί μου και να πρέπει να τα αντιμετωπίζω σαν ένα ακόμη άκρο του οποίου βέβαια δεν έχω τον έλεγχο. Όμως η αλήθεια είναι πως όταν δυσκολεύουν τα πράγματα τα πιάνω σινιόν και ησυχάζω.

Ιδού η δειλία κυρίες και κύριοι! 

3/20/14

μόνο δυο τα 'χω θα τα τρέξω.

Ένα πόδι δυο πόδια ένα πόδι που βαδίζει τρέχει φουσκώνουν οι μύες του καλπάζει άγρια μες τη νύχτα  και τσακίζει και σηκώνει τη σκόνη και κάθε φορά λιγότερο ακουμπάει το χώμα ξέροντας ότι αργά η γρήγορα θα πέσει και αναπτύσσει ταχύτητα και γίνεται σίφουνας σίφουνας τα πόδια μου τα δυο να τα κάνουν όλα τα πόδια μου τα κόκκινα μες το αίμα κόκκινα ξεχειλίζει η καρδιά στα πόδια και γκαζώνει ατσούμπαλα κυνηγούν τη νύχτα μη χαθεί και όσο τρέχουν τόσο αίμα κι όσος είναι ο πόθος τόσο γρηγορότερα τρέχουν και παραπατούν και σπάνε τα κόκκαλα δε μετριάζουν απώλειες δεν καταλαβαίνουν απώλειες ο αέρας τα χτυπά δυνατά και τα σπρώχνει αντιστέκεται κι όσο αντιστέκεται τόσο πιο πολύ φουσκώνουν οι μύες δυναμώνουν και πετάγονται οι φλέβες τους και σκάνε αίμα που μπούχτισε μέσα τους και θέλει να τρέξει πιο γρήγορα απ'τα πόδια μου τα δυο μόνο δυο τα 'χω θα τα τρέξω.



Όταν ήμουνα μικρός έτρεχα έπεφτα και χτυπούσα και γέμιζαν τα γόνατά μου αίμα και μου 'λεγαν οι φίλοι μου <<χώμα βάλε χώμα>>. 
Το παιδικό μου γιατρικό που έγινε συνήθεια...

3/16/14

Ανύποπτες βραδιές στην Αθήνα. (1)

Κι ήρθες μια μέρα και εξαπλώθηκες στην ατμόσφαιρα. 

Διάβασα κάπου...
 "αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος 
είναι αρκετά μεγάλος για να εξαφανιστείς
και αρκετά μικρός για να σε βρω ξανά"