12/16/15

Υπεροξυγόνωση και αρρυθμίες.

Κάθε φορά κρατάω την αναπνοή μου μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω 
γιατί φοβάμαι πως αν αναπνεύσω δίπλα σου θα πνιγείς. 
Συνήθως ξεγελώ τον εγκέφαλό μου και τα καταφέρνω. 
Άλλες πάλι, πέφτω λιπόθυμη και ονειρεύομαι την άμμο 
να χύνεται πάνω μας μέσα σε μια κλεψύδρα.
Όταν ανακτώ τις αισθήσεις μου, η ύπαρξή σου συνεχίζει ακάθεκτη
 να μου υπενθυμίζει την αναβολή μου επ'αόριστον.



την ανυπαρξία μου σ'αυτόν τον κόσμο
και στη φαντασία.

12/14/15

Στην υγειά μας

Προσεύχομαι για να κοιμόμαστε καλά
προσεύχομαι για να έχουμε να φάμε
προσεύχομαι για να ξανατραγουδήσουμε
προσεύχομαι για να ταξιδεύουμε
προσεύχομαι για να χορεύουμε
προσεύχομαι για να μη χυθούν άλλα δάκρυα
για την επούλωση
για τις αλήθειες
για τις σιωπές
για τα όμορφα μάτια
προσεύχομαι για το κόστος
για να μην αυτοκτονήσουμε
για να μην αποκαρδιωθούμε
προσέυχομαι για το φόβο
και τα τέρατα που στέκουν
προσεύχομαι για τους τρόπους
προσεύχομαι για τους τόπους
που θα χαμογελάσουμε
και θα ευχαριστιόμαστε τα μεσημέρια
που θα αγαπήσουμε
και θα ανοίξουμε το στέρνο μας
στην αποκέντρωση
προσεύχομαι για να ζήσουμε
και να μας θυμόμαστε.









Προσεύχομαι για να έχεις ζεστό νερό στο σπίτι σου...

12/13/15

Νταίζυ, η στιγμή είναι εντελώς ακριβή!

...Το ένιωσα τότε να κοχλάζει, να ανβλύζει απ'τις αντλίες μου σαν το νερό του καλοριφέρ που έκανα εξαέρωση ή σαν το νερό που κυλούσε απ'τη ρώγα μου όταν έκανα μπάνιο και που έμοιαζε με τις ιδέες που έχω για το squirting. Ζεστή πίεση. Έτσι θυμήθηκα τον εαυτό στο μεταξύ των νοημάτων που αγαπήθηκα και άφησα το βήμα να με παρασύρει δίπλα σου, σαν να ήμουν νεαρή...


 Κουρνιασμένη στην απρόσμενη οικειότητα που ένιωθα πάντα με τους εκτοπισμένους και ανακουφισμένη απ'την κοινοκτημοσύνη,
πρέπει τώρα να γυρίσω,
 εδώ, 
όπου,
 πάλι
αναμετριέμαι με τις εικόνες που δε με ρωτάνε τίποτα, μόνο με υπαινίσσονται και αποφασίζουν για τους βαριεστημένους, τους χλιαρούς, τους πιστωτές που έχουν τη δύναμη να με πληγώνουν και να με απαιτούν έτσι ή αλλιώς, συνήθως αλλιώς τελικά
στο τέλος
να είμαι λίγο αλλιώς
για να μην τελειώνουν μέσα μου
χωρίς προφυλάξεις
ζητώντας περισσότερες επι-φάνειες
για να δημοσιεύσουν τα πάθη τους. 





Αφυδατωμένη απ' την αποστέρηση που συμφώνησα να μου δανείζεται
ντρέπομαι στη σκέψη του φιλιού


-και φοβάμαι όταν (σε) ηδονίζομαι.
ότι θα τελειώσω κι εγώ







12/7/15

"Voice seems caught in the process of imminent disappearance"

κούνια ή τσουλίθρα
-
τραμπάλα.
Τα χαλίκια σβήνουν τη φωτιά απ'τις γόπες μου.


ολοιγαμανεοτανβαριουνται
γαμωτηνπαναχαϊκη
ακουωναλενε
γαμωκιεγω
γαμηθηκεκιηφαση
ηκαυλαακομαεδω.
-
γαμωτηνπαναχαϊκη μου 
γαμω.


ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΟΛΟΙ ΞΕΡΝΑΝΕ
και η περιεκτικότητα
εκλείπει.



Δε θυμάμαι να ξεχνώ
μόνο να κηδεύομαι.


11/30/15

12

Se miran, se presienten, se desean,
se acarician, se besan, se desnudan,
se respiran, se acuestan, se olfatean,
se penetran, se chupan, se demudan,
se adormecen, se despiertan, se iluminan,
se codician, se palpan, se fascinan,
se mastican, se gustan, se babean,
se confunden, se acoplan, se disgregan,
se aletargan, fallecen, se reintegran,
se distienden, se enarcan, se menean,
se retuercen, se estiran, se caldean,
se estrangulan, se aprietan se estremecen,
se tantean, se juntan, desfallecen,
se repelen, se enervan, se apetecen,
se acometen, se enlazan, se entrechocan,
se agazapan, se apresan, se dislocan,
se perforan, se incrustan, se acribillan,
se remachan, se injertan, se atornillan,
se desmayan, reviven, resplandecen,
se contemplan, se inflaman, se enloquecen,
se derriten, se sueldan, se calcinan,
se desgarran, se muerden, se asesinan,
resucitan, se buscan, se refriegan,
se rehuyen, se evaden, y se entregan.


Oliverio Girondo

11/27/15

wishfull thinking

Ήθελα να φιλήσω τα χέρια σου 
να εξοστρακίσω τις παρεμβολές σε κάποιο άλλο σύμπαν.

Ήθελα ν' ακούσω τα κόκκαλά σου να τρίζουν
να ζυμώσω τον ήχο τους με νερό και λάδι. 

Ήθελα να ζαρώσω το χρόνο 
να σε φέρω κοντά μου και να μετρώ την αγωνία μου στα πισινά σου δόντια.

Ήθελα να κρύψω την προσμονή μου στα σκέλια σου
να σε φτάσω μπουσουλώντας κάτω απ'το τραπέζι, σα κύμα στα πόδια σου.

