3/20/14

μόνο δυο τα 'χω θα τα τρέξω.

Ένα πόδι δυο πόδια ένα πόδι που βαδίζει τρέχει φουσκώνουν οι μύες του καλπάζει άγρια μες τη νύχτα  και τσακίζει και σηκώνει τη σκόνη και κάθε φορά λιγότερο ακουμπάει το χώμα ξέροντας ότι αργά η γρήγορα θα πέσει και αναπτύσσει ταχύτητα και γίνεται σίφουνας σίφουνας τα πόδια μου τα δυο να τα κάνουν όλα τα πόδια μου τα κόκκινα μες το αίμα κόκκινα ξεχειλίζει η καρδιά στα πόδια και γκαζώνει ατσούμπαλα κυνηγούν τη νύχτα μη χαθεί και όσο τρέχουν τόσο αίμα κι όσος είναι ο πόθος τόσο γρηγορότερα τρέχουν και παραπατούν και σπάνε τα κόκκαλα δε μετριάζουν απώλειες δεν καταλαβαίνουν απώλειες ο αέρας τα χτυπά δυνατά και τα σπρώχνει αντιστέκεται κι όσο αντιστέκεται τόσο πιο πολύ φουσκώνουν οι μύες δυναμώνουν και πετάγονται οι φλέβες τους και σκάνε αίμα που μπούχτισε μέσα τους και θέλει να τρέξει πιο γρήγορα απ'τα πόδια μου τα δυο μόνο δυο τα 'χω θα τα τρέξω.



Όταν ήμουνα μικρός έτρεχα έπεφτα και χτυπούσα και γέμιζαν τα γόνατά μου αίμα και μου 'λεγαν οι φίλοι μου <<χώμα βάλε χώμα>>. 
Το παιδικό μου γιατρικό που έγινε συνήθεια...

No comments:

Post a Comment