10/23/15

23.10

 Η υπομονή και η αυτόβουλη περιχαράκωση των προσωπικών μου διαθέσεων είναι η εμμονή μου να συγκεντρώνομαι στο προσάναμα.


Διστακτικά είχα αρχίσει να απαντώ σε ερωτήσεις που δεν ήθελα και οι απαντήσεις που έδινα στον εαυτό μου ήταν πιο σκληρές κι απ'το ίδιο μου το τσόφλι. Παρενέβαινα συχνά και αντιδραστικά στις στιγμιαίες μου σκέψεις σαν να ήταν το χιλιοδιαβασμένο μου ημερολόγιο και ήλπιζα πως έτσι θα ήμουν συνεπής και η απόλαυσή μου θα ήταν καίρια. Ξέχασα να λαχταρώ το σώμα σου στα χέρια μου. Έψαχνα τις θέσεις που θα με λύτρωναν απ' τη συναρμολόγηση του σκελετού μου και που θα με άφηναν επιτέλους να αισθανθώ πως σε αγγίζω με την υφή που θέλω να νιώθεις από μένα. Ωστόσο, κρατούσα τις απαραίτητες αποστάσεις που με προστάτευαν απ' τον ανεδή χαρακτήρα των διεκδικήσεών σου δίχως να προσφέρομαι παρά μόνον για αποσπασματική μελέτη. Κι έτσι δε ζητούσες κάτι άλλο, απ'την ερευνητική σου ματιά πάνω μου. Κι έπειτα ο έλεγχος...μέσω της διαδικασίας που μου προσέφερες να βιάζω τον εαυτό μου και ταυτόχρονα να απολαμβάνω την πορνογραφική μου εξέγερση, είχα γίνει δέσμια του εκάστοτε αιτήματος που θα σου γεννιόταν στη φαντασία. Είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στα κενά των σχημάτων μας και ακόμα κι όταν ένιωθα τη θλίψη, υπήρχε πάντα μια γωνία που μπορούσε να σμηλευτεί και να με κάνει να νιώσω το στιγμιαίο ενθουσιασμό εκείνου που επιταχύνει το βήμα του. 
Τώρα έχω μάθει να αντέχω την απροσδιοριστία και να αντιμετωπίζω τα αισθήματά μου σαν ξενόγλωσσους μαθητές.  Οι προσδοκίες μου φθήνουν στο βαθμό που προβάλλει η απροθυμία σου να με επεξεργάζεσαι ως το τέλος, ωστόσο όταν σε φαντάζομαι γλυκαίνει η όσφρησή μου.

No comments:

Post a Comment