4/24/18

Αγγειακό

Οι παλινδρομικές κινήσεις μέσα μου
ανακατασκευάζουν 
λίγο-λίγο
την ευλαβική προσπάθεια συντονισμού
του έρωτα με τη νηφαλιότητα
και τη συγκυρία.

Αυτό που έχω αγαπήσει
στη διαλογή των αναμνήσεων
είναι οι σκιές που αποδέχτηκα
να φωτίζουν 
την ανθρωπινότητα στις συνευρέσεις μας
και που συγκρατούν
τα πιο λεπτά μου αισθήματα
υπεράνω όλων.
  
Όταν σιωπώ προσπαθώ να σώσω.

Και πράγματι, είσαι πολύ όμορφη
ακόμα κι αν με τραυματίζεις καθημερινά. 

Και πράγματι, υπήρχε πολύ πάθος
όταν τα πόδια μου τυλίγονταν γύρω απ' το φαλλό σου.

Και πράγματι, ήταν ανακουφιστικά ασφαλές
να μιλάς για το πόσο σου αρέσει το φιλί μου.

Προσπαθώ να γράψω κάτι για την αγάπη που λανθάνει
στο αυθόρμητο που σβήνει,
στη χορογραφία με τα μη
και τα όχι,
στη διαρκή μάχη για τη φροντίδα του άλλου.
 
Ακόμα κι όταν αποσαρκώνομαι,
προσπαθώ πολύ σκληρά
να δουλέψω με την εμπλοκή,
να βρίσκω το αντίδοτο
τη στιγμή της ασφυξίας
και να συνεχίζω να έχω νόημα
στα συμφραζόμενα που στερρούνται τις φράσεις τους.


Πέφτω σε λούπες αναδιανομής των αισθήσεων.

Συμμαχώ με την αφέλεια
και τη γλύκα της,
εώς ένα βαθμό,
γιατί με βοηθάει να εκφράζομαι.

Αγωνίζομαι για να μην αποκηρύξω
τη στιγμή της διασύνδεσης.
Την επιθυμία για σύμπραξη,
όταν πληγώνω 
και όταν πληγώνομαι,
όταν παραβιάζω 
την τρωτότητα
τη δική σου
και τη δική μου.


Και όταν πια δεν θα μου έχει μείνει τίποτα
θα βάλω ένα τέλος 
που θα σημάνει μόνο,
την κρούση μου 
με ένα υλικό
για το οποίο 
δεν είμαι ακόμα 
αρκετά οξύνους.

No comments:

Post a Comment