6/23/15

Μια στάση για ορθοστασία

Τα κεφάλια δε γυρίζουν.
οι πλάτες συνεχίζουν ακάθεκτες να αφήνουν πίσω
οι βιασύνες είναι πάντα πρωταρχικό μέλημα
Τα λόγια είναι άλλης απεύθυνσης
Εγώ είμαι άλλης κατεύθυνσης
και δυο μόνοι τους δε στέκουν.

Είναι άδικο να περιμένει κανείς κάθε Δευτέρα την Κυριακάτικη εφημερίδα. 

Τα νέα είναι πάντα άσχημα.
Σ'αυτό το άξεστο καθεστώς όλα είναι θέμα φαντασίας...



6/14/15

στερητικό

άφησα τα μάτια μου μέσα στα δικά σου
δε μας άκουσε κανείς
έκανα να σου χαρίσω τα πλευρά μου
να ξεψαχνίζεις τις σιωπές
που θα γλιστρούν απ'τα διαστήματα 
να γλείφεις τις μέρες
που θα γίνονται νύχτες 
δίχως εδώ
κι εσύ 
οπουδήποτε αλλού
πάλι αφήνεις νηστικό
το πλευρό μου δίχως σάρκα
το άσπρο
το κούφιο
το ελαφρύ


-να με ρωτά γιατί δεν δώσαμε ραντεβού στο νεκροτομείο να εξετάσουμε την περίπτωση.



6/10/15

Στην Αστυδάμαντος τα δελφίνια λιώνουν γρήγορα.



Te amo por ceja, por cabello, te debato en corredores
blanquísimos donde se juegan las fuentes
de la luz,
te discuto a cada nombre, te arranco con delicadeza
de cicatriz,
voy poniéndote en el pelo cenizas de relámpago y
cintas que dormían en la lluvia.
No quiero que tengas una forma, que seas
precisamente lo que viene detrás de tu mano,
porque el agua, considera el agua, y los leones
cuando se disuelven en el azúcar de la fábula,
y los gestos, esa arquitectura de la nada,
encendiendo sus lámparas a mitad del encuentro.
Todo mañana es la pizarra donde te invento y te
dibujo,
pronto a borrarte, así no eres, ni tampoco con ese
pelo lacio, esa sonrisa.
Busco tu suma, el borde de la copa donde el vino
es también la luna y el espejo,
busco esa línea que hace temblar a un hombre en
una galería de museo.
Además te quiero, y hace tiempo y frío.

J.Cortàzar

6/1/15

Οι θυσίες πρέπει να γίνονται με ευλάβεια, διότι το να λατρεύεις κοστίζει.

 Δεν είναι φυσικά το νήμα που οδηγεί στο νόημα, το νόημα πλέκεται και μπλέκεται στο νήμα.
 Είναι εκείνο που υφαίνει τη διαδρομή των ελάχιστων αισθήσεων στην παραίσθηση.


 Σταθήκαμε μπροστά στη λίμνη, βουτήξαμε τα πόδια μας ένα-ένα σαν τρομοκρατημένοι ασθενείς  που ήρθε η σειρά τους.

-Ένα εσύ...: 
Το χώμα που μοιραζόμαστε, μετρά ακόμη μια απώλεια. 
Έχεις επανακαθορίσει την ακτίνα μας. 
Τη στιγμή εκείνη καθώς το πόδι σου αιωρείται, 
ένα δάκρυ μου κυλά στο χώμα. 
Νιώθουμε την ανεπαίσθητη διάσπαση 
να υγραίνει τη σκόνη, 
να μολύνει το περιβάλλον μας 
κι εγώ έχω την κρυφή ελπίδα πως θα αποπειραθείς να το εξερευνήσεις. 
Έπειτα ακούω τη θραύση του νερού και επαναπαύομαι.
 Νιώθω τις σταγόνες να με αγγίζουν και κλείνω τα μάτια. 
Είμαι προσκεκλημένη και πάλι κοντά σου.

-Ένα εγώ! : 
Χωρίς κανένα δισταγμό. 
Γρήγορα και αναπόφευκτα βυθίζω τη μισή μου εμπιστοσύνη 
πριν προλάβω να παρασυρθώ απ' τους παραδρόμους, 
χωρίς να μάθω ποτέ πού υπάρχουν βότσαλα, 
μη και σκοντάψω! 
 Η καινούργια μας εμβέλεια μ'έχει ελαφρύνει. 
Τις κινήσεις μας τώρα τις αισθάνομαι καλύτερα.
Δε μας χωρίζει πια αέρας.



Καθώς είχαμε γευτεί το πρώτο μας άγγιγμα, με το ένα πόδι στο νερό και το άλλο να ζυγίζει τις καταστάσεις, αναρωτήθηκα αν θα έπρεπε να σε κοιτάξω για μια τελευταία φορά πριν τυφλωθώ. Φυσικά, είχα ήδη αποφασίσει πως εγώ θα ήμουν η πρώτη, για να σ'ευχαριστήσω. Σε κοίταξα, με είδες ολόκληρη κι έπειτα ένα βουητό. Δεν ήξερα πόσο θα κρατήσει αυτή η ημιτέλεια, δεν ήξερα ποιος είναι ο καινούργιος μας χρόνος, δεν ήξερα καν τι δεν είμαι εγώ εκεί μέσα. Το μόνο που ήξερα ήταν πως αν εσύ τολμούσες, θα ένιωθα ακόμη και την πιο μικρή σου μετακίνηση σαν ξυλοδαρμό. Oι επιθυμίες εδώ παρεμβαίνουν εντονότερα γιατί το άγγιγμα είναι πιο δυσπρόσιτο, σε σπρώχνει.Δεν είναι για όλους το νερό, κάποιοι προτιμούν να βλέπουν, άλλοι να μιλούν και κάποιοι άλλοι είναι διατεθειμένοι να φαντάζονται και την όψη και τον ήχο για ένα ανεξερεύνητο σύμπαν που δεν έχει υπάρξει ακόμη με εμάς και διψά για ευρηματικότητα...
Εγώ εδώ πρωτοέμαθα να χορεύω.

Τώρα θυμάμαι την ελπίδα σαν ευχή,
η ανάσα μου ν'αντέξει όλες σου τις αμφιβολίες.