6/24/14

η ζωή τελειώνει με ήττα και ο θάνατος ξεκινά με θα...

Οι χαρακιές στο ξύλο, 
οι γρατζουνιές στο δέρμα, 
το βαθούλωμα της σφαίρας στο σίδερο....


Μια συμμορία τ' απαράλλαχτα της πραγματικότητας, 
συνοδεία της ανάμνησης και μητέρα της κρίσης.
Παρανομίες για μια υπόνοια στο άνομο τοπίο 
κι η συμπόνια που φυλάμε για τα άγνωστα εδάφη με τις νάρκες.
Η αχόρταγη υποψία της ανατροπής
αφήνει το αίμα να κυλά ακόμη και στη στέπα, 
δίχως να αφουγκράζεται τη στεγνότητα του αέρα 
που γίνεται αναπνοή και ξηραίνει τα χείλη, 
αποκληρώνοντας με θράσος τις ομορφότερες μελωδίες 
απ' το γλυκό λαρύγγι που έχουν τα πουλιά της μετανάστευσης.
Μια αδέσποτη αγέλη που δικαίωμα κανένα δεν της δώσανε να λυτρώσει της αγάπης τα αλύτρωτα. 


Η αιώνια προσμονή της επιστροφής σε ένα άθικτο κλωνάρι που φύτρωσε στην έρημο.



No comments:

Post a Comment