4/7/14

Vol 2.

Εγκυμοσύνη δεύτερη :

Στον κήπο μας έχουμε τριαντάφυλλα, ροζ τριαντάφυλλα.
Όταν ήμουνα μικρή έλεγα πως θ´ αγαπήσω μόνο εκείνον που τα χέρια του θα 'ναι μαλακά σαν τριαντάφυλλα.

Τα ανοιξιάτικα πρωινά έχουν διορθώσει το βιολογικό μου ρολόι .Ξυπνάω νωρίς, παίρνω το χαπάκι μου και μισή ώρα αργότερα ρουφάω ήλιο στο σαλόνι, ενίοτε στο κρεβάτι. Έτυχε ένα πρωινό να το ξεχάσω και ιδού τα αποτελέσματα:

"Σιγοτραγουδούσες, σε άκουσα. Μου ψιθύριζες λόγια ερωτικά και εγώ τα επαναλάμβανα μια και δυο και τρεις φορές μέχρι να τα μάθω απ 'έξω. Έλεγα αυτά τα λογάκια είναι δικά μου μόνο, επιτέλους.
Τα φώναζα στους δρόμους, πλημμύριζα την Αθήνα με τα χαμόγελά μου.
Φύτεψες το σπόρο μέσα μου μα ξαφνικά σταμάτησες να τον ποτίζεις.
Τότε άρχισαν οι αναγούλες.
Το σώμα μου άρχισε να πάλλεται απότομα, κάθε δική σου ακινησία μου προκαλούσε σπασμούς.
Υπομονή σκεφτόμουν, υπομονή θα περάσει!
Άρχισα λοιπόν να λιμπίζομαι τον έρωτα στις πιο παράξενες μορφές του.
Τον ζητούσα το πρωί με τον καφέ, τον ζητούσα τα χαράματα, όμως κάθε φορά έπρεπε να συμβιβάζομαι γιατί ο σπόρος συνέχιζε να μένει απότιστος.
Πάλευε μέσα μου η φωνούλα του να με πείσει πως αξίζει μια ευκαιρία, πως δεν θα με προδώσει, έπαιξε με την αδυναμία μου στην ελπίδα και με φόρτωσε με απατηλά εφόδια.
Η πρώτη αδιαθεσία δεν άργησε να έρθει. 
Η πραγματικότητα σιγά σιγά εξαντλούσε την υπομονή μου. 
Όπως όταν σου λένε σε δέκα λεπτά φτάνουμε, κι όμως ποτέ δεν είναι δέκα κι όλο προσθέτουν άλλα δέκα κι άλλα δέκα κι άλλα δέκα...
Την πρώτη φορά περπατάς με όρεξη, τη δεύτερη με καχυποψία και την τρίτη με αγανάκτηση.
Ώσπου μια μέρα ξαφνικά αίμα κύλισε στο πάτωμα.
Αποβολή, μου είπαν. 
Ένα έμβρυο πολύ πολύ πρόωρο που δεν άντεξε στη δική μας ατμόσφαιρα."

                               Στον κήπο μας έχουμε τριαντάφυλλα, ροζ τριαντάφυλλα.
Τώρα που μεγάλωσα λέω πως θ'αγαπήσω μονάχα εκείνον που θα ποτίζει ανελλιπώς κάθε πρωί τα τριαντάφυλλα.

No comments:

Post a Comment