10/19/15

συγκρατούμενοι.

Είναι θολά εδώ.

  Καμιά φορά το βράδυ ξενιτεύομαι με κάνα δυό παλιούς συντρόφους, παίρνουμε το τραίνο, πιάνουμε ένα βαγόνι μόνοι μας και μοιραζόμαστε τη διάρκεια. Συζητάμε επίμονα για τουλάχιστον το μισό ταξίδι κι ύστερα ξαπλώνουμε ο ένας πάνω στον άλλο και κοιτάμε το δρόμο. Όταν έχει αλλάξει ο καιρός απ'την τελευταία φορά που κάναμε το ίδιο ταξίδι δεν παραλείπουμε να απαριθμούμε τις διαφορές στο τοπίο. Για την ακρίβεια, συναγωνιζόμαστε για την παρατηρητικότητά μας και έπειτα ο νικητής αναδεικνύεται επίτιμος θεματοφύλακας της επίσημης κοινής μας μνήμης. Εγώ δεν το κερδίζω συχνά αυτό το βραβείο γιατί συνήθως παρατηρώ εκείνους. Όταν κάνει κρύο, συσφίγγουμε τις σχέσεις μας αναγκαστικά  ώσπου μετά απο κάμποση ώρα κάποιος αρχίζει και νιώθει άβολα, είτε απ'το βάρος του ανθρώπινου κορμιού, είτε απ'την ακινησία. Τότε γίνονται αναδιατάξεις και βάση κοινής συναίνεσης καταλήγουμε να τσουβαλιαζόμαστε κάπως καλύτερα, με εξαίρεση βέβαια αυτόν που αρχικά μας ξεβόλεψε ο οποίος και το πληρώνει. Έτσι, όλοι υποφέρουμε με κάποιο τρόπο σ'αυτό το βαγόνι χωρίς να ανυπομονούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας αφού αυτός είναι ακόμα κάπου πιο εκεί. Η αλήθεια είναι πως λίγο πριν φτάσουμε, μας παίρνει ο ύπνος και ξυπνάμε μόνο όταν μας διώχνουν οι υπεύθυνοι.
  
  Τώρα που είμαι στο κρεβάτι μου και είναι όλα βραδινά, αναρωτιέμαι αν υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι σ'αυτό το τραίνο που να ξενυχτούσαν όπως εμείς. 
Και τι θα γινόταν αν κάποιος έπαιρνε το ρίσκο να πάει τουαλέτα; 
Ευτυχώς όμως είχαμε μάθει να συγκρατούμαστε, ειδάλλως θα βρισκόμασταν στην άτυχη θέση να συνειδητοποιήσουμε πόσο άδοξο είναι να κατουράει κανείς σε εδαφικά μη προσδιορισμένη επικράτεια.

No comments:

Post a Comment