Ήθελα να σου σφυρίξω δυνατά 
να υπάρχει αέρας, να υπάρχει ήχος,να μην μας φάει το κενό.



Ήθελα να φιλήσω τα χέρια σου
ή τα χέρια της 
ή τα χέρια εκείνου του άλλου 
που μου αφέθηκαν.
Να τα φυλάω 
σαν να είχαν καταπιεί τα δικά μου 
χέρια.



*
να τα φυλάω, 
να μην προσγειωθούν κι αυτά σα σαϊτες στα παιδικά μου χρόνια...

11/21/15

Όλα τα πρωινά μου λείπεις.

Κάτω απ'το πάπλωμα ξεχωρίζουν οι αφέλειές σου. 
Σε κοιτάζω για λίγο και αποθηκεύω κάθε ραγάδα στο σεντόνι που σε διοχετεύει. 
Προμηνύω τα νυσταγμένα σου ατοπήματα
να βαθαίνουν σιωπηλά το χτεσινό αποτύπωμα
και να γερνάνε τις μέρες μας
που γίνονται μήνες
κι έπειτα χρόνια
καθώς ξυλώνονται οι ραφές
που με κρατάνε μακριά σου. 

Σαν από βούτυρο, 
αλείφεσαι πάνω μου ευγενικά
χαρίζοντάς μια στρώση παραπάνω
στη λειψή μου μεμβράνη.



Είσαι
Άχνη ζάχαρη
που γλυκαίνει τους ουρανοξίστες μου 
κάθε που χειμωνιάζει.

11/17/15

un revoltijo de carne con madera

Ιδιότητες και ομοιότητες
αγκιστρωμένες στους μελλοντικούς εραστές,
με τα μάτια μισάνοιχτα,
με τα πόδια ορθάνοιχτα
εγκαλούν την ηδονή
να ξεφτύσει τη γύμνια
να παραιτηθεί μπροστά 
στο έλεος της βουβαμάρας
στα παλιά εσώρουχα
στο ξεχασμένο καυτό μάτι
στις τσαλακωμένες σελίδες αγαπημένων βιβλίων
στο χερούλι της πόρτας 
που ποτέ δεν καθαρίσαμε
για να βρεθούν πάλι
εκεί που τις είχαμε ξεχάσει
αρχειοθετημένες κι απαράλλαχτες
σαν καινούργιες ομηρίες
του ίδιου εχθρού.
  .
Ήθελα να σου πω
να πάρεις ένα φτυάρι να σκάψεις το λάκκο σου
και θα σου ρίξω εγώ χώμα απ'τον τόπο μας.



Συναντήσεις που αγαπήθηκαν όπως οι σκύλοι των τυφλών,
μεταξύ ανρωπίνου και ...



11/14/15

Επίμονα σε περιμένω, σα λαγό απ'το καπέλο.

Χαρτογραφώντας τις εικόνες στο μυαλό μου θα μπορούσα να πω, πως τα ευαίσθητα σημεία εκκίνησης ενός εξαιρετικά μικρού σώματος με μεγαλειώδεις αγωνίες είναι συνήθως τα χέρια. Κρυφοκοιτώ τις διαδρομές που επιλέγεις να διασχίσουν τα μάτια μου, σε μια συνεχή μαρτυρία του εαυτού κι έχω σμηλέψει μια κομψή παραβατικότητα για να καταχράζομαι τις επιθυμίες, με την εγγύηση μιας υπόνοιας για διάρκεια. Α-μήχανα και ελάχιστα, περιφερόμαστε στα όρια της απεύθυνσης εγκαινιάζοντας συμφραζόμενα, κατασκευάζοντας αποσπάσματα ετεροτοπίας για να βιώνουμε τους πολλαπλούς μας εαυτούς σχεσιακά.
Εξυμνώ 


την απροσδόκιτη τόλμη στο στενό σου χάδι που μας πλάθει την τρίτη διάσταση κι είναι τώρα αγγιγμένη.





Μετά σιωπή, μόνο βήματα υπό εξαφάνιση...



11/10/15

Ευγενικές χορηγίες

Είχε ανοίξει χέρια και πόδια καλά για να χωρέσω άνετα. Ωστόσο με κρατούσε πολύ σφιχτά κι εγώ ένιωσα ασφάλεια. Δεν ακουμπούσα καθόλου στο πάτωμα, μόνο πάνω της. 




Οι μέρες είναι μακριά μου, με τις νύχτες νιώθω μια εγγύτητα.

11/8/15

Όπου υπάρχει μίασμα, υπάρχει σύστημα.

Έχω επιδωθεί στην εντομολογική επεξεργασία όλων των λέξεων, των όψεων, των ψευδεπίγραφων συναισθηματικών εκρήξεων για να πειστώ επιτέλους ότι έκανα λάθος.
Πείστηκα.


Σιχαίνομαι την αφή σου πάνω μου.

Η χρήση 
και η κρυπτογραφημένη εκμετάλλευση 
ως "αδυναμία"
νοσηρή
περιφέρεται
στα κενά νοήματος
γεννά ελλατώματα
που αρκούνται στην ασάφεια
κατατρώει τ' απομεινάρια
του άλλου και
του εαυτού
όπως πάντα
πρωτίστης σημασίας
το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος
με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια
κι όλα τ'άλλα 
μετατρέπονται 
απλώς
σε αδυνατότητες
ή αδυναμίες.
Επομένως απωθούνται
για την ώρα.
Η απώθηση 
είναι πάντα 
η καλύτερη λύση.
Ωστόσο
να μη χάνουμε την ώρα μας...
Η άρνηση 
του ν' αναγνωρίζει κανείς
τις πραγματικές του προθέσεις
είναι
ο εγωκεντρισμός 
που πλάθει και αναμασά
τα αντικείμενα γύρω του.
Τίποτα καινούργιο. 
Οι δικαιολογίες 
είναι χρήσιμες
για την επανάκτηση
της εικόνας
όταν  
ο απογαλακτισμός απ'την ασφάλεια των τύψεων
δεν φαντάζεται ποτέ τον εαυτό του.



