1/31/16

Απόσβεση

Είσαι εκείνο που μου χαρίζεται από την ανταρσία της επιθυμίας, 
απ΄την ανακύκλωση του κόσμου που μου επιστρέφει τις ασάφειες κορεσμένες.

Σ' αυτό το κρεβάτι, που αρωματίστηκε από σένα λίγο πριν χειμωνιάσει τελείως, 
έχω εμπιστευτεί την ανάπαυση του σώματός μου. 
Εδώ, στο ευρύχωρο της πλαστελίνης, 
ταλαντεύονται τα όνειρα που κάνω όταν λείπεις. 
Σκέφτομαι την αθανασία και την αναπαραγωγή, 
την τήξη μας στο σ(τρ)ώμα που απορροφά το μέλλον
 και τη γη που συντονίζει τα ρεύματα και τις κρούσεις.  
 Εδώ, ζεσταίνω κάθε βράδυ 
τη φωλιά που μας εκκολάπτει.

*
y estas ganas de verte 
ya no entran en mi ombligo...


-Δεν ξέρω πώς να σου πω, ότι θέλω να ταξιδεύουμε...

No comments:

Post a Comment