11/30/15

12

Se miran, se presienten, se desean,
se acarician, se besan, se desnudan,
se respiran, se acuestan, se olfatean,
se penetran, se chupan, se demudan,
se adormecen, se despiertan, se iluminan,
se codician, se palpan, se fascinan,
se mastican, se gustan, se babean,
se confunden, se acoplan, se disgregan,
se aletargan, fallecen, se reintegran,
se distienden, se enarcan, se menean,
se retuercen, se estiran, se caldean,
se estrangulan, se aprietan se estremecen,
se tantean, se juntan, desfallecen,
se repelen, se enervan, se apetecen,
se acometen, se enlazan, se entrechocan,
se agazapan, se apresan, se dislocan,
se perforan, se incrustan, se acribillan,
se remachan, se injertan, se atornillan,
se desmayan, reviven, resplandecen,
se contemplan, se inflaman, se enloquecen,
se derriten, se sueldan, se calcinan,
se desgarran, se muerden, se asesinan,
resucitan, se buscan, se refriegan,
se rehuyen, se evaden, y se entregan.


Oliverio Girondo

11/27/15

wishfull thinking

Ήθελα να φιλήσω τα χέρια σου 
να εξοστρακίσω τις παρεμβολές σε κάποιο άλλο σύμπαν.

Ήθελα ν' ακούσω τα κόκκαλά σου να τρίζουν
να ζυμώσω τον ήχο τους με νερό και λάδι. 

Ήθελα να ζαρώσω το χρόνο 
να σε φέρω κοντά μου και να μετρώ την αγωνία μου στα πισινά σου δόντια.

Ήθελα να κρύψω την προσμονή μου στα σκέλια σου
να σε φτάσω μπουσουλώντας κάτω απ'το τραπέζι, σα κύμα στα πόδια σου.

Ήθελα να σου σφυρίξω δυνατά 
να υπάρχει αέρας, να υπάρχει ήχος,να μην μας φάει το κενό.



Ήθελα να φιλήσω τα χέρια σου
ή τα χέρια της 
ή τα χέρια εκείνου του άλλου 
που μου αφέθηκαν.
Να τα φυλάω 
σαν να είχαν καταπιεί τα δικά μου 
χέρια.



*
να τα φυλάω, 
να μην προσγειωθούν κι αυτά σα σαϊτες στα παιδικά μου χρόνια...

11/21/15

Όλα τα πρωινά μου λείπεις.

Κάτω απ'το πάπλωμα ξεχωρίζουν οι αφέλειές σου. 
Σε κοιτάζω για λίγο και αποθηκεύω κάθε ραγάδα στο σεντόνι που σε διοχετεύει. 
Προμηνύω τα νυσταγμένα σου ατοπήματα
να βαθαίνουν σιωπηλά το χτεσινό αποτύπωμα
και να γερνάνε τις μέρες μας
που γίνονται μήνες
κι έπειτα χρόνια
καθώς ξυλώνονται οι ραφές
που με κρατάνε μακριά σου. 

Σαν από βούτυρο, 
αλείφεσαι πάνω μου ευγενικά
χαρίζοντάς μια στρώση παραπάνω
στη λειψή μου μεμβράνη.



Είσαι
Άχνη ζάχαρη
που γλυκαίνει τους ουρανοξίστες μου 
κάθε που χειμωνιάζει.

11/17/15

un revoltijo de carne con madera

Ιδιότητες και ομοιότητες
αγκιστρωμένες στους μελλοντικούς εραστές,
με τα μάτια μισάνοιχτα,
με τα πόδια ορθάνοιχτα
εγκαλούν την ηδονή
να ξεφτύσει τη γύμνια
να παραιτηθεί μπροστά 
στο έλεος της βουβαμάρας
στα παλιά εσώρουχα
στο ξεχασμένο καυτό μάτι
στις τσαλακωμένες σελίδες αγαπημένων βιβλίων
στο χερούλι της πόρτας 
που ποτέ δεν καθαρίσαμε
για να βρεθούν πάλι
εκεί που τις είχαμε ξεχάσει
αρχειοθετημένες κι απαράλλαχτες
σαν καινούργιες ομηρίες
του ίδιου εχθρού.
  .
Ήθελα να σου πω
να πάρεις ένα φτυάρι να σκάψεις το λάκκο σου
και θα σου ρίξω εγώ χώμα απ'τον τόπο μας.



Συναντήσεις που αγαπήθηκαν όπως οι σκύλοι των τυφλών,
μεταξύ ανρωπίνου και ...



11/14/15

Επίμονα σε περιμένω, σα λαγό απ'το καπέλο.

Χαρτογραφώντας τις εικόνες στο μυαλό μου θα μπορούσα να πω, πως τα ευαίσθητα σημεία εκκίνησης ενός εξαιρετικά μικρού σώματος με μεγαλειώδεις αγωνίες είναι συνήθως τα χέρια. Κρυφοκοιτώ τις διαδρομές που επιλέγεις να διασχίσουν τα μάτια μου, σε μια συνεχή μαρτυρία του εαυτού κι έχω σμηλέψει μια κομψή παραβατικότητα για να καταχράζομαι τις επιθυμίες, με την εγγύηση μιας υπόνοιας για διάρκεια. Α-μήχανα και ελάχιστα, περιφερόμαστε στα όρια της απεύθυνσης εγκαινιάζοντας συμφραζόμενα, κατασκευάζοντας αποσπάσματα ετεροτοπίας για να βιώνουμε τους πολλαπλούς μας εαυτούς σχεσιακά.
Εξυμνώ 


την απροσδόκιτη τόλμη στο στενό σου χάδι που μας πλάθει την τρίτη διάσταση κι είναι τώρα αγγιγμένη.