<<Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι μετατρέπονται σε σκατά.>>


Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν παρά να νιώθουν λύπη-
ση
ή ντροπή.



Σιχαίνομαι την απραξία.




11/7/15

-usencia.

*Εισπνοή βαθιά
εκπνοή βαριά



Ένα κερί- κουνούπια- στήθη σε ασπρόρουχα



Περιμένω να νιώσω τη θάλασσα στα πόδια μου.
Είμαι στο Παγκράτι.
Τα πράγματα έχουν ως εξής : 15°C, 80% υγρασία.





Τ η θ ά λ α σ σ α σ τ α γ ό ν α τ α...

11/6/15

tierra y cal

Όποιος δεν έχει φάει γη, ξέρει να χονεύει μόνο πλαστικά.
Όποιος δεν έχει θάψει τον πατέρα του δεν ξέρει τι θα πει μοναξιά.





*
Μια άλλη έτρωγε και τη γη και τους τοίχους 
και ήταν πανέμορφη.

Α'το Μ. στο Μ.Α. και τελικά στην Κ.

Περίπου 3 μέτρα ξύλο. 
Ένα τράβηγμα στον αυχένα
πέρα-δώθε
μπρος-πίσω
κάτω.
Εδώ είναι όλα ασφαλέστερα.

Μ'αρέσει όταν οι σκέψεις διαμεσολαβούνται απ'τις χειρονομίες της σιωπής. 
Μικρές μετακινήσεις.
Πόδια
χέρια
χείλη
λίγο πιο κοντά
κι άλλο λίγο
τώρα φτάνει.
τώρα δε φτάνουμε.


Περίπου 3 
μετράς αέρα
το λεξιλόγιο που ψιθυρίζουμε 
πολύ φτωχά.
Έχουμε κρίση
ζήτω τα ενδεχόμενα
ζήτω οι παρακατιανοί 
και οι μπάτσοι
ζήτω!
οι απρόσμενες ευκαιρίες που θα χαραμίσουμε
ζήτω
 η ενδεχομενικότητα...
ζήτω 
ο θάνατος των αμνών.

Ζήτω τα σκουλαρίκια μου που έκαναν το καθήκον τους, 
να με εκθειάζουν
κάποιος επιτέλους
ανέλαβε ευθύνη 
ζήτω!
τα σκουλαρίκια μου
το Μεξικό
ζήτω!


Ζητώ την ακαριαία αντίδραση των βλεφάρων μου στο βλέμμα σου.



10/27/15

ημέρα πέμπτη.

"Το άλμα να είναι πιο γρήγορο απ'τη φθορά."


 Όλα είναι πιο σημαντικά απ' την αγάπη 
τώρα 
που δεν υπάρχουν πια τρόποι 
γι'αυτούς που δεν κουράζουν τη φαντασία τους.

10/26/15

ημέρα τέταρτη.


( - , χ )


10/23/15

23.10

 Η υπομονή και η αυτόβουλη περιχαράκωση των προσωπικών μου διαθέσεων είναι η εμμονή μου να συγκεντρώνομαι στο προσάναμα.


Διστακτικά είχα αρχίσει να απαντώ σε ερωτήσεις που δεν ήθελα και οι απαντήσεις που έδινα στον εαυτό μου ήταν πιο σκληρές κι απ'το ίδιο μου το τσόφλι. Παρενέβαινα συχνά και αντιδραστικά στις στιγμιαίες μου σκέψεις σαν να ήταν το χιλιοδιαβασμένο μου ημερολόγιο και ήλπιζα πως έτσι θα ήμουν συνεπής και η απόλαυσή μου θα ήταν καίρια. Ξέχασα να λαχταρώ το σώμα σου στα χέρια μου. Έψαχνα τις θέσεις που θα με λύτρωναν απ' τη συναρμολόγηση του σκελετού μου και που θα με άφηναν επιτέλους να αισθανθώ πως σε αγγίζω με την υφή που θέλω να νιώθεις από μένα. Ωστόσο, κρατούσα τις απαραίτητες αποστάσεις που με προστάτευαν απ' τον ανεδή χαρακτήρα των διεκδικήσεών σου δίχως να προσφέρομαι παρά μόνον για αποσπασματική μελέτη. Κι έτσι δε ζητούσες κάτι άλλο, απ'την ερευνητική σου ματιά πάνω μου. Κι έπειτα ο έλεγχος...μέσω της διαδικασίας που μου προσέφερες να βιάζω τον εαυτό μου και ταυτόχρονα να απολαμβάνω την πορνογραφική μου εξέγερση, είχα γίνει δέσμια του εκάστοτε αιτήματος που θα σου γεννιόταν στη φαντασία. Είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στα κενά των σχημάτων μας και ακόμα κι όταν ένιωθα τη θλίψη, υπήρχε πάντα μια γωνία που μπορούσε να σμηλευτεί και να με κάνει να νιώσω το στιγμιαίο ενθουσιασμό εκείνου που επιταχύνει το βήμα του. 
Τώρα έχω μάθει να αντέχω την απροσδιοριστία και να αντιμετωπίζω τα αισθήματά μου σαν ξενόγλωσσους μαθητές.  Οι προσδοκίες μου φθήνουν στο βαθμό που προβάλλει η απροθυμία σου να με επεξεργάζεσαι ως το τέλος, ωστόσο όταν σε φαντάζομαι γλυκαίνει η όσφρησή μου.

10/19/15

συγκρατούμενοι.

Είναι θολά εδώ.

