9/2/14

Τα μάτια δεν κλείνουν ποτέ παρά μόνο αλλάζουν κατεύθυνση μέσα στο υγρό μαλακό τους τσόφλι

Καμιά φορά καθώς με φυσά ο αέρας και μου μπαίνουν τα μαλλιά στα μάτια, σκέφτομαι πόσους μύες πρέπει να ενεργοποιήσω για να αντιμετωπίσω το άτυχο συμβάν. Τις περισσότερες φορές και ενώ έχω περάσει από τούτο το συλλογισμό προηγουμένως, ξεχνώ το βλεφάρισμα. Έχω μετρήσει τις αναπνοές, έχω προβλέψει ακριβώς το κούνημα του κεφαλιού μα να που το βλεφάρισμα ξεφεύγει. Αυτό το άλμα απ'το φως στο σκοτάδι και αντίστροφα ήταν που πάντα με μπέρδευε. Κυρίως ήταν θέμα ταχύτητας, καθώς πιο ταχύ και απ'το φως και απ'το σκοτάδι, δεν άφηνε ίχνος εμπειρίας πίσω του να μελετήσω. Υπήρξαν νύχτες που δεν μπόρεσα να σκεφτώ άλλο τίποτα. Σκεφτόμουν μόνο τη σπασμωδική τους κίνηση προσπαθώντας να τα κλείσω αργά για να συλλάβω αυτή την οργισμένη αντίδραση. Προσπάθησα πολύ και συνεχόμενα. Ώσπου μια νύχτα τρόμαξα. Ήταν αλήθεια! Ήμουν ικανή να ανοίξω αυτές τις πόρτες με τη φυσικότητα που αλοίφει κανείς μέλι στο βούτυρο, χωρίς να συλλαβίσω τίποτα, όμως δεν μπόρεσα ποτέ να κλείσω αυτά τα βλέφαρα χωρίς έστω το ελάχιστο πετάρισμα της κλειδωμένης νότας στη βραχνή φωνή . 
Μου πέρασε τότε απ'το νου πως νυστάζω  
και αποφάσισα να είμαι καίρια.

No comments:

Post a Comment