Μετά σιωπή, μόνο βήματα υπό εξαφάνιση...



11/10/15

Ευγενικές χορηγίες

Είχε ανοίξει χέρια και πόδια καλά για να χωρέσω άνετα. Ωστόσο με κρατούσε πολύ σφιχτά κι εγώ ένιωσα ασφάλεια. Δεν ακουμπούσα καθόλου στο πάτωμα, μόνο πάνω της. 




Οι μέρες είναι μακριά μου, με τις νύχτες νιώθω μια εγγύτητα.

11/8/15

Όπου υπάρχει μίασμα, υπάρχει σύστημα.

Έχω επιδωθεί στην εντομολογική επεξεργασία όλων των λέξεων, των όψεων, των ψευδεπίγραφων συναισθηματικών εκρήξεων για να πειστώ επιτέλους ότι έκανα λάθος.
Πείστηκα.


Σιχαίνομαι την αφή σου πάνω μου.

Η χρήση 
και η κρυπτογραφημένη εκμετάλλευση 
ως "αδυναμία"
νοσηρή
περιφέρεται
στα κενά νοήματος
γεννά ελλατώματα
που αρκούνται στην ασάφεια
κατατρώει τ' απομεινάρια
του άλλου και
του εαυτού
όπως πάντα
πρωτίστης σημασίας
το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος
με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια
κι όλα τ'άλλα 
μετατρέπονται 
απλώς
σε αδυνατότητες
ή αδυναμίες.
Επομένως απωθούνται
για την ώρα.
Η απώθηση 
είναι πάντα 
η καλύτερη λύση.
Ωστόσο
να μη χάνουμε την ώρα μας...
Η άρνηση 
του ν' αναγνωρίζει κανείς
τις πραγματικές του προθέσεις
είναι
ο εγωκεντρισμός 
που πλάθει και αναμασά
τα αντικείμενα γύρω του.
Τίποτα καινούργιο. 
Οι δικαιολογίες 
είναι χρήσιμες
για την επανάκτηση
της εικόνας
όταν  
ο απογαλακτισμός απ'την ασφάλεια των τύψεων
δεν φαντάζεται ποτέ τον εαυτό του.



<<Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι μετατρέπονται σε σκατά.>>


Λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν παρά να νιώθουν λύπη-
ση
ή ντροπή.



Σιχαίνομαι την απραξία.




11/7/15

-usencia.

*Εισπνοή βαθιά
εκπνοή βαριά



Ένα κερί- κουνούπια- στήθη σε ασπρόρουχα



Περιμένω να νιώσω τη θάλασσα στα πόδια μου.
Είμαι στο Παγκράτι.
Τα πράγματα έχουν ως εξής : 15°C, 80% υγρασία.





Τ η θ ά λ α σ σ α σ τ α γ ό ν α τ α...

11/6/15

tierra y cal

Όποιος δεν έχει φάει γη, ξέρει να χονεύει μόνο πλαστικά.
Όποιος δεν έχει θάψει τον πατέρα του δεν ξέρει τι θα πει μοναξιά.





*
Μια άλλη έτρωγε και τη γη και τους τοίχους 
και ήταν πανέμορφη.

Α'το Μ. στο Μ.Α. και τελικά στην Κ.

Περίπου 3 μέτρα ξύλο. 
Ένα τράβηγμα στον αυχένα
πέρα-δώθε
μπρος-πίσω
κάτω.
Εδώ είναι όλα ασφαλέστερα.

Μ'αρέσει όταν οι σκέψεις διαμεσολαβούνται απ'τις χειρονομίες της σιωπής. 
Μικρές μετακινήσεις.
Πόδια
χέρια
χείλη
λίγο πιο κοντά
κι άλλο λίγο
τώρα φτάνει.
τώρα δε φτάνουμε.


Περίπου 3 
μετράς αέρα
το λεξιλόγιο που ψιθυρίζουμε 
πολύ φτωχά.
Έχουμε κρίση
ζήτω τα ενδεχόμενα
ζήτω οι παρακατιανοί 
και οι μπάτσοι
ζήτω!
οι απρόσμενες ευκαιρίες που θα χαραμίσουμε
ζήτω
 η ενδεχομενικότητα...
ζήτω 
ο θάνατος των αμνών.

Ζήτω τα σκουλαρίκια μου που έκαναν το καθήκον τους, 
να με εκθειάζουν
κάποιος επιτέλους
ανέλαβε ευθύνη 
ζήτω!
τα σκουλαρίκια μου
το Μεξικό
ζήτω!


Ζητώ την ακαριαία αντίδραση των βλεφάρων μου στο βλέμμα σου.