  Καμιά φορά το βράδυ ξενιτεύομαι με κάνα δυό παλιούς συντρόφους, παίρνουμε το τραίνο, πιάνουμε ένα βαγόνι μόνοι μας και μοιραζόμαστε τη διάρκεια. Συζητάμε επίμονα για τουλάχιστον το μισό ταξίδι κι ύστερα ξαπλώνουμε ο ένας πάνω στον άλλο και κοιτάμε το δρόμο. Όταν έχει αλλάξει ο καιρός απ'την τελευταία φορά που κάναμε το ίδιο ταξίδι δεν παραλείπουμε να απαριθμούμε τις διαφορές στο τοπίο. Για την ακρίβεια, συναγωνιζόμαστε για την παρατηρητικότητά μας και έπειτα ο νικητής αναδεικνύεται επίτιμος θεματοφύλακας της επίσημης κοινής μας μνήμης. Εγώ δεν το κερδίζω συχνά αυτό το βραβείο γιατί συνήθως παρατηρώ εκείνους. Όταν κάνει κρύο, συσφίγγουμε τις σχέσεις μας αναγκαστικά  ώσπου μετά απο κάμποση ώρα κάποιος αρχίζει και νιώθει άβολα, είτε απ'το βάρος του ανθρώπινου κορμιού, είτε απ'την ακινησία. Τότε γίνονται αναδιατάξεις και βάση κοινής συναίνεσης καταλήγουμε να τσουβαλιαζόμαστε κάπως καλύτερα, με εξαίρεση βέβαια αυτόν που αρχικά μας ξεβόλεψε ο οποίος και το πληρώνει. Έτσι, όλοι υποφέρουμε με κάποιο τρόπο σ'αυτό το βαγόνι χωρίς να ανυπομονούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας αφού αυτός είναι ακόμα κάπου πιο εκεί. Η αλήθεια είναι πως λίγο πριν φτάσουμε, μας παίρνει ο ύπνος και ξυπνάμε μόνο όταν μας διώχνουν οι υπεύθυνοι.
  
  Τώρα που είμαι στο κρεβάτι μου και είναι όλα βραδινά, αναρωτιέμαι αν υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι σ'αυτό το τραίνο που να ξενυχτούσαν όπως εμείς. 
Και τι θα γινόταν αν κάποιος έπαιρνε το ρίσκο να πάει τουαλέτα; 
Ευτυχώς όμως είχαμε μάθει να συγκρατούμαστε, ειδάλλως θα βρισκόμασταν στην άτυχη θέση να συνειδητοποιήσουμε πόσο άδοξο είναι να κατουράει κανείς σε εδαφικά μη προσδιορισμένη επικράτεια.

10/11/15

στην επιθυμία σου να είμαι κάπου εκεί

Με τα χέρια μου πιο γυμνά
με τα μάτια μου πιο κλειστά

Ίσως λίγο μαλακή
και λιγότερο αυστηρή

Πασχίζω να σώσω την καύλα σου, 
να μη διαψεύσω καμιά σου φαντασίωση
η φωνή μου να σου ακούγεται γνωστή
να είσαι όποι- θέλεις,
να είμαι όπως θέλεις
με νύχια και με δόντια
αρκετά ανθρώπινη
κι αρκετά εξωτική
εντελώς διαθέσιμη

ώστε να ζητάς τη συμμετοχή μου ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε τοπίο.
Ανυπόμονα και εκβιαστικά
μου ζητάς
εσένα.


10/8/15

nada personal

Είδα στο δρόμο:

ένα σκύλο πιο μικρό απ'τη ράτσα του
ένα αυτοκίνητο χωρίς καθρέφτες
ένα παράθυρο με μια σπασμένη γλάστρα
ένα βασιλικό να σωριάζεται στα κάγκελα
ένα πεζοδρόμιο χωρίς πεζούς
μια τσάντα χωρίς φερμουάρ
ένα λεωφορίο χωρίς επιβάτες
ένα προπατζίδικο γεμάτο ανήλικα
ένα αθόρυβο σκουπιδιάρικο


μια περαστική που βηματίζει με πείσμα
να μην αργήσει
να μην λυγίσει
να μην ξεχάσει πώς πιανόμαστε αγκαζέ
στις μεγάλες λεωφόρους
-των πόλεων.


*εγώ εδώ κι εσύ                                                                                                         οπουδήποτε αλλού.




9/20/15

Σκαρφαλώνω στα σκοτάδια των δαχτύλων σου
στα χάδια της νιότης μου που έχεις γεράσει.
Ιχνηλάτης δίχως έλεος,
σε μυρίζω από μακριά
καθώς προφέρεις τα ονόματα και
προσφέρεις στις συνήθειες την πίστη σου
να μην αλλάζω,
τα ψεγάδια μου να αφήνω στις γραμματοσειρές
που αλλοτινά μ'έχουν μαυρίσει.




Περιπλανιόμαστε στα ναρκοπέδια σα χρυσόψαρα.
Εγώ-εσύ
κι ένα τσιγάρο να παλεύουμε. 

9/7/15

Φιλάω στο στόμα και φυλάω τις λέξεις
για να μην ξεχάσουμε πως η αφή είναι ο αισθητηριακός μηχανισμός.












Πίσω απ'τα μπαλόνια σου έχω αφήσει το δώρο σου...

8/5/15

entre canibales

Θα φωνάξω απ'το στόμα σου, 
θα λυγίσω στον αγκώνα σου, 
θα γουργουρίσω την κοιλιά σου, 
θα ανοίξω στα πόδια σου, 
θα κλείσω απ' τα μάτια σου, 
θα γευτώ με τη γλώσσα σου, 
θα προφέρομαι απ΄τα λόγια σου,
θα πνίγεσαι απ'το σάλιο μου,
θα νευριάζω τη λογική σου,
θ' ανιχνεύομαι στη ζήλια σου


εκεί που δεν είμαι,
γι'αυτό που δεν είμαι

θα μένω γυμνή για να εναποθέτεις πάνω μου όλα αυτά που δε σου 'χουν συγχωρεθεί.

7/22/15

Φυσικά

Διασχίζουμε γραμμές σε ίσους χρόνους
εντοπίζουμε τους κατάλληλους τόπους
βρίσκουμε τα σημεία καμπής 
απλώνουμε το μελάνι μας για την πιο μεγάλη βούλα
λερώνουμε τα ά(π)λυτα  διαγράμματα με υποσημειώσεις
προφέρουμε αλλιώς τα γράμματα
παίρνουμε αρνητικές κατευθύνσεις
και μελετάμε την τριβή.


Πώς κοιμούνται τα οχήματα σε ένα λάκκο με σεντόνια...

7/7/15

Μια σταλιά.

