4/29/14

Lilac wine

Εγώ είμαι αυτή που μοιράζει την καρδιά της και την κάνει θρύψαλα, 
φοίνικας και στάχτη.
Εγώ είμαι αυτή που ερωτεύεται και παίζει με τις αντοχές και τα όρια,
που δεν γνωρίζει τίποτα και όλα της φαίνονται ένα. 
Ένα και το αυτό. 
Όλα είναι έρωτας και όλα μαζί βυθίζονται μέσα μου, σπαρταράνε.
Είμαι εγώ αυτή που έχει σώμα δρων και ψυχή οικοδεσπότη. 
Είμαι εγώ αυτή που σου δίνομαι αβίαστα και χάνω τον παλμό μου.
Αναπολώ τη δόση μου στη σύριγγα, ακονίζω το μαχαίρι της αυτοκτονίας, 
βιώνω εκρήξεις, πονάω άγνωστα -τα συνορά μου ρημαδιό. 
Όλο σου δίνω έρωτα, κι όλο μ'αλλάζεις-μεταμόρφωση. 
Συμπάσχω με το αλλιώτικο εγώ μου και το ατόφιο μου συναίσθημα, 
να χωρέσει ένα δάκρυ, να χωρέσει μια ελπίδα, να χωρέσει κι η συγχώρεση μου η ίδια. 


Τώρα λοιπόν που μένω μισή και (α)μισητή αναπολώ τη δόση μου στη σύριγγα και δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν για τίποτα. Θέλω μόνο να έρθεις εσύ να με κοιτάς μέχρι να καταλάβω που πάσχω και να κοιτάξω τα συντρίμμια κατάματα. Να κλάψω από απελευθέρωση γιατί όσο κι αν λες εσύ πως είμαστε μόνοι μας εγώ νιώθω αιχμάλωτη.
Ούτε εσύ ούτε κανείς δε θα μάθει ποτέ γιατί σ'αυτό το σώμα μόνο εγώ υπάρχω.  

Λες πως εγώ μόνη μου και είναι τόσο άδικο που δε φαντάζεσαι πόσο το λυπάμαι, το κρίμα στο λαιμό μου...

4/20/14

Απο ψηλα, τι ωραία ζυγωματικά!

Σε είχα αντικριστά και άνοιξα όλες τις πόρτες να διασχίσεις το σώμα μου, 
να με μάθεις σα παιδάκι αληθινά. 
Με κρατούσες, με σήκωνες με άδειαζες και έπαιζα το πιο αθώο και το πιο ριψοκίνδυνο. 
Στο τραπέζι όλα τα φύλλα στα πλευρά μου στο λαιμό μου στ' ακροδάχτυλα...
Τα μάτια σου βαθιά τα πιάνω να ραγίσω το πράσινο εκείνο το άγνωστο, άγγιξα τα μικρά ανεξερεύνητα σημεία σου και σκεφτόμουν πως ίσως εδώ ποτέ κανείς δεν ήρθε 
πίσω απ' τα αυτιά και στη διχάλα στο λαιμό.
 Κρέας να πιάσω, να νιώσω αίμα και σφιγμό
Κι εγώ σ'αφήνω
 όλο σου δίνω δικαιώματα και ελπίζω να καταλαβαίνεις και να σέβεσαι τα αισθήματα,
 το παιχνίδι κι αυτό που ξέρεις ότι δεν είναι παιχνίδι.
Ζόρικο χάιδεμα.
Πέφταμε στο χώμα κι έπειτα αιωρούμασταν στο γκρεμό,
 το ρισκάραμε λίγο λιγότερο απ' όσο έπρεπε!
Κι όλο σκεφτόμουν τι σκέφτεσαι με αυτά τα πανέμορφα μάτια σου. 
Σου είπα είναι το μεγαλύτερό μου ελλάτωμα.
Δείξε λίγη κατανόηση.
Σου πέσε η Μαργαρίτα σου, τη ζάλισες της έφυγαν τα πέταλα.
 Χορεύει μου λες, έπεσε!
Έχω τη μυρωδιά σου πάνω μου και χάνω τις αισθήσεις μου τα βράδια
 ελπίζοντας πάντα να έρθει η επόμενη φορά.
 Φουρτούνα, μακελειό, ρημαδιό κι οι δυο!




