12/15/17

Περπατάω προς τα έξω,
με την πλάτη στα πόδια.

Ξάφνου η πλάτη 
στρέφεται στο πρόσωπο
και το πρόσωπο
αντί να σκουντίξει, φιλάει. 

Οι μισόγυμνοι αστράγαλοι
θωρακίζουν το μέσα
με τις υποψίες του έξω
κι εγώ υποψιάζομαι
πως έχω χάσει τη μιλιά μου
που προσπαθεί να βγει
απ' τους κωφούς αστραγάλους μου.

Η πλάτη δεν ακούει
και το πρόσωπο ασχολείται με το φίλημα.

Εκτιμώ τους αγκώνες μου
ακόμα κι αν δεν τους έχω προσέξει ποτέ πραγματικά
γιατί όταν καταρρέω μπρούμητα
εκείνοι με σώζουν.

Τα χέρια μου, με τη στενή έννοια
 είχαν παραδωθεί απο πάντα...

12/12/17

Εκπομπές

Το κρεβάτι προσπαθεί με κάθε τρόπο,
ο καφές μου παραμένει άπιωτος,
τα τραγούδια με αποφεύγουν,
εγώ τα κυνηγάω,
ως συνήθως,
η τσάντα δεν αδειάζει,
εκτός απροόπτου. 

Κουβαλιέμαι απο δω κι από 'κει,
συμπληρώνω τις συλλεκτικές μου εκδόσεις,
στα τοπία που με ζήτησαν
κι εκπληρώνω μέσω απουσίας
για να μην πληρώσω εγώ στο τέλος
τα σπασμένα που έπονται.
 
Μα ευτυχώς έχω τους φίλους μου,
που αστειεύονται τρομαγμένοι
και μαζί αλέθουμε τη μόνη 
συνέπεια που κατάφερα να υπομείνω.

Κατακρεούργησα τον εαυτό μου
γιατί νόμιζα πως τουλάχιστον το αίμα κυλάει.

Κι ενώ σπαρταράω απο μέσα
απο άγχος, από ντροπή, από φιλανθρωπία
μένω ακίνητη.

Δίχως έ  λ  ξ ε ι ς.

και το πρωί ο καφές δεν πίνεται.




12/3/17

Tracks on the ground

Τότε δείξαμε το τέλος
με μουδιασμένα δάχτυλα,
κι εγώ κατάλαβα
πως αν κάτι με περιμένει 
αυτό θα είναι μια διηνεκής επανακατοχύρωση
του υπεδάφου μου και όλων των ζωντανών 
που περιφέρονται μέσα του 
δημιουργώντας τις ταλαντώσεις
που θα μου επιτρέψουν να χορεύω ατέρμονα.





