6/24/17

Do you look into the mirror to remind yourself you´re there?

Σηκώνομαι απ'το κρεβάτι νωρίς (9.40 π.μ), η πρώτη μου σκέψη είναι το πρωινό μου. Με ευχαριστεί το πρωινό μου και με ευχαριστεί η συνέπεια του στο να με ευχαριστεί. Δε χρειάζεται να σηκωθώ αμέσως. Παίρνω το χάπι μου, δε με ευχαριστεί αυτή η συνέπεια, αλλά με ευχαριστεί το πρωινό μου που έπεται κι έτσι συμμορφώνομαι. Δεν το έκανα παλιά.
Παίρνω το χάπι μου, 9.00 π.μ, περιμένω... Είναι ακόμα νωρίς. Αυτό με ευχαριστεί. Ξανακοιμάμαι διότι καλύτερα να μένω ακίνητη. Η ακινησία μου δε με ευχαριστεί, εκ των υστέρων. Τη μετανιώνω όπως τον ύπνο. Μου δημιουργεί τύψεις. Δεν μου συνέβαινε παλιά.

-Γιατί;
με ρωτάει,
και δεν ξέρω πως να του πω ότι έχω ξοφλήσει.


Τί είναι όλα αυτά μέσα μου; 




-και το πρωινό πάντα έπεται...









4/9/17

ο κόμβος μεταξύ διασύνδεσης και διάρηξης υποδηλώνεται στο ενδεχομένως

<<<<<<<<


Η ανίατη ταξιθέτηση

γιατί τι άλλο είναι αυτή η κατοχή παρά αταξία, όπου η συνήθεια έχει γίνει τόσο οικεία ώστε μπορεί να φαίνεται σαν τάξη.

-Η ανεπούλωτη ανοιχτότητα στον άλλο.

-Πως προσφέρεται ένας εαυτός που δεν κατέχεται;


Η κριτική μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο υπό την προϋπόθεση ότι έχει μέλλον.

>>>>>>>>>>

όχι εγώ,
άλλοι.


3/22/17

Εσύ στο ποδόσφαιρο, εγώ στο μπαλέτο.

Θυμάμαι να σε ακούω...
Σ'αγαπώ. 
πριν από το τέλος.


Όταν η ώρα περνάει, γίνομαι ανυπόφορη. Αυτό που τρίζει είναι η προσπάθειά μου να πιστέψω στη μεταμόρφωση πριν χρειαστεί να συγχωρέσω τον εαυτό μου για την αποτυχία.

Τα εσώρουχα της σχέσης μας

Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται με πολύ συνέπεια και αυτό με κάνει να μην μπορώ να γράψω για σένα χωρίς να γίνω απολύτως προσωπική.

Ξημερώνει.

Η άνοιξη μας δέχτηκε φέτος.




-...όμως μετά είχε ακολουθήσει 
το τέλος.

3/21/17




Quien imagina no se comporta como un observador de su imagen.

3/8/17

that kind of blood

Να μου λείπεις και να μη μπορώ να με στραγγίξω.
Τα κόκκαλά μου να βαθαίνουν.
Αδίστακτη ανάγκη
για ζωή.
Αδίστακτη θέληση
για θάνατο.

Η δύση του ήλιου μας είχε μοβίσει.
Άπλωσα το λαιμό μου στον αυχένα σου
και ευχήθηκα να σχηματιστώ.



2/18/17

3/29/16

1/30/17

Στειρωτικό

Στο σπίτι έχω πολλά μικρά πραγματάκια. 
Συμβολίζουν τη συμπύκνωσή μου στο χωροχρόνο. 

Φαντάζομαι αυτή την ηρεμία που πλαταίνει την ακτογραμμή 
και αγγίζει τα σημεία διέλευσης απ' το ένα σημείο στο άλλο 
καθώς οι πάγοι λιώνουν και η έρημος υγροποιείται. 
Η συνεχής προσπάθεια να διεκπεραιωθώ 
χωρίς να χρειάζεται να μάχομαι γι' αυτό τον ανύπαρκτο τ(ρ)όπο 
είναι η επιθυμία μου να είμαι κοντά σου 
δίχως να φοβάμαι 
πως θα μυρίσω ναφθαλίνη, 
πως θα μου ξεφύγει κάποια εποχή που δεν κυνήγησα 
ή πως θα είμαι πάντοτε μια φευγαλέα ευχαρίστηση. 

Βρίσκομαι σε μια θέση που συνεχώς με απεμπολίζει. 
Μη αναγνωρίσιμη 
γιατί

-Δεν υπάρχει τόπος ταυτόχρονος με τη δική μου ύπαρξη.