  Έχει πλέον τόση σκόνη που δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω την υπογραφή μου. Είναι κάτι παλιές σφραγίδες που έχουν απομείνει στο γραφείο από πάντα και που κανείς δεν τις χρησιμοποιεί πια εκτός από εμένα. Μου τις άφησε κληρονομιά λίγο πριν πεθάνει και από τότε θανατώνω μ'αυτές ό,τι μοιάζει ετοιμοθάνατο. Συγχώρεσέ με, δεν θέλω πια να φιλοξενώ μνημόσυνα, έχω σταθεί στο ύψος μου μπροστά σε πτώματα, δε ρίχνω ούτε δάκρυ. Συμπαραστέκομαι στους διπλανούς μου όπως πρέπει, καθησυχάζω το μέλλον μας με σοβαρότητα και τους κρατώ το χέρι για να μην υποψιαστούν ούτε στιγμή τη μοναξιά. Ο θάνατος κάνει τα κουμάντα του κι εμείς εδώ προσπαθούμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να διαπρέψουμε εις βάρος του. Εγώ αποφάσισα να παρεμβαίνω στο χρονοδιάγραμμα, με τις σφραγίδες μου να σφαγιάζω τα ανήλικα πριν ακόμα αποκτήσουν γονείς που θα χρειαστεί να θάψουν. 
Συμβαίνω από ατύχημα.
Συνθλίβομαι μπροστά στο κάθε σώμα που σπαρταρά ανήμπορο και νιώθω την ακαταμάχητη ανάγκη να το βοηθήσω με το μαχαίρι μου κι έπειτα στην κηδεία, έχω στο βλέμμα την ακεραιότητα του δολοφόνου που με το ένα χέρι σκουπίζει το αίμα απ'τη λεπίδα και με το άλλο κρατά ένα λουλούδι εις μνήμην. Μόνο έτσι τα βγάζω πέρα μ'αυτούς τους ξεδιάντροπους. Κλαίνε, και από μέσα τους χαίρονται που τη γλίτωσαν. 




  Μα η τελευταία μου επιθυμία πριν σε δολοφονήσω... 
 <<να μου κρατήσεις συντροφιά καθώς θα χάνω το σφιγμό σου...>>.




6/23/15

Μια στάση για ορθοστασία

Τα κεφάλια δε γυρίζουν.
οι πλάτες συνεχίζουν ακάθεκτες να αφήνουν πίσω
οι βιασύνες είναι πάντα πρωταρχικό μέλημα
Τα λόγια είναι άλλης απεύθυνσης
Εγώ είμαι άλλης κατεύθυνσης
και δυο μόνοι τους δε στέκουν.

Είναι άδικο να περιμένει κανείς κάθε Δευτέρα την Κυριακάτικη εφημερίδα. 

Τα νέα είναι πάντα άσχημα.
Σ'αυτό το άξεστο καθεστώς όλα είναι θέμα φαντασίας...



6/14/15

στερητικό

άφησα τα μάτια μου μέσα στα δικά σου
δε μας άκουσε κανείς
έκανα να σου χαρίσω τα πλευρά μου
να ξεψαχνίζεις τις σιωπές
που θα γλιστρούν απ'τα διαστήματα 
να γλείφεις τις μέρες
που θα γίνονται νύχτες 
δίχως εδώ
κι εσύ 
οπουδήποτε αλλού
πάλι αφήνεις νηστικό
το πλευρό μου δίχως σάρκα
το άσπρο
το κούφιο
το ελαφρύ


-να με ρωτά γιατί δεν δώσαμε ραντεβού στο νεκροτομείο να εξετάσουμε την περίπτωση.



6/10/15

Στην Αστυδάμαντος τα δελφίνια λιώνουν γρήγορα.



Te amo por ceja, por cabello, te debato en corredores
blanquísimos donde se juegan las fuentes
de la luz,
te discuto a cada nombre, te arranco con delicadeza
de cicatriz,
voy poniéndote en el pelo cenizas de relámpago y
cintas que dormían en la lluvia.
No quiero que tengas una forma, que seas
precisamente lo que viene detrás de tu mano,
porque el agua, considera el agua, y los leones
cuando se disuelven en el azúcar de la fábula,
y los gestos, esa arquitectura de la nada,
encendiendo sus lámparas a mitad del encuentro.
Todo mañana es la pizarra donde te invento y te
dibujo,
pronto a borrarte, así no eres, ni tampoco con ese
pelo lacio, esa sonrisa.
Busco tu suma, el borde de la copa donde el vino
es también la luna y el espejo,
busco esa línea que hace temblar a un hombre en
una galería de museo.
Además te quiero, y hace tiempo y frío.

J.Cortàzar

6/1/15

Οι θυσίες πρέπει να γίνονται με ευλάβεια, διότι το να λατρεύεις κοστίζει.

 Δεν είναι φυσικά το νήμα που οδηγεί στο νόημα, το νόημα πλέκεται και μπλέκεται στο νήμα.
 Είναι εκείνο που υφαίνει τη διαδρομή των ελάχιστων αισθήσεων στην παραίσθηση.


 Σταθήκαμε μπροστά στη λίμνη, βουτήξαμε τα πόδια μας ένα-ένα σαν τρομοκρατημένοι ασθενείς  που ήρθε η σειρά τους.

-Ένα εσύ...: 
Το χώμα που μοιραζόμαστε, μετρά ακόμη μια απώλεια. 
Έχεις επανακαθορίσει την ακτίνα μας. 
Τη στιγμή εκείνη καθώς το πόδι σου αιωρείται, 
ένα δάκρυ μου κυλά στο χώμα. 
Νιώθουμε την ανεπαίσθητη διάσπαση 
να υγραίνει τη σκόνη, 
να μολύνει το περιβάλλον μας 
κι εγώ έχω την κρυφή ελπίδα πως θα αποπειραθείς να το εξερευνήσεις. 
Έπειτα ακούω τη θραύση του νερού και επαναπαύομαι.
 Νιώθω τις σταγόνες να με αγγίζουν και κλείνω τα μάτια. 
Είμαι προσκεκλημένη και πάλι κοντά σου.

