10/27/15

ημέρα πέμπτη.

"Το άλμα να είναι πιο γρήγορο απ'τη φθορά."


 Όλα είναι πιο σημαντικά απ' την αγάπη 
τώρα 
που δεν υπάρχουν πια τρόποι 
γι'αυτούς που δεν κουράζουν τη φαντασία τους.

10/26/15

ημέρα τέταρτη.


( - , χ )


10/23/15

23.10

 Η υπομονή και η αυτόβουλη περιχαράκωση των προσωπικών μου διαθέσεων είναι η εμμονή μου να συγκεντρώνομαι στο προσάναμα.


Διστακτικά είχα αρχίσει να απαντώ σε ερωτήσεις που δεν ήθελα και οι απαντήσεις που έδινα στον εαυτό μου ήταν πιο σκληρές κι απ'το ίδιο μου το τσόφλι. Παρενέβαινα συχνά και αντιδραστικά στις στιγμιαίες μου σκέψεις σαν να ήταν το χιλιοδιαβασμένο μου ημερολόγιο και ήλπιζα πως έτσι θα ήμουν συνεπής και η απόλαυσή μου θα ήταν καίρια. Ξέχασα να λαχταρώ το σώμα σου στα χέρια μου. Έψαχνα τις θέσεις που θα με λύτρωναν απ' τη συναρμολόγηση του σκελετού μου και που θα με άφηναν επιτέλους να αισθανθώ πως σε αγγίζω με την υφή που θέλω να νιώθεις από μένα. Ωστόσο, κρατούσα τις απαραίτητες αποστάσεις που με προστάτευαν απ' τον ανεδή χαρακτήρα των διεκδικήσεών σου δίχως να προσφέρομαι παρά μόνον για αποσπασματική μελέτη. Κι έτσι δε ζητούσες κάτι άλλο, απ'την ερευνητική σου ματιά πάνω μου. Κι έπειτα ο έλεγχος...μέσω της διαδικασίας που μου προσέφερες να βιάζω τον εαυτό μου και ταυτόχρονα να απολαμβάνω την πορνογραφική μου εξέγερση, είχα γίνει δέσμια του εκάστοτε αιτήματος που θα σου γεννιόταν στη φαντασία. Είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στα κενά των σχημάτων μας και ακόμα κι όταν ένιωθα τη θλίψη, υπήρχε πάντα μια γωνία που μπορούσε να σμηλευτεί και να με κάνει να νιώσω το στιγμιαίο ενθουσιασμό εκείνου που επιταχύνει το βήμα του. 
Τώρα έχω μάθει να αντέχω την απροσδιοριστία και να αντιμετωπίζω τα αισθήματά μου σαν ξενόγλωσσους μαθητές.  Οι προσδοκίες μου φθήνουν στο βαθμό που προβάλλει η απροθυμία σου να με επεξεργάζεσαι ως το τέλος, ωστόσο όταν σε φαντάζομαι γλυκαίνει η όσφρησή μου.

10/19/15

συγκρατούμενοι.

Είναι θολά εδώ.

  Καμιά φορά το βράδυ ξενιτεύομαι με κάνα δυό παλιούς συντρόφους, παίρνουμε το τραίνο, πιάνουμε ένα βαγόνι μόνοι μας και μοιραζόμαστε τη διάρκεια. Συζητάμε επίμονα για τουλάχιστον το μισό ταξίδι κι ύστερα ξαπλώνουμε ο ένας πάνω στον άλλο και κοιτάμε το δρόμο. Όταν έχει αλλάξει ο καιρός απ'την τελευταία φορά που κάναμε το ίδιο ταξίδι δεν παραλείπουμε να απαριθμούμε τις διαφορές στο τοπίο. Για την ακρίβεια, συναγωνιζόμαστε για την παρατηρητικότητά μας και έπειτα ο νικητής αναδεικνύεται επίτιμος θεματοφύλακας της επίσημης κοινής μας μνήμης. Εγώ δεν το κερδίζω συχνά αυτό το βραβείο γιατί συνήθως παρατηρώ εκείνους. Όταν κάνει κρύο, συσφίγγουμε τις σχέσεις μας αναγκαστικά  ώσπου μετά απο κάμποση ώρα κάποιος αρχίζει και νιώθει άβολα, είτε απ'το βάρος του ανθρώπινου κορμιού, είτε απ'την ακινησία. Τότε γίνονται αναδιατάξεις και βάση κοινής συναίνεσης καταλήγουμε να τσουβαλιαζόμαστε κάπως καλύτερα, με εξαίρεση βέβαια αυτόν που αρχικά μας ξεβόλεψε ο οποίος και το πληρώνει. Έτσι, όλοι υποφέρουμε με κάποιο τρόπο σ'αυτό το βαγόνι χωρίς να ανυπομονούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας αφού αυτός είναι ακόμα κάπου πιο εκεί. Η αλήθεια είναι πως λίγο πριν φτάσουμε, μας παίρνει ο ύπνος και ξυπνάμε μόνο όταν μας διώχνουν οι υπεύθυνοι.
  
  Τώρα που είμαι στο κρεβάτι μου και είναι όλα βραδινά, αναρωτιέμαι αν υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι σ'αυτό το τραίνο που να ξενυχτούσαν όπως εμείς. 
Και τι θα γινόταν αν κάποιος έπαιρνε το ρίσκο να πάει τουαλέτα; 
Ευτυχώς όμως είχαμε μάθει να συγκρατούμαστε, ειδάλλως θα βρισκόμασταν στην άτυχη θέση να συνειδητοποιήσουμε πόσο άδοξο είναι να κατουράει κανείς σε εδαφικά μη προσδιορισμένη επικράτεια.

10/11/15

στην επιθυμία σου να είμαι κάπου εκεί

Με τα χέρια μου πιο γυμνά
με τα μάτια μου πιο κλειστά

Ίσως λίγο μαλακή
και λιγότερο αυστηρή

Πασχίζω να σώσω την καύλα σου, 
να μη διαψεύσω καμιά σου φαντασίωση
η φωνή μου να σου ακούγεται γνωστή
να είσαι όποι- θέλεις,
να είμαι όπως θέλεις
με νύχια και με δόντια
αρκετά ανθρώπινη
κι αρκετά εξωτική
εντελώς διαθέσιμη

ώστε να ζητάς τη συμμετοχή μου ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε τοπίο.
Ανυπόμονα και εκβιαστικά
μου ζητάς
εσένα.


10/8/15

nada personal

Είδα στο δρόμο:

ένα σκύλο πιο μικρό απ'τη ράτσα του
ένα αυτοκίνητο χωρίς καθρέφτες
ένα παράθυρο με μια σπασμένη γλάστρα
ένα βασιλικό να σωριάζεται στα κάγκελα
ένα πεζοδρόμιο χωρίς πεζούς
μια τσάντα χωρίς φερμουάρ
ένα λεωφορίο χωρίς επιβάτες
ένα προπατζίδικο γεμάτο ανήλικα
ένα αθόρυβο σκουπιδιάρικο


μια περαστική που βηματίζει με πείσμα
να μην αργήσει
να μην λυγίσει
να μην ξεχάσει πώς πιανόμαστε αγκαζέ
στις μεγάλες λεωφόρους
-των πόλεων.


*εγώ εδώ κι εσύ                                                                                                         οπουδήποτε αλλού.