12/2/17

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΙ

«[..]Ο λαβύρινθος ξετυλίγεται σ’ έναν χώρο μονοεπίπεδο, στον λαβύρινθο ακολουθείται ένας δρόμος
που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά τα πόδια ακουμπούν σε συγκεκριμένο έδαφος. Η σχέση ανάμεσα στο ύψος και το βάθος είναι, τουλάχιστον, εξασφαλισμένη. Το επίπεδο του λαβυρίνθου δεν διαπερνάται από κανένα άλλο επίπεδο. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να διαφύγουμε. Δεν υπάρχουν γραμμές διαφυγής σ’ ένα μονοεπίπεδο έδαφος. Το έδαφος που μιλούν οι Ντελέζ-Γκουατταρί δεν είναι λαβυρινθώδες, γιατί είναι ένα έδαφος πολυεπίπεδο, δηλαδή κατά βάθος δεν είναι έδαφος. Περπατάς επί μακρόν τους δρόμους ενός λαβυρίνθου, αλλά σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο βρίσκεσαι να περπατάς σ’ έναν άλλο.[..] Η γλώσσα θα μπορούσαμε να πούμε ότι λειτουργεί σαν ένας λαβύρινθος: μπαίνεις στο παιχνίδι στο οποίο κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία, και κάθε σημασία με τη σειρά της είναι σημείο μιας άλλης σημασίας, και το παιχνίδι των παραπομπών μπορεί να κρατήσει επ’ αόριστον, δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει από οποιαδήποτε πλευρά.[..] Αν κάθε σημείο παραπέμπει σε μια σημασία που είναι σημείο άλλων σημασιών κι έτσι καταλήγουμε στο άπειρο, πώς και καταφέρνω να πω πάμε και οι άνθρωποι που βρίσκονται μαζί μου πηγαίνουν στ’ αλήθεια; Ιδού πώς έχουν τα πράγματα: η γλώσσα δεν είναι καθόλου ένα σύστημα που λειτουργεί σύμφωνα
με αμφίσημες απαντήσεις, μονοεπίπεδες παραπομπές, η γλώσσα έχει ένα εξωτερικό μέρος που σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο γίνεται εσωτερικό, η γλώσσα ξαναεκπέμπει επίσης στο περιβάλλον της, στο σώμα, πρώτα και μετά στο φανταστικό και στην προσδοκία, στην επιθυμία. Η γλωσσολογική παραγωγή του νοήματος είναι δυνατή από εκείνο που βρίσκεται απ’ έξω, από το ότι η γλώσσα διασταυρώνεται, συνδέεται και γονιμοποιείται με άλλα επίπεδα. Εμείς μπορούμε να προσπαθήσουμε να περιγράφουμε τα διάφορα επίπεδα ξεχωριστά, αλλά αυτά λειτουργούν μόνο αλληλοδραστικά. 

Όταν δύο μαλώνουν, σκεφτόμαστε ότι ο ένας από τους δύο έχει άδικο και ο άλλος δίκιο, ότι υπάρχει εδώ μια διαμάχη ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμμα. Έτσι αρχίζει η διαλεκτική, έτσι αρχίζει ο πόλεμος. Το νόημα, η συμφωνία, η ανοησία, το λάθος, δεν πρόκειται γι’ αυτό, δεν πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα σε μια αλήθεια και σ’ ένα ψέμμα. Πρόκειται για γραμμές διαφυγής προς άλλα επίπεδα του νοήματος, όταν δύο μαλώνουν, δεν μπορούμε να πούμε αυτό είναι αλήθεια και αυτό είναι ψέμμα, ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο αυτοί οι δύο μαλώνουν. Μαλώνουν γιατί στέκονται σε μη γειτονικά δύο επίπεδα, γιατί δεν στέκονται στο ίδιο επίπεδο του νοήματος, γιατί ο ένας περπατά επί μακρόν σ’ έναν λαβύρινθο διαφορετικό από εκείνον που περπατά ο άλλος, γιατί οι δύο λαβύρινθοι διατέμνονται κατά μήκος μιας γραμμής που επιτρέπει τη διαφυγή σ’ ένα άλλο επίπεδο, αλλά δεν ταιριάζουν σε σχέση με τα υπόλοιπα.»

«Το ρίζωμα είναι η διάσταση της δικτυακής διατομής των επιπέδων
που διατέμνονται χωρίς να επιβάλλονται.
»

*

(του Franco Berardi «Bifo»)

11/15/17

I probably still adore you with your hands around my neck

Δεν υπάρχει πια ο γυρισμός
μείναμε άστεγοι
δεν υπάρχει το σπίτι
δεν υπάρχει η χώρα
υπάρχει μόνο η αχνή αίσθηση του τέλους 
να καταδεικνύει την αδυναμία μας
να σφάζουμε τα τέρατα
γιατί δίχως τα τέρατα
δεν υπάρχει φαντασία.



μόνο θάνατος.




*Frightened by the bite though it's no harsher than the bark

3/21/17

Quien imagina no se comporta como un observador de su imagen.

3/8/17

that kind of blood

Να μου λείπεις και να μη μπορώ να με στραγγίξω.
Τα κόκκαλά μου να βαθαίνουν.
Αδίστακτη ανάγκη
για ζωή.
Αδίστακτη θέληση
για θάνατο.

Η δύση του ήλιου μας είχε μοβίσει.
Άπλωσα το λαιμό μου στον αυχένα σου
και ευχήθηκα να σχηματιστώ.