11/5/16

ωμοιότητα

Ήθελα από καιρό να μιλήσω γι' αυτό.

Πριν από κάποια χρόνια, ένα πρωινό, δεν είμαι σίγουρη αν ήταν η πρώτη φορά που 
βρέθηκα...


Μια εγκλωβιστική έλξη σαν να ήθελα να πέσω πάνω σου.
Να χυθώ! 
Ήθελα,

να σου κάνω 
έρωτα.


Απρέπεια.
Ανυπακοή,
τα θεμέλια του σπιτιού μας, 
τα πλακάκια και ο τοίχος που τα ακολουθούσε. 
Με πιάνανε τα κλάματα. 
Συγκινούμουν!
-Εγώ 
με τους ώμους σου.

Οι ώμοι σου, 

τα δάχτυλά σου, 


η ομοιότητα και η ωμότητα

ΈΤΡΕΧΑ 
να σε πιάσω να σε κρατήσω για δυο λεπτά, βασανιστικά, ακαταμάχητα και συνάμα 


μια-ευγενική-αδράνεια. 


Πάγωνε ο αέρας.  
Γινόμουν εγώ το φάντασμα
να με φαντάζεσαι, 
ήθελα.
Έβαζα το λευκό μου πέπλο, το διάφανο 
-και αγωνιζόμουν.
για την τριβή, την διείσδυση.
να σου δημοσιευθώ.
 Πάσχιζα.

Έχανα-το φως-της μέρας 
για να μην ταϊζομαι 
-και έμενα
να λιμοκτονώ
για να σε χορταίνω,
να σου προδίδομαι απ'την ανάγκη.
να με οσφραίνεσαι.

Έπειτα με μίσησες.
δεν κατάλαβα ποτέ αληθινά 
αν ήταν 
η ανατριχίλα, ο φόβος, η διείσδυση, το γαργαλητό, το φαγοπότι, το απόγευμα, 

η χορευτική μου διάθεση,
η ανατρεπτική μου διάσταση 
-το φέρσιμο 
ή τα χείλη. 


No comments:

Post a Comment