3/30/16

ιδαλγός

Παρόλο που θα ήθελα να ζωγραφίζω, 
αναγνωρίζω πως η ανεπάρκεια επινοητικότητας 
έχει γίνει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στις μέρες μας.
 
Καθώς η σύνταξη είχε τα προνόμιά της ανέκαθεν,
παρατίθεμαι εδώ, μετά το κόμμα 
για να επιβεβαιωθεί η συνέχεια
και η αυταρχική αντικατάσταση
της ειδοποίησης από την προοικονομία.

Ενόσω η εμπιστοσύνη (αυτο)αναιρείται, 
οι επιθυμίες χωλαίνουν
και αυτό το παιδικό τετράδιο της έκθεσης
έχει αγαπήσει τα λευκά περιγράμματα
που προφυλάσσουν την κοινή συλλογή
απ' τα ανέκδοτα ακόμη γραφήματα,
τις λεπτές ξυλομπογιές
και τις εικαστικές περιπλανήσεις
εκεί που άλλωστε πάντα
καραδοκούσε το ξύλο. 


Οι προσδοκίες είναι απέραντα μακριά από τον κομμουνισμό 

και επομένως οι σκέψεις αυτές 
δεν είναι παρά μικρές ψαλιδιές,
που διευθετούν τη χωρητικότητα.

-σαν αυτές που ξεχώρισαν την πεταλούδα απ' τον αέρα της 
όταν ακόμη ήταν νωρίς.

 

3/29/16

Αμίλητα σκαλίζω το δέρμα 
 
Συνήθως κρυώνω και τα μάτια μου κλείνουν
σα χειροτεχνία 

κοψοχολιάζομαι κάθε φορά κυριολεκτικά 

λίγο πριν το σημείο 
που διστάζω


όταν Φόβος ορμητικός
που αισθάνομαι 
προσεχώς 


αχνίζει

ακρωτηριασμός 


μα ίσως τελικά να είχες δίκιο
και να είμαι πολύ αθώα,



για να σκεφτώ τα ενδεχόμενα 

που δε με τοποθετούν κάπου στο σώμα σου 
μου 


Με σώζει
κάποιες φορές
που

γέλασες τότε κι αναρωτήθηκα 

για το κοινό
αν πρέπει να σοβαρευτώ 

για τα καλά                               η αίσθηση που έχω 





να μετράω τη ζωή μου στην ατζέντα 

και η αγανάκτηση για να υπάρχει

το ισο.





*

ερωτ
που κουβαλώ
από τότε...



<<αλλά έρχομαι,
πάντα έρχομαι..>>

3/3/16

Πλεύση

Τα νεκροταφεία γιορτάζουν την ανάσταση.
Η ανάπλαση των ιστών του σώματος είναι μια θαυμάσια τελετουργία. 
Όσο πηγαίνουμε και όσο βλέπω το πρόσωπό σου στο καλειδοσκόπιο, 
το δέρμα μου απλώνεται καλύτερα πάνω στη σάρκα 
και η σάρκα μου απλώνεται καλύτερα πάνω σου.
Όπως ο άνεμος, εκπληρώνομαι στην κίνηση 
και στον καιρό που έλκει και κυκλοφορεί.
Ξαφρίζω τις εποχές μου στα πόδια σου και αισθάνομαι τις αποχρώσεις ρέουσες.

Όταν το κλονάρι βαραίνει από τα πέταλα συλλέγω το βαθύ κόκκινο στα αιμοπετάλια που θα κυλήσουν μέσα μας και αναρωτιέμαι αν οι βραδινές χειρονομίες εκπέμπουν στο μέλλον.


Αμφιβάλλω για το καβούκι μου όπως αμφιβάλλω για την ευκλείδεια γεωμετρία.
-με όλα μου τα ρούχα στο πλυντήριο να περιστρέφονται.