-Ένα εγώ! : 
Χωρίς κανένα δισταγμό. 
Γρήγορα και αναπόφευκτα βυθίζω τη μισή μου εμπιστοσύνη 
πριν προλάβω να παρασυρθώ απ' τους παραδρόμους, 
χωρίς να μάθω ποτέ πού υπάρχουν βότσαλα, 
μη και σκοντάψω! 
 Η καινούργια μας εμβέλεια μ'έχει ελαφρύνει. 
Τις κινήσεις μας τώρα τις αισθάνομαι καλύτερα.
Δε μας χωρίζει πια αέρας.



Καθώς είχαμε γευτεί το πρώτο μας άγγιγμα, με το ένα πόδι στο νερό και το άλλο να ζυγίζει τις καταστάσεις, αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να σε κοιτάξω για μια τελευταία φορά πριν τυφλωθώ. Φυσικά, είχα ήδη αποφασίσει πως εγώ θα ήμουν η πρώτη, για να σ'ευχαριστήσω. Σε κοίταξα, με είδες ολόκληρη κι έπειτα ένα βουητό. Δεν ήξερα πόσο θα κρατήσει αυτή η ημιτέλεια, δεν ήξερα ποιος είναι ο καινούργιος μας χρόνος, δεν ήξερα καν τι δεν είμαι εγώ εκεί μέσα. Το μόνο που ήξερα ήταν πως αν εσύ τολμούσες, θα ένιωθα ακόμη και την πιο μικρή σου μετακίνηση σαν ξυλοδαρμό. Oι επιθυμίες εδώ παρεμβαίνουν εντονότερα γιατί το άγγιγμα είναι πιο δυσπρόσιτο, σε σπρώχνει.Δεν είναι για όλους το νερό, κάποιοι προτιμούν να βλέπουν, άλλοι να μιλούν και κάποιοι άλλοι είναι διατεθειμένοι να φαντάζονται και την όψη και τον ήχο για ένα ανεξερεύνητο σύμπαν που δεν έχει υπάρξει ακόμη με εμάς και διψά για ευρηματικότητα...
Εγώ εδώ πρωτοέμαθα να χορεύω.

Τώρα θυμάμαι την ελπίδα σαν ευχή,
η ανάσα μου ν'αντέξει όλες σου τις αμφιβολίες.



5/26/15

Ineffable

Η αποδιάρθρωση δεν είναι καταστροφή είπε, κι εγώ την πίστεψα.

Πρίν κάποιους μήνες ήμουν εδώ, το θυμάμαι καλά. Θυμάμαι πώς έπιανα το χερούλι της πόρτας, πώς ανέβαινα τις σκάλες, πώς διέσχιζα το διάδρομο... Ήξερα που υπάρχουν παράθυρα, άκουγα τα έντομα να σκαρφαλώνουν στο περβάζι, είχα την αίσθηση της διαδρομής του ηλίου. 
 Αγαπούσα τη φαντασία και απεχθανόμουν την αλήθεια.

  Θα μπορούσα να πείσω τον οποιονδήποτε με ευφάνταστη, πειστική επιχειρηματολογία για τις πιο αυθαίρετες υποθέσεις μου, χωρίς να διαρραγεί ούτε στιγμή η ακλόνιτη εμπιστοσύνη του στην αντικειμενικότητα με την οποία περιέγραφα ένα συμβάν. Όμως εγώ ποτέ δεν αναφερόμουν σε συμβάντα. Ήξερα να χρησιμοποιώ καλά την τεχνική της εκκρεμότητας. Αυτό, ήταν μια επιχείρηση που γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία, πέραν των άλλων, και στον ίδιο μου τον εαυτό. Είχα ερωτευτεί την απειλή του εξέχοντος νοήματος σε κάθε τι, που δημιουργούσε προοπτικές στον ορίζοντα μιας σκέψης σε εκκρεμότητα και είχα παραδοθεί στην εξιχνιασή της. Αυτή η προ-οπτική, που πάντοτε επιζητούσε τον <<εν δυνάμει>> απελευθερωμένο εαυτό μου, σχεδόν κινηματικά όπως διαπιστώνω σήμερα, με καθοδηγούσε σιωπηλά σε παραβατικές συμπεριφορές. Ήθελα απεγνωσμένα, συνήθως με ιμπεριαλιστικές προθέσεις, να εισχωρήσω στα σώματα των εκάστοτε άλλων. Να τους κάνω πορώδεις, ευαίσθητους, να αφανίσω τις δερματικές μας επιφάνειες. Αντιλαμβάνεται κανείς τη δυσκολία του εγχειρήματος τώρα. Όλα αυτά στα οποία εμμονικά είχα παραθέσει τη σωματικότητά μου ήταν μια συλλογική προσπάθεια (ή μια συλλογή προσπαθειών) για να μπορέσω να απεγκλωβιστώ απ'αυτή την αφόριτη ενικότητα που με μαστίγωνε μανιωδώς και μου ήταν ιδιαίτερα βασανιστική.Πειθάρχισα λοιπόν εύκολα σ'αυτή μου την πεποίθηση.
  Έχει όμως περισσότερο ενδιαφέρον, ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούσα <<τουριστικά θέρετρα>> για τους εκάστοτε τουρίστες στη ζωή μου και το πώς εκείνοι τελικά ποτέ δεν μου ήταν αρκετοί διότι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το βάρβαρο πολιτισμό μου(και αυτό ήταν μια ιδέα στην οποία πίστευα ακράδαντα ), πλήν όμως, πάντα άφηνα ανοιχτό το ενδεχόμενο της πληρότητας που ΘΑ μπορούσαν να μου προσφέρουν υπό άλλες συνθήκες, ίσως λιγότερο πολιτισμένες. Διότι οι συνθήκες είναι και θα είναι πάντα άλλες καθώς εγώ ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τον παροντικό εαυτό μου σε αυτές και επομένως το <<αρκετά>> ποτέ δεν μου ήταν επαρκές. Μια συστηματική καλλιέργεια εξέχοντος/ μελλοντικού νοήματος βασισμένο μεν, απομακρυσμένο δε, απο τις πραγματικές διαστάσεις του συμβάντος. Σκέψεις βαλμένες σ' έναν μαραθώνιο που τεστάρει την αντοχή μου και που με την αναπόφευκτη άνοδο της θερμοκρασίας με βάζει στη διαδικασία της συνεχούς επαναρύθμισης όλων των σωματικών μου διεργασιών, στον εαυτό εκείνο που θα κάνει το επόμενο βήμα, που θα στάξει την περριτή σταγόνα ιδρώτα, που θα με αποτοξινώσει επιβεβαιώνοντας και αναγνωρίζοντας τη νιότη, τη ζωτικότητα και την ακάθεκτη παρουσία της αφελούς συνήθειας να υπάρχω βλαβερά.


