5/12/15

Π.

Απλωμένα ρούχα,
μαϊντανός πάνω στο πλυντήριο,
κούπες στη βιβλιοθήκη.

Της έφεραν δώρο μια τσαγιέρα και όλοι χαρήκαμε. Εκείνη, με τις αφέλειες που κρύβουν το κούτελο, μας γιορτάζει. Τα μακριά της μαλλιά μαρτυρούν την εμπιστοσύνη της στην παιδικότητα. Όταν αγαπάει, μπερδεύει τον εαυτό της με τους άλλους, εγώ τη θαυμάζω. Άλλωστε, υπνοβατούμε η μια στις σκέψεις της άλλης καθημερινά, χωρίς πρόβλημα. Εγώ ακουμπώ τον αγκώνα μου στο μάτι της κι εκείνη δεν αντιδρά, υποχρεώνοντάς με να της είμαι πάντα ευγνώμον που αποδέχεται την αγριότητά μου. Δεν είναι ποτέ συνεπής στα λόγια, αλλά το βλέμμα της είναι το πιο αληθινό που έχω συναντήσει. Σε μένα δεν ξέρει να λέει ψέματα. Στο σπίτι δεν υπάρχουν κρυψώνες για εκείνη.
Όταν απελπίζεται, λαχανιάζει. Βγάζει έξω τη γλώσσα και με κοροϊδεύει. Μονίμως με κοροϊδεύει κι έτσι εγώ μόνο μαζί της νιώθω ασφάλεια. Ακόμη κι όταν λείπει, φροντίζει ν'αφήσει παντού τα ίχνη της, στο κρεβάτι, στο <<φουαγιέ>> , στο ποτήρι που αφήνει στο νιπτήρα για να είμαι πάντα σίγουρη πως δε μ'εγκατέλειψε.

Έχω τη φαντασίωση, πως ο αργός της ρυθμός συμβαίνει μόνο εδώ, όταν είναι με άλλους τη φαντάζομαι πάντα ανήσυχη...

No comments:

Post a Comment