11/21/15

Όλα τα πρωινά μου λείπεις.

Κάτω απ'το πάπλωμα ξεχωρίζουν οι αφέλειές σου. 
Σε κοιτάζω για λίγο και αποθηκεύω κάθε ραγάδα στο σεντόνι που σε διοχετεύει. 
Προμηνύω τα νυσταγμένα σου ατοπήματα
να βαθαίνουν σιωπηλά το χτεσινό αποτύπωμα
και να γερνάνε τις μέρες μας
που γίνονται μήνες
κι έπειτα χρόνια
καθώς ξυλώνονται οι ραφές
που με κρατάνε μακριά σου. 

Σαν από βούτυρο, 
αλείφεσαι πάνω μου ευγενικά
χαρίζοντάς μια στρώση παραπάνω
στη λειψή μου μεμβράνη.



Είσαι
Άχνη ζάχαρη
που γλυκαίνει τους ουρανοξίστες μου 
κάθε που χειμωνιάζει.

1 comment: