5/29/14

27.05 Θες

Παραμάσχαλα μας πήραν οι ανάσες γλυκέ μου.
Η αόρατη μέθη της χάλκινης βραδιάς.
Σώματα σε παράξενες κλίσεις, σπασμωδικές.
Κουμπώνουν και αρχίζει το αιχμηρό παιχνίδι της ανακάλυψης.
Επώδυνη σφιχτή έλξη.

Ανοιξιάτικες μέλισσες αργοπεθαίνουν στην καρδιά της γύρης αφήνοντας πίσω τους το πιο γλυκό τους μέλι...

-να κολλάμε.

5/20/14

Ο ξένος

Χρήση
 κατάχρηση 
   μιας χρήσης λόγια
      που δεν τα 'πα ποτέ σε κανέναν 
        σε σένα μόνο τα ξεχείλισα με το πιο υγρό μου σάλιο
          δεν τα σπειρα ν'ανθίσουν, δεν δωροδόκησα τις ελπίδες μου
            σ'ακουσα να τα λες σα να 'σταξαν απο κάπου μακριά, ξεθωριασμένα στο δρόμο 
              να ανταλλάζεις τα πιο δικά μου λόγια με το πιο υγρό μου σάλιο μ'ένα στεγνό χειροκρότημα.



Κι έπειτα δειλά να κοιτάς στο πάτωμα τις ιδρωμένες λέξεις που δεν ήταν πια δικές μου.
Σα βρεγμένη γάτα φεύγεις και παίρνεις και τα λόγια μου μαζί... 

Άν ήξερα τι να σκεφτώ θα το σκεφτόμουν. Όμως σήμερα κατάλαβα πως ποτέ μου δε θα καταλάβω τίποτα αληθινά και πως είμαι καταδικασμένη να ζω με την παράλογη θλίψη της ακατανοησίας μου. Πως ό,τι πίστευα με καταργεί και μου αποδίδει την ευθύνη της ανευθυνότητάς μου και της αδάμαστης δωσοληψίας μου με τον κόσμο.
                      
                 

Εξορία

Τιμωρία στη γωνία. Προσπαθώ να κοιτάξω με τα πισινά μου μάτια μήπως δοξάζεις την υπομονή. Πρώτη μου φορά. Σου φωνάζω με ψιθύρους να με βγάλεις πιο νωρίς μα ίσως απολαμβάνεις την επιβλητικότητά σου, τις αποφάσεις που τηρώ χωρίς να ξέρω ότι αποφασίστηκαν. Δικαστήριο.
Δε λέω τίποτα, καταδικάζομαι ν'απαντώ μόνο σε ερωτήσεις και να μετρώ τις λέξεις μου  μή και πέσω στην πλάνη της απάντησης. Αν μπορούσα θα ζητούσα επανεξέταση. Να ανοίξουν τα κρυφά έγγραφα και να καλέσω μάρτυρες να με υπερασπιστούν όπως εγώ δε μπόρεσα ποτέ. 
Σκληρό πράγμα η αποξένωση. 
Ένα βήμα πριν χαθεί το τίποτα. 

5/17/14

Σιωπές Ι

Εισπνοή βαθιά 
Εκπνοή βαριά.

Ανασαίνω το χρόνο με το στόμα και μου βγαίνει απ' τη μύτη. 
Κατάλαβα.
Ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Απλά ο ρυθμός μας διαφέρει. 
Βλέπεις τώρα το παρελθόν να υπάρχει; 
Το βλέπεις...;

5/15/14

Βραδινός λιθοβολισμός, 
πέτρινες σκέψεις,
χάρτινες απερισκεψίες .


Στεγνά δάκρυα που ψάχνουν την λίμνη τους, να φωλιάσουν σε γλυκά νερά, να σμίξουν οι παθόντες στις παράγκες-συμπαθούντες στης λύπης τους τα σωθικά. Να σκαλίσουν διαμάντια φερμένα απ' ορυχεία σκοτεινά, στην πρώτη τους λάμψη να αντικρίσουν τη λαχτάρα του φονιά που δεν κατάφερε ποτέ του να σκοτώσει...


5/9/14

Isn´t it a pity?

Περιμένω. 
Υπομένω τη σιωπή
αδόξαστη 
ανήσυχη
καρτερικά περιμένω 
μια φωνή
να ξεστομίσει
να γίνει ανταλλαγή
να σωπάσει η χαμένη γη
να φυτρώσει μια καινούργια αρχή
να γίνουμε πιο χαλαροί
μια συμβίωση ειρηνική
μια συμφιλίωση προσωρινή
με το τώρα
με το χτες
μια καινούργια συνταγή.