4/5/16

γράμμα στην Ιβάνα ΙΙ

  Το έλαβα σήμερα και θέλω να σου πώ πως εδώ οι μέρες δεν κυλούν δυναμικά. Πρέπει να στο πω για να το ξέρεις. Ο κύκλος και η σφαίρα ταυτίστηκαν σε μια άγρια διαμάχη μεταξύ διαστάσεων και το ερώτημα παρέμεινε ανάλγητο. Δεν ξέρω αν εκεί τα πράγματα εξακολουθούν να πλέκονται ζωηρά όμως έχω την αίσθηση, πως ο χρόνος έχει δανειστεί την ακινησία του χώρου ώστε να μπορώ να κυλιέμαι μέσα του. 
  Είναι ένα τραγούδι που μου φέρνει λείπη καιρό τώρα... Δεν θυμάμαι να το έχουμε ακούσει ποτέ μαζί, κι όμως όταν επεξεργάζομαι τις αλληλουχίες του, νιώθω να με προσμένεις. Θα ήθελα να είσαι εδώ. Να βλέπεις τις άγριες στιγμές μου που τώρα έχω υποθηκεύσει, (λόγω του κακού ύπνου και των ευερέθιστων αποφάνσεων που ανασταίνουν τα όνειρά μου), για να μπορέσουμε να συζητήσουμε επιτέλους τί είναι αυτό που ανέκαθεν μας οδηγούσε στη συμπτωματολογία. Το ξέρω πως φέρνω στο προσκήνιο το λεπτότερο των θεμάτων όμως νομίζω πως η μετάθεση δε με ανακουφίζει πλέον. Άλλωστε είχαμε πει πως δε θα γίνουμε απ' αυτούς, γι' αυτό σου ζητώ στα γόνατα να μη με αφήσεις. 
  Ο καιρός πέρασε γρήγορα και σκέφτομαι πως ίσως κι εσύ το νιώθεις: Ποτέ δεν υπήρξαμε αρκετά έφηβες εμεις οι δύο. Έχω λίγο κουραστεί να βλέπω την έκφραση των προσώπων που εκπλήσσονται με την ηλικία μου και αναρωτιέμαι πολλές φορές, αν θα έπρεπε κι εγώ να εκπλήσσομαι με τη δική τους. Εκείνη τη μέρα που με είδες να χορεύω, θυμάμαι, είχα διακρίνει αυτή την έκφραση σε εσένα και ευχόμουν από μέσα μου να έχω κάνει λάθος. Κάνω συχνά λάθη τελευταία, σχεδόν με έχουν συνηθίσει. Μέσα από τη διαδικασία της πειθούς, προσπαθώ κάθε φορά να ανιχνεύσω τους καινούργιους μου τρόπους να αντιστέκομαι, στο αέναο πάθος μου για τον κόσμο και στην αδάμαστη δωσοληψία. Και το ερώτημα παραμένει ανάλγητο. 
  Η στάση μου στον έρωτα, αυτό με έχει σώσει. Βλέπω τώρα να ανθίζουν αυτά που νόμιζα για αγκάθια και προστάζω την απαλλοτρίωση να με κάνει παιδί της. Είναι δύσκολο να πιστεύεις, όμως είναι ακόμα δυσκολότερο να μην. Εκεί είχαμε καταλήξει κι εμείς έτσι δεν είναι; Να μην, είναι για μας δυσκολότερο. Να μη φύγεις, να μη μείνεις, να κρατηθείς όσο χρειάζονται, να μην παραβείς τα όρια, να μην εμπλακείς, να μην. Είναι τρόμερα δύσκολο, το ξέρουμε καλά και για τις δυο. 
  Θυμάμαι να λέμε πως <<η ευχαρίστηση>> δε θα έπρεπε να είναι στον ενικό. Είναι εννοιολογικό το ζήτημα έλεγες κι εγώ σκεφτόμουν πόσο εύκολα γίνονται οι παραφράσεις και πόσο δύσκολα ξεγίνονται οι λέξεις. Είμαι με τις λέξεις θυμωμένη από πάντα. Κουσούρι μας το πανε στο λύκειο και από τότε αποφάσισα να μην ξεθυμώσω ποτέ. Νομίζω πως έτσι αρχίσαμε το κάπνισμα, με αυτές τις βαθιές ανάσες που διψούσαν για μόλυνση. Έπειτα, αυτός ο κήπος μας άφηνε κι εμάς και τα τσιγάρα μας σιωπηλούς να ελπίζουμε στην ομαλή συναναστροφή μας με τους αλέκτορες. Και φυσικά το ερώτημα παραμένει.
  Ήθελα επίσης να σου πω για ένα ταξίδι που θα κάνω. Θα πάω να σμίξω με μια παλιά μου φίλη που μου έχει λείψει πολύ και είμαι χαρούμενη. Θέλω να την αδράξω, όλη την καινοτομία που μπορούν να προσφέρουν οι αισθήσεις μου σε αυτό τον τόπο. Για την<< αδραξιά>> είχαμε πει; Για τη χούφτα; Εσύ τί γνώμη έχεις για τη χούφτα; Θέλω λοιπόν, να ταξιδέψω πάλι. Είναι περίεργο που ταξιδεύω ενώ δεν είχα ποτέ έντονες τάσεις φυγής. Ίσως ο συλλογισμός να βαίνει ανάποδα. Ίσως κι εγώ να κρέμομαι ακόμη ανάποδα από τα σκοινιά στην Εstaciòn de los deseos, Bacacay 1608. 
Τι ωραία μυρωδιά. Τι ωραία! Αυτό ήταν ανθρώπινο, αυτό.
Estaciòn de los deseos.

Είναι λυπημένος ο κόσμος ρε συ, ο κόσμος δεν αγκαλιάζεται, δε χορεύει, δεν αγγίζεται.
Τι κρίμα ρε συ... 
 Ο κόσμος δε νιώθει μοναδικά. Ο κόσμος νιώθει μόνος του.
Τι κρίμα!
Εσύ πώς το σκέφτεσαι..; 

No comments:

Post a Comment