( -συνεχίζεται...)

5/22/15

Η πόλη άδειασε και στη Δούριδος                                                                         -δυο γατιά
μας μοιάζουν.




Απ'το μπαλκόνι μου τα βλέπω όλα πιο ξεκάθαρα.





                                                          όσο αργείς συννεφιάζει...

5/12/15

Π.

Απλωμένα ρούχα,
μαϊντανός πάνω στο πλυντήριο,
κούπες στη βιβλιοθήκη.

Της έφεραν δώρο μια τσαγιέρα και όλοι χαρήκαμε. Εκείνη, με τις αφέλειες που κρύβουν το κούτελο, μας γιορτάζει. Τα μακριά της μαλλιά μαρτυρούν την εμπιστοσύνη της στην παιδικότητα. Όταν αγαπάει, μπερδεύει τον εαυτό της με τους άλλους, εγώ τη θαυμάζω. Άλλωστε, υπνοβατούμε η μια στις σκέψεις της άλλης καθημερινά, χωρίς πρόβλημα. Εγώ ακουμπώ τον αγκώνα μου στο μάτι της κι εκείνη δεν αντιδρά, υποχρεώνοντάς με να της είμαι πάντα ευγνώμον που αποδέχεται την αγριότητά μου. Δεν είναι ποτέ συνεπής στα λόγια, αλλά το βλέμμα της είναι το πιο αληθινό που έχω συναντήσει. Σε μένα δεν ξέρει να λέει ψέματα. Στο σπίτι δεν υπάρχουν κρυψώνες για εκείνη.
Όταν απελπίζεται, λαχανιάζει. Βγάζει έξω τη γλώσσα και με κοροϊδεύει. Μονίμως με κοροϊδεύει κι έτσι εγώ μόνο μαζί της νιώθω ασφάλεια. Ακόμη κι όταν λείπει, φροντίζει ν'αφήσει παντού τα ίχνη της, στο κρεβάτι, στο <<φουαγιέ>> , στο ποτήρι που αφήνει στο νιπτήρα για να είμαι πάντα σίγουρη πως δε μ'εγκατέλειψε.

Έχω τη φαντασίωση, πως ο αργός της ρυθμός συμβαίνει μόνο εδώ, όταν είναι με άλλους τη φαντάζομαι πάντα ανήσυχη...

5/5/15

Να μην τη μαρτυρήσεις...

 Σταυρώνω τα πόδια και σωπαίνω. Κοιτάζω τα χέρια, ανοίγω το στιγματισμένο μου βλέμμα διστακτικά και περιμένω. Παίρνω μια ακαριαία απόφαση.Ανέκφραστα ξεχειλίζω από ντροπή και παίρνω άλλη τροπή. Αλλάζω το σταυροπόδι, περιμένω. Προσπαθώ ν'ακούσω τα μικρά ροκανίσματα στο χιλιοπατημένο πάτωμα. Ανήσυχα περιφέρομαι στ' αχαρτογράφητα τοπία με τις μύτες των ποδιών μου, ν'απαρνηθώ εκείνα που αδίστακτα αποσιωπούν τις αιχμηρότερες επιθυμίες μου, να βρεθεί αυτός ο τρόπος να γλεντώ με τους κωφάλαλους. Ανήθικα. Σχηματίζω με την άκρη του ματιού μου τις διαδρομές που δε θα με διασχίσουν και πενθώ το κάθε βήμα για χάρη της υπακοής μου στην ανάρμοστη επιβλητικότητα που αποδέχτηκα να μου υπαγορεύει τις εξελίξεις μιας σύμ(πτωσης) που δε συνέβη. Γέρνω το σώμα μου μπροστά, να νιώσω το βάρος της ευθύνης, να μ'αγκαλιάσουν οι ανατριχιαστικές ιδέες στα μεσοδιαστήματα, ηδονικά. Απολαμβάνω στα στερημένα κλειστά μάτια, την τρυφερότητα μιας ακινησίας που με προδίδει ανελέητα. Σηκώνομαι αργά, τοποθετώ πιστά τον αποδιαρθρωμένο σκελετό μου, παραδίνομαι στη βαρύτητα και αποχωρώ δίχως υπόκληση. Σαν αίλουρος, έχοντας βραβευτεί για την καλύτερη υποκριτική ερμηνεία που κατάφερε να μην αποσπάσει ούτε ένα χειροκρότημα. 
Στη σιωπή μιας ανεγξέλεγκτης παράφρασης.

5/3/15

Έχω ένα εκατομμύριο σκέψεις δεμένες κόμπο που τις φυλάω για σένα. 
Κάθε μέρα συλλογίζομαι τη βαρύτητα και την αισχρότητα, την παράλογη εμπειρία της λογικής και της τύχης.

Στον μικρό μας τον τόπο εγώ κι εσύ,
 αφήνουμε τις μέρες πίσω μας σα σπόρους 
να θυμάται το χώμα αυτούς που ποτέ δεν ήταν εδώ.

Αρρ.

