3/29/16

Αμίλητα σκαλίζω το δέρμα 
 
Συνήθως κρυώνω και τα μάτια μου κλείνουν
σα χειροτεχνία 

κοψοχολιάζομαι κάθε φορά κυριολεκτικά 

λίγο πριν το σημείο 
που διστάζω


όταν Φόβος ορμητικός
που αισθάνομαι 
προσεχώς 


αχνίζει

ακρωτηριασμός 


μα ίσως τελικά να είχες δίκιο
και να είμαι πολύ αθώα,



για να σκεφτώ τα ενδεχόμενα 

που δε με τοποθετούν κάπου στο σώμα σου 
μου 


Με σώζει
κάποιες φορές
που

γέλασες τότε κι αναρωτήθηκα 

για το κοινό
αν πρέπει να σοβαρευτώ 

για τα καλά                               η αίσθηση που έχω 





να μετράω τη ζωή μου στην ατζέντα 

και η αγανάκτηση για να υπάρχει

το ισο.





*

ερωτ
που κουβαλώ
από τότε...



<<αλλά έρχομαι,
πάντα έρχομαι..>>

No comments:

Post a Comment