7/6/17

Το σώμα μου και τα δικά τους.

Ιδιαίτερα όπως πάντα.

Δεν ξέρω τί ακριβώς είναι αυτό που πρέπει να κάνω με αυτή την αιωνιότητα που με άδειασε αλλά ξέρω πως αυτά τα σώματα είναι πιστά στη συνωμοσία μας .
Αυτή η λύσσα, η ανυπομονησία της κάθε στιγμής να έρθει κατά πάνω μου με κάνει να θέλω να βάλω τα κλάμματα στην αγκαλιά της. Ξέρω πως θα με φροντίσει με τα καλύτερά της χέρια, με την πιο συντροφική σιωπή της.
Η μεταμόρφωση με ικετεύει.

Θα ήθελα να
μην έχω σφιχτεί τόσο πολύ
να έχω γελάσει όπως σήμερα
Θα ήθελα να
τρυπήσουν το φόβο μου
που έχει κατακάτσει.
να μπορώ κι εγώ να τους θεραπεύσω
Θα ήθελα να
γυρίσω το χρόνο πίσω 
και να τους κουβαλήσω μαζί μου
σε όλες αυτές τις άκρες που έχω βρεθεί.


Τα ξέρω αυτά τα σώματα, με έχουν γεμίσει με τα αγγίγματά τους. Έχω εναποθέσει όλη την εμπιστοσύνη μου πάνω τους. Δεν υπάρχει τίποτα που να εμπιστεύομαι όσο αυτά.
Ορκίζομαι πως θα τους άφηνα να με κάνουν ο,τιδήποτε.

Η αδυναμία των λέξεων είναι αυτό που μου(με) στοιχίζει.

(Θα ήθελα να μας μεταμοσχεύσω στο μέλλον.)