1/31/16

Απόσβεση

Είσαι εκείνο που μου χαρίζεται από την ανταρσία της επιθυμίας, 
απ΄την ανακύκλωση του κόσμου που μου επιστρέφει τις ασάφειες κορεσμένες.

Σ' αυτό το κρεβάτι, που αρωματίστηκε από σένα λίγο πριν χειμωνιάσει τελείως, 
έχω εμπιστευτεί την ανάπαυση του σώματός μου. 
Εδώ, στο ευρύχωρο της πλαστελίνης, 
ταλαντεύονται τα όνειρα που κάνω όταν λείπεις. 
Σκέφτομαι την αθανασία και την αναπαραγωγή, 
την τήξη μας στο σ(τρ)ώμα που απορροφά το μέλλον
 και τη γη που συντονίζει τα ρεύματα και τις κρούσεις.  
 Εδώ, ζεσταίνω κάθε βράδυ 
τη φωλιά που μας εκκολάπτει.

*
y estas ganas de verte 
ya no entran en mi ombligo...


-Δεν ξέρω πώς να σου πω, ότι θέλω να ταξιδεύουμε...

1/26/16

Όταν οι ακτίνες του ήλιου εναλλάσσονται απότομα, φοβάμαι 
ότι το καθρέφτισμά τους θα τυφλώσει το μάτι
και θα αφήσει τ´ άλλο μονάχο
να με τιμωρεί 
για την απουσία του συντρόφου
και για την ανεπάρκεια της περιφερειακής μου όρασης.



Όταν οι ακτίνες του ήλιου εναλλάσσονται απότομα,
δεν ξέρω αν πρέπει να κρυφτώ στα βλέφαρα
ή αν πρέπει να τυφλώνομαι δικαιότερα.

1/5/16

Ιδιωτικά.

Δεν είναι η αδυναμία μου να μιλήσω για το συμβάν, 
είναι η διαρκής έλξη που νιώθω για το σώμα σου
όταν αποσυντίθεσαι πάνω μου.



Είναι η διαδρομή που κάνω απ'το σπίτι μου στο δικό σου,
από το κέντρο στο σπίτι σου,
απ'την αυλή του σχολείου στην Παναγίτσα
όπου μερικές φορές
με λούζει το λιβάνι
και καθολικεύομαι
για να σου δώσω ολόκληρη την προσευχή μου στα γόνατα
και να ευλογήσω τα ελάχιστα τετραγωνικά μας μέτρα.