4/20/14

Απο ψηλα, τι ωραία ζυγωματικά!

Σε είχα αντικριστά και άνοιξα όλες τις πόρτες να διασχίσεις το σώμα μου, 
να με μάθεις σα παιδάκι αληθινά. 
Με κρατούσες, με σήκωνες με άδειαζες και έπαιζα το πιο αθώο και το πιο ριψοκίνδυνο. 
Στο τραπέζι όλα τα φύλλα στα πλευρά μου στο λαιμό μου στ' ακροδάχτυλα...
Τα μάτια σου βαθιά τα πιάνω να ραγίσω το πράσινο εκείνο το άγνωστο, άγγιξα τα μικρά ανεξερεύνητα σημεία σου και σκεφτόμουν πως ίσως εδώ ποτέ κανείς δεν ήρθε 
πίσω απ' τα αυτιά και στη διχάλα στο λαιμό.
 Κρέας να πιάσω, να νιώσω αίμα και σφιγμό
Κι εγώ σ'αφήνω
 όλο σου δίνω δικαιώματα και ελπίζω να καταλαβαίνεις και να σέβεσαι τα αισθήματα,
 το παιχνίδι κι αυτό που ξέρεις ότι δεν είναι παιχνίδι.
Ζόρικο χάιδεμα.
Πέφταμε στο χώμα κι έπειτα αιωρούμασταν στο γκρεμό,
 το ρισκάραμε λίγο λιγότερο απ' όσο έπρεπε!
Κι όλο σκεφτόμουν τι σκέφτεσαι με αυτά τα πανέμορφα μάτια σου. 
Σου είπα είναι το μεγαλύτερό μου ελλάτωμα.
Δείξε λίγη κατανόηση.
Σου πέσε η Μαργαρίτα σου, τη ζάλισες της έφυγαν τα πέταλα.
 Χορεύει μου λες, έπεσε!
Έχω τη μυρωδιά σου πάνω μου και χάνω τις αισθήσεις μου τα βράδια
 ελπίζοντας πάντα να έρθει η επόμενη φορά.
 Φουρτούνα, μακελειό, ρημαδιό κι οι δυο!




No comments:

Post a Comment