5/24/16

Αν ήταν να φύγω θα το είχα ξεχάσει από καιρό.

Όταν ήμουνα μικρή είχα πολλές αλλεργίες, λιγότερες απ' ότι τώρα βέβαια αλλά είχα και μια κότα. Μου την είχε χαρίσει ο νονός μου μια φορά που είχαμε πάει Πάσχα στο Καστέλι και ήταν τόσο μικρούλα, τοσοδούλα! Χρειάστηκε να τη διαλέξω με πολύ προσοχή.
Όταν άρχισε να μεγαλώνει, της έδινα τα αμπελόφυλλα που είχαμε στην αυλή και τα τσιμπολογούσε. Τις τα έδινα με το χέρι κι εκείνη σχεδόν είχε μάθει να πετάει για να τα φτάνει. Την αγαπούσα πολύ.
Έπειτα είχα μια χελώνα. Μου την είχε χαρίσει ο παιδικός μου έρωτας που την είχε πιάσει στο ποτάμι και ήταν μικρούλα, πολύ μικρούλα. Την είχα για κάποιο καιρό εσώκλειστη κι έπειτα την άφησα στον κήπο με την κότα και το αμπέλι. 
Η κότα είχε όνομα και όταν τη φώναζα ερχόταν, η χελώνα δεν είχε. 
Εξαφανίστηκε και δεν την ξαναείδα ποτέ, όμως πάντα είχα την αίσθηση πως είναι κάπου στον κήπο, πως μεγαλώνει και πως μια μέρα θα βρεθεί μπροστά μου και θα δω στο καβούκι της ζωγραφισμένες τις δαχτυλιές από τον έρωτα εκείνο που την έπιασε και μου την έφερε. Δεν την ένιωσα ποτέ πραγματικά αυτή την απώλεια. 
Την κότα τη βρήκε ο αδερφός μου και με απάλλαξε από τη βρώμικη δουλειά παρόλο που δεν ήμουν και πολύ μικρή πια. Την έθαψε κάτω απ' τη λεμονιά και μέσα σε ένα χρόνο είχαμε δίκροκα λεμόνια που έκαναν τη λεμονιά να γέρνει απ' το βάρος. 
Έκλαιγα ασταμάτητα θυμάμαι, σα να προσπαθούσα να παρατείνω αυτά τα έξι χρόνια που με συντρόφευε μέσω κάποιου είδους αντιστοίχησής της με το παρόν. Έτρωγα τα λεμόνια σκέτα με αλάτι και έκλαιγα. 
Έπειτα ήρθε η μέρα που η λεμονιά αρρώστησε κι εγώ σταμάτησα να κλαίω, για την απουσία. Περνούσαν τα χρόνια κι εγώ δεν έκλαιγα και μου έλειπε η κότα και καμιά φορά νόμιζα πως βλέπω τη χελώνα στον κήπο αλλά τελικά έφυγα απ' το σπίτι και δεν έχω πια την ίδια άνεση να τα σκέφτομαι αυτά τα πράγματα. 
 Την αγαπούσα πολύ όμως,
 -και πρόσφατα ξανάρχισα τα κλάματα. 

5/17/16

Ακρα(τειες).

Λέγονται και προάγονται 
και συνεπάγονται 
ολοκληρωτικές μεταβάσεις.

Τί είναι αυτό που αναβλύζει απ' τα πόδια μου όταν η συνέχεια των ιδιοτήτων μεταφέρεται;

Η σκιά που ακολουθεί το βηματισμό μου,
η χλωρίδα και η πανίδα,
η σύσφιξη των αυτεγκλισμών μου στην ύπαρξη.





*
Η ενηλικίωση είχε χαθεί
ένα βήμα πριν 
ν' αφήσω την πνοή μου να ηχήσει πάνω σου,
αποδραστικά.