5/26/15

Η αποδιάρθρωση δεν είναι καταστροφή είπε, κι εγώ την πίστεψα.

Πρίν κάποιους μήνες ήμουν εδώ, το θυμάμαι καλά. Θυμάμαι πώς έπιανα το χερούλι της πόρτας, πώς ανέβαινα τις σκάλες, πώς διέσχιζα το διάδρομο... Ήξερα που υπάρχουν παράθυρα, άκουγα τα έντομα να σκαρφαλώνουν στο περβάζι, είχα την αίσθηση της διαδρομής του ηλίου. 
 Αγαπούσα τη φαντασία και απεχθανόμουν την αλήθεια.

  Θα μπορούσα να πείσω τον οποιονδήποτε με ευφάνταστη, πειστική επιχειρηματολογία για τις πιο αυθαίρετες υποθέσεις μου, χωρίς να διαρραγεί ούτε στιγμή η ακλόνιτη εμπιστοσύνη του στην αντικειμενικότητα με την οποία περιέγραφα ένα συμβάν. Όμως εγώ ποτέ δεν αναφερόμουν σε συμβάντα. Ήξερα να χρησιμοποιώ καλά την τεχνική της εκκρεμότητας. Αυτό, ήταν μια επιχείρηση που γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία, πέραν των άλλων, και στον ίδιο μου τον εαυτό. Είχα ερωτευτεί την απειλή του εξέχοντος νοήματος σε κάθε τι, που δημιουργούσε προοπτικές στον ορίζοντα μιας σκέψης σε εκκρεμότητα και είχα παραδοθεί στην εξιχνιασή της. Αυτή η προ-οπτική, που πάντοτε επιζητούσε τον <<εν δυνάμει>> απελευθερωμένο εαυτό μου, σχεδόν κινηματικά όπως διαπιστώνω σήμερα, με καθοδηγούσε σιωπηλά σε παραβατικές συμπεριφορές. Ήθελα απεγνωσμένα, συνήθως με ιμπεριαλιστικές προθέσεις, να εισχωρήσω στα σώματα των εκάστοτε άλλων. Να τους κάνω πορώδεις, ευαίσθητους, να αφανίσω τις δερματικές μας επιφάνειες. Αντιλαμβάνεται κανείς τη δυσκολία του εγχειρήματος τώρα. Όλα αυτά στα οποία εμμονικά είχα παραθέσει τη σωματικότητά μου ήταν μια συλλογική προσπάθεια (ή μια συλλογή προσπαθειών) για να μπορέσω να απεγκλωβιστώ απ'αυτή την αφόριτη ενικότητα που με μαστίγωνε μανιωδώς και μου ήταν ιδιαίτερα βασανιστική.Πειθάρχισα λοιπόν εύκολα σ'αυτή μου την πεποίθηση.
  Έχει όμως περισσότερο ενδιαφέρον, ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούσα <<τουριστικά θέρετρα>> για τους εκάστοτε τουρίστες στη ζωή μου και το πώς εκείνοι τελικά ποτέ δεν μου ήταν αρκετοί διότι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το βάρβαρο πολιτισμό μου(και αυτό ήταν μια ιδέα στην οποία πίστευα ακράδαντα ), πλήν όμως, πάντα άφηνα ανοιχτό το ενδεχόμενο της πληρότητας που ΘΑ μπορούσαν να μου προσφέρουν υπό άλλες συνθήκες, ίσως λιγότερο πολιτισμένες. Διότι οι συνθήκες είναι και θα είναι πάντα άλλες καθώς εγώ ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τον παροντικό εαυτό μου σε αυτές και επομένως το <<αρκετά>> ποτέ δεν μου ήταν επαρκές. Μια συστηματική καλλιέργεια εξέχοντος/ μελλοντικού νοήματος βασισμένο μεν, απομακρυσμένο δε, απο τις πραγματικές διαστάσεις του συμβάντος. Σκέψεις βαλμένες σ' έναν μαραθώνιο που τεστάρει την αντοχή μου και που με την αναπόφευκτη άνοδο της θερμοκρασίας με βάζει στη διαδικασία της συνεχούς επαναρύθμισης όλων των σωματικών μου διεργασιών, στον εαυτό εκείνο που θα κάνει το επόμενο βήμα, που θα στάξει την περριτή σταγόνα ιδρώτα, που θα με αποτοξινώσει επιβεβαιώνοντας και αναγνωρίζοντας τη νιότη, τη ζωτικότητα και την ακάθεκτη παρουσία της αφελούς συνήθειας να υπάρχω βλαβερά.


( -συνεχίζεται...)

No comments:

Post a Comment