7/7/15

Μια σταλιά.

  Έχει πλέον τόση σκόνη που δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω την υπογραφή μου. Είναι κάτι παλιές σφραγίδες που έχουν απομείνει στο γραφείο από πάντα και που κανείς δεν τις χρησιμοποιεί πια εκτός από εμένα. Μου τις άφησε κληρονομιά λίγο πριν πεθάνει και από τότε θανατώνω μ'αυτές ό,τι μοιάζει ετοιμοθάνατο. Συγχώρεσέ με, δεν θέλω πια να φιλοξενώ μνημόσυνα, έχω σταθεί στο ύψος μου μπροστά σε πτώματα, δε ρίχνω ούτε δάκρυ. Συμπαραστέκομαι στους διπλανούς μου όπως πρέπει, καθησυχάζω το μέλλον μας με σοβαρότητα και τους κρατώ το χέρι για να μην υποψιαστούν ούτε στιγμή τη μοναξιά. Ο θάνατος κάνει τα κουμάντα του κι εμείς εδώ προσπαθούμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να διαπρέψουμε εις βάρος του. Εγώ αποφάσισα να παρεμβαίνω στο χρονοδιάγραμμα, με τις σφραγίδες μου να σφαγιάζω τα ανήλικα πριν ακόμα αποκτήσουν γονείς που θα χρειαστεί να θάψουν. 
Συμβαίνω από ατύχημα.
Συνθλίβομαι μπροστά στο κάθε σώμα που σπαρταρά ανήμπορο και νιώθω την ακαταμάχητη ανάγκη να το βοηθήσω με το μαχαίρι μου κι έπειτα στην κηδεία, έχω στο βλέμμα την ακεραιότητα του δολοφόνου που με το ένα χέρι σκουπίζει το αίμα απ'τη λεπίδα και με το άλλο κρατά ένα λουλούδι εις μνήμην. Μόνο έτσι τα βγάζω πέρα μ'αυτούς τους ξεδιάντροπους. Κλαίνε, και από μέσα τους χαίρονται που τη γλίτωσαν. 




  Μα η τελευταία μου επιθυμία πριν σε δολοφονήσω... 
 <<να μου κρατήσεις συντροφιά καθώς θα χάνω το σφιγμό σου...>>.




No comments:

Post a Comment