9/8/14

Θέλω να μας κάνω μέλι, να μας λιώσω σ' ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα

Χέρια λαιμός χείλη. 
Ένα,δύο,τρία μέτρησα τα ισχνά απομεινάρια μιας συνάντησης. 
Στο δάσος κορμοί δέντρων με ρωγμές στο χρόνο και σκισίματα. 
Ένα πλάσμα που χάθηκε απ'την αγέλη, με τα πεταλωτά του βήματα, προσπαθούσε να βρει έναν τόπο μαλακό στην κοιλιά του.
 Aγαπούσαν όλοι τότε.
 Άφηναν τα κορμιά στη θάλασσα, 
ελαφριά, βαθιά, μακροπρόθεσμα...
Ξεπερνούσε κάθε φαντασία αυτό το υπέροχο βουητό 
καθώς τα δέρματα αντιστέκονταν. 
Αργά τα σπλάχνα τους χάνονταν στη σιωπή του χρόνου, 
άνοιγαν τις παλάμες σα βατραχοπόδαρα δυνατά. 
Έπιαναν το φίλτρο της αθανασίας και κατάπιναν ήρεμα. 
Κάθε δυο λεπτά ξεψυχούσαν πνιγμένοι.










Σκίσε μου τη σάρκα και βγάλε ό,τι κρύβω κι ό,τι με φοβάται. 
Πάντα ευχόμουν σα παιδί ,με όλη την εμπιστοσύνη.

No comments:

Post a Comment