4/7/14

Vol 2.

Εγκυμοσύνη δεύτερη :

Στον κήπο μας έχουμε τριαντάφυλλα, ροζ τριαντάφυλλα.
Όταν ήμουνα μικρή έλεγα πως θ´ αγαπήσω μόνο εκείνον που τα χέρια του θα 'ναι μαλακά σαν τριαντάφυλλα.

Τα ανοιξιάτικα πρωινά έχουν διορθώσει το βιολογικό μου ρολόι .Ξυπνάω νωρίς, παίρνω το χαπάκι μου και μισή ώρα αργότερα ρουφάω ήλιο στο σαλόνι, ενίοτε στο κρεβάτι. Έτυχε ένα πρωινό να το ξεχάσω και ιδού τα αποτελέσματα:

"Σιγοτραγουδούσες, σε άκουσα. Μου ψιθύριζες λόγια ερωτικά και εγώ τα επαναλάμβανα μια και δυο και τρεις φορές μέχρι να τα μάθω απ 'έξω. Έλεγα αυτά τα λογάκια είναι δικά μου μόνο, επιτέλους.
Τα φώναζα στους δρόμους, πλημμύριζα την Αθήνα με τα χαμόγελά μου.
Φύτεψες το σπόρο μέσα μου μα ξαφνικά σταμάτησες να τον ποτίζεις.
Τότε άρχισαν οι αναγούλες.
Το σώμα μου άρχισε να πάλλεται απότομα, κάθε δική σου ακινησία μου προκαλούσε σπασμούς.
Υπομονή σκεφτόμουν, υπομονή θα περάσει!
Άρχισα λοιπόν να λιμπίζομαι τον έρωτα στις πιο παράξενες μορφές του.
Τον ζητούσα το πρωί με τον καφέ, τον ζητούσα τα χαράματα, όμως κάθε φορά έπρεπε να συμβιβάζομαι γιατί ο σπόρος συνέχιζε να μένει απότιστος.
Πάλευε μέσα μου η φωνούλα του να με πείσει πως αξίζει μια ευκαιρία, πως δεν θα με προδώσει, έπαιξε με την αδυναμία μου στην ελπίδα και με φόρτωσε με απατηλά εφόδια.
Η πρώτη αδιαθεσία δεν άργησε να έρθει. 
Η πραγματικότητα σιγά σιγά εξαντλούσε την υπομονή μου. 
Όπως όταν σου λένε σε δέκα λεπτά φτάνουμε, κι όμως ποτέ δεν είναι δέκα κι όλο προσθέτουν άλλα δέκα κι άλλα δέκα κι άλλα δέκα...
Την πρώτη φορά περπατάς με όρεξη, τη δεύτερη με καχυποψία και την τρίτη με αγανάκτηση.
Ώσπου μια μέρα ξαφνικά αίμα κύλισε στο πάτωμα.
Αποβολή, μου είπαν. 
Ένα έμβρυο πολύ πολύ πρόωρο που δεν άντεξε στη δική μας ατμόσφαιρα."

                               Στον κήπο μας έχουμε τριαντάφυλλα, ροζ τριαντάφυλλα.
Τώρα που μεγάλωσα λέω πως θ'αγαπήσω μονάχα εκείνον που θα ποτίζει ανελλιπώς κάθε πρωί τα τριαντάφυλλα.

4/5/14

θα ήθελα οι σχέσεις να ΄ναι ανέκδοτο, κι οι άνθρωποι να σμίγαν μονάχα μ' ένστικτο

Ήτανε δύο που ο ένας νόμιζε πως οι άνθρωποι είναι σαν τα ντόμινο,
 2-5 & 5-8 & 8-4 & 4-7 κτλ.
Όταν βρίσκεις ένα ταίρι και κολλάς πάντα ελπίζεις να μην είσαι ο ακριανός. 
Γιατί αν είσαι ο ακριανός, την πάτησες φίλε μου!