5/5/15

Να μην τη μαρτυρήσεις...

 Σταυρώνω τα πόδια και σωπαίνω. Κοιτάζω τα χέρια, ανοίγω το στιγματισμένο μου βλέμμα διστακτικά και περιμένω. Παίρνω μια ακαριαία απόφαση.Ανέκφραστα ξεχειλίζω από ντροπή και παίρνω άλλη τροπή. Αλλάζω το σταυροπόδι, περιμένω. Προσπαθώ ν'ακούσω τα μικρά ροκανίσματα στο χιλιοπατημένο πάτωμα. Ανήσυχα περιφέρομαι στ' αχαρτογράφητα τοπία με τις μύτες των ποδιών μου, ν'απαρνηθώ εκείνα που αδίστακτα αποσιωπούν τις αιχμηρότερες επιθυμίες μου, να βρεθεί αυτός ο τρόπος να γλεντώ με τους κωφάλαλους. Ανήθικα. Σχηματίζω με την άκρη του ματιού μου τις διαδρομές που δε θα με διασχίσουν και πενθώ το κάθε βήμα για χάρη της υπακοής μου στην ανάρμοστη επιβλητικότητα που αποδέχτηκα να μου υπαγορεύει τις εξελίξεις μιας σύμ(πτωσης) που δε συνέβη. Γέρνω το σώμα μου μπροστά, να νιώσω το βάρος της ευθύνης, να μ'αγκαλιάσουν οι ανατριχιαστικές ιδέες στα μεσοδιαστήματα, ηδονικά. Απολαμβάνω στα στερημένα κλειστά μάτια, την τρυφερότητα μιας ακινησίας που με προδίδει ανελέητα. Σηκώνομαι αργά, τοποθετώ πιστά τον αποδιαρθρωμένο σκελετό μου, παραδίνομαι στη βαρύτητα και αποχωρώ δίχως υπόκληση. Σαν αίλουρος, έχοντας βραβευτεί για την καλύτερη υποκριτική ερμηνεία που κατάφερε να μην αποσπάσει ούτε ένα χειροκρότημα. 
Στη σιωπή μιας ανεγξέλεγκτης παράφρασης.

No comments:

Post a Comment