4/29/14

Lilac wine

Εγώ είμαι αυτή που μοιράζει την καρδιά της και την κάνει θρύψαλα, 
φοίνικας και στάχτη.
Εγώ είμαι αυτή που ερωτεύεται και παίζει με τις αντοχές και τα όρια,
που δεν γνωρίζει τίποτα και όλα της φαίνονται ένα. 
Ένα και το αυτό. 
Όλα είναι έρωτας και όλα μαζί βυθίζονται μέσα μου, σπαρταράνε.
Είμαι εγώ αυτή που έχει σώμα δρων και ψυχή οικοδεσπότη. 
Είμαι εγώ αυτή που σου δίνομαι αβίαστα και χάνω τον παλμό μου.
Αναπολώ τη δόση μου στη σύριγγα, ακονίζω το μαχαίρι της αυτοκτονίας, 
βιώνω εκρήξεις, πονάω άγνωστα -τα συνορά μου ρημαδιό. 
Όλο σου δίνω έρωτα, κι όλο μ'αλλάζεις-μεταμόρφωση. 
Συμπάσχω με το αλλιώτικο εγώ μου και το ατόφιο μου συναίσθημα, 
να χωρέσει ένα δάκρυ, να χωρέσει μια ελπίδα, να χωρέσει κι η συγχώρεση μου η ίδια. 


Τώρα λοιπόν που μένω μισή και (α)μισητή αναπολώ τη δόση μου στη σύριγγα και δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν για τίποτα. Θέλω μόνο να έρθεις εσύ να με κοιτάς μέχρι να καταλάβω που πάσχω και να κοιτάξω τα συντρίμμια κατάματα. Να κλάψω από απελευθέρωση γιατί όσο κι αν λες εσύ πως είμαστε μόνοι μας εγώ νιώθω αιχμάλωτη.
Ούτε εσύ ούτε κανείς δε θα μάθει ποτέ γιατί σ'αυτό το σώμα μόνο εγώ υπάρχω.  

Λες πως εγώ μόνη μου και είναι τόσο άδικο που δε φαντάζεσαι πόσο το λυπάμαι, το κρίμα στο λαιμό μου...

No comments:

Post a Comment