6/18/14

Αρκαδία

Τα πλάσματα του δάσους με νερό, με χώμα πετούν. 
Απόστολοι στο ένστικτο, στην προστασία της αγνής τους πλάσης.
Ιεροτελεστία των σωμάτων σε κίνδυνο.
Αχαλίνωτος ερωτισμός στην καύση που τα λιώνει, 
με σπίθες να γιορτάζει ο σπαραγμός της αποθέωσης.
Ανίδεα στην κρυψώνα καρτερούν τις συνουσίες του κόσμου,
τα πιο όμορφα που έχουν υπάρξει.
Κι η στάχτη να γλιστρά στις φυλλωσιές τους,
μη και μάθει ποτέ κανείς την πατρίδα της καρδιάς.
Η μεγαλύτερη αμαρτία του αέρα,
 -να φουντώνει.

No comments:

Post a Comment