 Είμαι στο κρεβάτι, μπορώ να σας μιλήσω με μεγάλη λεπτομέρεια για την κατάσταση. Εγώ ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει σ'αυτό το σπίτι. Ξέρω πότε ο ένας πεινάει και πότε ο άλλος έχει άγχος. Ξέρω πως είναι η βαρεμάρα του καθενός, ξέρω την έκφραση που θα πάρει καθώς θα του πουν μια σαχλαμάρα, ξέρω. Ξέρω που ανήκει ο καθένας ανα πάσα στιγμή, ξέρω ποιος απολαμβάνει ποιον και πότε, ξέρω όλα τα μικρά μυστικά τους, ξέρω ποιους αγαπούν και για ποιους αδιαφορούν, ξέρω πως πλένουν τα δόντια τους, ξέρω τι σκέφτονται ακόμη και για τα μαλλιά τους.
Είναι όμως οι αβεβαιότητες που με συναρπάζουν περισσότερο.
 Ξαπλώνουμε στο μεγάλο μας κρεβάτι διαμελισμένοι και ζεστοί, πίνοντας χυμό απ τον ξεδιάντροπο αποχυμωτή μας που όλα έχει μάθει να τα εκμηδενίζει. Απολαμβάνουμε καθημερινά ελιξήρια ζωής κατευθυνόμενοι προς το θάνατο. Άφοβα, αποκλεισμένοι από τη μοναξιά, μη ξέροντας τίποτα παρά μόνον ο ένας τον άλλο. Κι αυτό μας αρκεί
 -.για να μην απελπιστούμε.

4/20/15

Όταν σκιστεί η σελήνη, θα μαλώσουν οι σκιές μας. Θα έρθουν κοντά, θα αγγιχτούν στο σκοτεινό περίγραμμα κι έπειτα θα ψιθυρίσουν λίγο φως για να θυμούνται πως η νύχτα το ξημέρωμα σωπαίνει τους άστεγους, τους αφάνταστους τους ανόητους εραστές. 
 
-Δε θυμάμαι πια την τελευταία φορά που είπα τ'όνομά του και κοίταξα εκείνον.

3/30/15

Καλύτερα η επόμενη σκέψη μου να είναι ένα τσιγάρο που θα με ειρωνεύεται καθώς θα ξεπλένω τα ρούχα που με φαντάστηκα να πλένω στο χέρι.

 Α! Και να μην ξεχάσω να πιω λίγο τσάι με μέλι για το λαιμό, να βάλω και τριαντάφυλλο μιας και το πήραμε.

3/12/15

.

 Φυσικά και όταν ήμουνα μικρή νόμιζα πως το ψαρονέφρι είναι από ψάρι. Και τώρα ξέρω πως δεν είναι αυτό που νόμιζα πως είναι, όπως ξέρω ότι δεν είναι από δέντρο ή από χαρτί. Και κάπως έτσι, δια της μεθόδου του αποκλεισμού, προσπαθώ να καταλάβω τι δεν είμαι, τι δεν είσαι και τι είναι το ψαρονέφρι.
- Χωρίς να ρωτήσω κανέναν.

 Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ακουμπούσε το μεγάλο του χέρι στο κεφάλι μου
 και μου 'λεγε αστεία για να με διασκεδάσει. 
Θυμάμαι ακόμη, πως είχα φάει ένα χαστούκι εξαιτίας ενός από αυτά 
Απο τότε, του είχα μια αδυναμία. 
 Και τώρα φαντάζομαι πως αν προλαβαίναμε να ξανασυναντηθούμε,
 η συνάντησή μας, θα ήταν περίπου η ίδια 
Εγώ να έχω αδυναμία κι εκείνος να κάνει αστεία στο μικρό κοριτσάκι
 που έγινε ολόκληρη γυναίκα και που μοιάζει τώρα πιο πολύ σε εκείνους, 
που ήξερε καλά και που τον ξέρουν για πάντα. 
Όμως κάποια πράγματα αργούν και κάποια ήδη άργησαν...

 Έυχομαι να φύσαγε λίγο παραπάνω, να τρανταζόταν το σώμα του και να μπορούσαμε να ζήσουμε αυτή τη συνάντηση. 

2/6/15

Σιωπές ΙV

Στις περίπλοκες καταστάσεις αποστροφής ενός νου, που συλλέγει και επιλέγει, που συνέχει και διαλύει τις ατίθασες, ριζοσπαστικές προοπτικές του, βρίσκομαι απίθανα λυπημένη με μόνο σύμμαχο την υπομονή.


Σε μια συνομιλία που είχα πρόσφατα με την οσφυική μου μοίρα, εκείνη μου είπε πως τον τελευταίο καιρό νιώθει πως γερνάει. Μου είπε μάλιστα πως είχε αρχίσει να πιστεύει πως αυτός ο κόσμος δεν ήταν πια για εκείνη και πως αν κάποιος ήταν βασιλιάς, εκείνη θα ήταν ο κηπουρός ή ένας απ' τους δύσμοιρους εργάτες στο κτίσιμο του παλατιού. Τότε εγώ απόρησα με την ανόητη αυτή σκέψη που της είχε μπει στο μυαλό δίχως να καταμετρά την αφοσίωση που της είχα δείξει εγώ σαν καρδιακή της φίλη τόσα χρόνια. Άρχισα λοιπόν, να της υπενθυμίζω μία-μία τις στιγμές που είχαμε μοιραστεί όλα αυτά τα χρόνια, σα να ήταν τα πιο εξαίσια συμβάντα στη ζωή μας. Για εκείνη τη μέρα που κυκλοφορούσαμε στο ξύλινο πάτωμα ευτυχισμένες ή για εκείνη την άλλη που εκτοξευόμασταν ρουφώντας τις ανάσες μας με μανία απ' τον πηχτό αέρα...
  Καθώς της έλεγα όλα αυτά για να την παρηγορήσω, εκείνη με αποκάλεσε χειριστική και ξεχασιάρα. Άρχισε να μου καταλογίζει τα πιο αισχρά εγκλήματα. Με κατηγόρησε για προδωσία και εγκατάλειψη.
 Τότε ένιωσα ένοχη που είχα καταδικάσει την επιθυμία της στο θάνατο ευθύς εξ' αρχής και προσπάθησα να λογοδοτήσω για τις αντιξοότητες των ημερών. Κλαίγοντας μου ζήτησε να μην ξεστομίσω άλλο τίποτα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, με ένιωσα σκισμένη στα δύο. Σωπαίνοντας και με τα χέρια μου να τρέμουν απο αγωνία μήπως  μ'εγκαταλείψει εκείνη πρώτη κατάπια όλες τις λέξεις και την αγκάλιασα σφιχτά. 

  <<Είναι ένα δύσκολο βράδυ, καλύτερα να περιμένουμε μέχρι αύριο...>>